"Eûzü billâhi mine'ş-şeytâni'r-racîm. Bismillâhirrahmânirrahîm" Bunu bize lisede izletmişlerdi hala içimi bi tuhaf ediyor bu film izleyenlerde de aynı etki kalacak yıllarca.
Film eğlenceli aksiyon sahnelerini,yer yer güldüren komedi sahneleriyle harmanlasada bolca ideolojik sahne tasarıları var. +Komedi ile harmanlanmiş aksiyon sahneleri +Orjinal ve sürükleyici kurgu +Brad Pitt in hikayedeki rolüyle uyumu -bolca ideolojik sahne tasarıları var -filmin mizah tonu bayat ve çocukça…devamıFilm eğlenceli aksiyon sahnelerini,yer yer güldüren komedi sahneleriyle harmanlasada bolca ideolojik sahne tasarıları var.
+Komedi ile harmanlanmiş aksiyon sahneleri
+Orjinal ve sürükleyici kurgu
+Brad Pitt in hikayedeki rolüyle uyumu
-bolca ideolojik sahne tasarıları var
-filmin mizah tonu bayat ve çocukça
-ses tasarımı ve ambiyansı
"ne tuhaftı, başkasının hikayesinde kötü olan, benim kalbime sığdırdığım en değerli insandı." hayatta neyden veyahut kimden ders çıkaracağımızı, bir şeyler öğreneceğimizi veyahut bir konu üzerine tecrübeleneceğimizi bilemeyiz. karşımıza çıkanlar belki bir lütüftur, belki de birer sınanış. üstelik cevabın farkında olmaksızın,…devamı"ne tuhaftı, başkasının hikayesinde kötü olan, benim kalbime sığdırdığım en değerli insandı."
hayatta neyden veyahut kimden ders çıkaracağımızı, bir şeyler öğreneceğimizi veyahut bir konu üzerine tecrübeleneceğimizi bilemeyiz. karşımıza çıkanlar belki bir lütüftur, belki de birer sınanış. üstelik cevabın farkında olmaksızın, içgüdüsel olarak atılan adımlar bazı istenmeyen sonuçlara yol açabilir. ümitle, hep devam edeceğini sandığınız bir ilişki sonrasında bitebilir. başarıyla sonuçlanmasını beklediğiniz işinizin sonucu hüsran olabilir.
bunun tam tersi olma olasılığı da elbette ki var, yeterince pesimist değilseniz odağınız zaten işin her zaman kötü gideceği yönünde değildir ve dolayısıyla bu tarz düşünceleriniz yoktur.
bunu neden anlattığımı açıklamalıyım sanıyorum ki. sırf kafa dağıtmak için açıp okuduğum bir kitabın beni böylesine derin düşüncelere daldırmasını beklemiyordum.
aslında kitabı birkaç zaman önce okumuştum, ancak bugün yaşadığım bir an sayesinde kitaba geri dönüş yapar gibi oldum ve üzerine tekrardan düşünme şansı elde edebildim.
kitap, en sevdiği kitabın içerisine, başrolün en yakın arkadaşı olarak giren bir kızı anlatıyor. alışılmışın aksine, kitapta düzinelerce sayfalarda yer alan baş karakter yerine, üzerinde durulmayan bir karakterin yerini almasıyla başlıyor hikâye.
bizim ana karakterimiz, ama romanın içindeki yan karakter -ne tuhaf bir paradoks -
kendisini en sevdiği kitabın içinde bulunca, olay akışını ve yaşanacakları değiştirmek istemez. dolayısıyla kitapta yerine geçtiği karakter nasıl biriyse, birebir onun gibi davranmaya çalışır. ancak atladığı bir kaç şey vardır:
birincisi kitapta,büründüğü karakterden yeterince bahsedilmiyor oluşu. bu durum birçok konudaki boşluğu kendi inisiyatifini ele alarak doldurmasına, yani akışı değiştirmesine sebep olur.
ikincisi ise o bilmese bile başka bir hikayede ana karakter oluşudur :)
hâliyle birçok noktada ilgiler onun üzerinde olacaktır ve her bir davranışı gelecek üzerinde ufak değişikliklere sebep olup kelebek etkisi misali sonuçlar doğuracaktır.
ana karakter uzunca bir süre "yan karakter" buhranında kalacaktır, zira bürünmesi gereken bir kişilik görünmesi gereken bir görünüş, takınması gereken bir tavır vardır.
ve üzücü olan şudur ki hiçbiri gerçekte ona ait değildir. sadece sonradan elde elde ettiği bir hayattır içinde bulunduğu durum. tek bir amacı vardır, başrolde destek çıkmak, üzüldüğünde motive etmek, mutlu olduğunda yanında olmak gibi gibi. saydıklarım tek olması sanki ama, hepsinin altında yatan motivasyon aynı olduğundan tek sayabilmeliyiz bence.
her neyse, ana karakterin içinde bulunduğu durum biraz beni düşündürdü. içinde bulunduğum hayatta gerçekten de ana karakter miyim diye. son zamanlarda sosyal medyada karşımıza çıkan bir cümle var: 'kendi hayatında ana karakter'
gerçekten kendi hayatıma sahip miyim, yoksa bana yönlendirilenleri mi yapıyorum diye bir süre düşündüm. çünkü siz birer kızsanız-kadınsanız- ve hayata kısmen yeni atılmışsanız, çevrenizde size yol gösterecek, fikir verecek, neler yapmanız veyahut da yapmamanız gerektiğini söyleyecek onlarca kişi vardır.
