“...bir taş, bir yaprak, bulunmamış bir kapı; bir taşın, bir yaprağın, bir kapının hikâyesi. Ve bütün unutulmuş yüzler. Hangimiz kardeşini gerçekten tanıdı? Hangimiz babasının kalbinin içine baktı? Hangimiz sonsuza dek bir hücre mahkûmu olarak kalmadı? Hangimiz ebediyen bir yabancı ve yalnız değiliz? Hatırlayarak, kelimelerden yoksun bir halde, o büyük, unutulmuş dili ararız; cennete çıkan kayıp yolu, bir taş, bir yaprak, bulunmamış bir kapı. Nerede? Ne zaman? Ey kaybolmuş, rüzgârın yasını tuttuğu ruh, geri dön.” “Bazen binlerce tıngırdayan enstrüman kulaklarımı tırmalamak ister. Ve bazen şarkı sesleri, eğer uzun bir uykudan sonra uyanmışsam, beni yeniden uyutmak isterdi.” “Bazen Taş Devri’ne dönmeyi düşünürüm. Atalarımız geceleri ateşin etrafında toplanırdı; ışığın hemen ötesinde, karanlıkta kurtlar ulurdu. Sonra biri konuşmaya başlardı. Bir hikâye anlatıcısı çıkardı ortaya. Ve işte bu yüzden karanlıktan bu kadar korkmazdık” “Sayısızın çoğunluğu, sayısızca..”
Bütün Paylaşımlar
"Yukarıdaki birkaç dalı budayarak kökleri öldüremezsin, kökler derindedir ve zaptedilemez."
Ne kadar süre geçerse geçsin salya sümük ağlatan filmler denince aklıma gelen nadir filmlerden bir tanesi. Bir ara durağanlıktan sıkıldığımı hatırlıyorum fakat oyunculuklar öyle şapka çıkarılacak oranda güzeldi ki sırf bunun için bile izlenebilir. -oyunculara baktığınız zaman bu dediğimi otomatik onaylayacaksınız zaten- Film bittiğinde burnumun akıntısı ile boğuşurken bir yandan sahneler kafamın içinden geçiyordu... insanın kendisinde eksik olan bir duygunun onu bulduğunda ne denli güçlü ve vazgeçilmez olduğunu gördüm. (özellikle edebiyat severlere kesinlikle tavsiye ettiğim bir film) “bir taş, bir yaprak, yitik bir kapı; bir yaprak, bir taş, bir kapı. ve tüm unutulmuş yüzler. biz bu sürgüne çıplak ve yalnız geldik. karanlık rahminde anamızın yüzünü göremedik; hapis olduğumuz etinden kurtulup bu dünyada kelimelerle anlatılmayan hücre hapsine mahkum olduk. hangimiz kardeşini tanıdı? hangimiz babamızın yüreğinin içine baktı? hangimiz ebediyen hücre hapsine mahkum olmadı? hangimiz her şeye ebediyen yabancı ve yalnız değil? … ey rüzgarın savurarak getirdiği bedbaht hayalet tekrar geri gel.”