-bu noktada onlara kulak asmamamız gerçekten çok önemli-
ana karakterle bir konuşma gerçekleştirecek olsaydım, ona hayatın başkalarının seni nasıl hatırlayacağına(?) göre şekillendirmen gereken bir sahne olmadığına, herkesin hikayesinde iyi bir karakter olmak zorunda olmadığına ve her beklentiyi karşılamak zorunda olmadığını söylemek isterdim. bazı insanların gözünde kötü olmayı göze almadan, kendi hikayende özgür olamazsın. ve belki de yaşayabileceğin en büyük trajedi, içinde bulunduğum duruma uyum sağlamak uğruna yabancılaşmış kendinle baş başa kalmaya korkman olacak maalesef ki..
başta söylemeye çalıştığım gibi, nereden hangi dersi alacağımızı bilemeyiz. ve ben bu kitaptan böyle bir verim almayı asla beklemiyordum.
böylesine düşünmeme sevk olan olayın ufak bir pasta meselesi olması da bu duruma fazlasıyla uyan örneklerden biri galiba..
bu kadar fazla yazmak istemiyordum aslında ama kalemimi susturamadım. velhasıl,
herkesin bir gün kendi hayatında başrol olabildiği günleri görmek dileğiyle.
Bugün Aslında Dündü 8.0/10 Bazı filmler yalnızca eğlendirmez, insana hayatı ve kendisini sorgulatır. Bugün Aslında Dündü, aynı günü tekrar tekrar yaşamak zorunda kalan bir adamın hikayesi üzerinden zamanın, alışkanlıkların ve insanın değişiminin önemini anlatıyor. Başlangıçta bir çıkmaz gibi görünen bu…devamıBugün Aslında Dündü 8.0/10
Bazı filmler yalnızca eğlendirmez, insana hayatı ve kendisini sorgulatır. Bugün Aslında Dündü, aynı günü tekrar tekrar yaşamak zorunda kalan bir adamın hikayesi üzerinden zamanın, alışkanlıkların ve insanın değişiminin önemini anlatıyor.
Başlangıçta bir çıkmaz gibi görünen bu döngü, zamanla karakterin kendisini tanımasına, hatalarını fark etmesine ve gerçek mutluluğun ne olduğunu keşfetmesine dönüşüyor.
Hem eğlenceli hem düşündürücü, sıcacık ve zamana meydan okuyan bir yapım. Özellikle hayatın rutinine kapılıp gidenlerin mutlaka izlemesi gereken filmlerden. Filmin en güzel mesajı şu Hayatın değişmesini istiyorsan önce kendini değiştirmelisin.
Dünü değiştiremezsin ama bugünü değiştirerek yarını bambaşka yapabilirsin..
Uzun uzun, edebî cümleler kuramayacağım… aşırı üzgünüm. İçimde kocaman bir hayal kırıklığı var. Şu an sadece Charlie’ye sarılmak ve Algernon’un arka bahçedeki mezarına çiçek bırakmak istiyorum.
Son sahnesine kadar temposunu düşürmeyen, sürekli ne olacağını merak ettiren bir film. İzlerken ne kadar gerilsem de gerilim türünü sevenler için vakit ayırmaya kesinlikle değer. Oldukça sürükleyici ve başarılı bir yapım.
İki günde bitirdim baya baya tek oturuşta bitirdim.taira abi gerçekten bizdir ya.nishi san dünyanın en güzel ve tatlı kızı falan olabilir.garibim ayni bizim gibi iletişimde 0.suzuki azicik sus artık Allah aşkına.azura klasik tr kızları serseri hayranı.tani incel ama başrolle manita.bence…devamıİki günde bitirdim baya baya tek oturuşta bitirdim.taira abi gerçekten bizdir ya.nishi san dünyanın en güzel ve tatlı kızı falan olabilir.garibim ayni bizim gibi iletişimde 0.suzuki azicik sus artık Allah aşkına.azura klasik tr kızları serseri hayranı.tani incel ama başrolle manita.bence çok tatlıydı,ama suzuki aşırı konuşuyon be bilader ya
"Gerçek ve hakiki aşkın, ölüme karşı bir nefes alma alanı yarattığına inanıyorum. Tüm korkaklıklar sevmemekten ya da iyi sevmemekten kaynaklanır ki ikisi de aynı şeydir."