Məzmuna keç
Raf
Asylum

Asylum

2026

Kateqoriyalar

Yayımçı

Ölkə

Daha Çox

Rejissor:
Ozan Uzunoglu

Təsvir

Innocent people are forced to play a brutal and deadly game organized by an international betting syndicate, fighting for their survival.

Şərhlər

Yani aşırı özetleyecek olursak squid game mülteci versiyon denilebilir. Kötü denir mi hayır aşırı iyi miydi hayır izlenirdi ama. Yani bazı kısımları absürt geldi ama eh beklentimin üstündeydi yine de

Türk işi Squid Game yapmışız. Tabi ki yaparken de dramatize etmeyecek değildik. Ayrıca çok da sağlam dayanakları olmayan medeniyet güzellemesi de yapmışız. Avrupa medeniyeti denilen şeyi, anne baba gibi aile fertlerini feda etmek, öğrenilmiş çaresizlik gibi doğunun hastalığından uzaklaşmak ve Makyavelist şekilde kazanmak vs vs gibi alttan altta zihinlere işlemişler.

Asylum, sadece bir hayatta kalma dizisi değil; umutla başlayan bir yolculuğun nasıl bir kabusa dönüşebileceğini anlatan karanlık bir distopya. Savaştan ve yoksulluktan kaçan insanların kendilerini ölümcül bir oyunun içinde bulması, dizinin en çarpıcı yanı. Dizi, zaman zaman Squid Game benzeri bir atmosfer yaratsa da göç, çaresizlik ve insanın hayatta kalma içgüdüsüne odaklanmasıyla kendi kimliğini oluşturuyor. Özellikle karakterlerin verdiği zor kararlar ve adadaki gerilim hissi bölümler ilerledikçe daha da güçleniyor. Görsel atmosferi, temposu ve merak duygusuyla izleyiciyi ekrana bağlayan Asylum, kusursuz olmasa da Türk dizi sektöründe farklı bir iş denemesi olarak dikkat çekiyor. Final bölümüne kadar sürekli “Acaba şimdi ne olacak?” sorusunu sordurmayı başarıyor.

Asylum bir uyarlama mı yoksa apayrı bir dizi mi?? KONUSU Bir aile düşünün, ülkesinde savaş var ve ölm*mek için tek bir çözümleri var. Tanıdıklarından ellerine geçen bir numarayı aramak. Bu numara onların tüm masraflarını karşılayarak Paris’e gitmelerine yardımcı olacak. Ailenin babası numarayı arar, gece çağırdıkları yere ailesiyle gider ve yolculuk artık başlar. Başlarına ne gelecek, bu numara sahibi şirket neden tüm masrafları karşılar? Her şey bir muammadır. YORUM (SPOİLER OLABİLİR!) En başta diziyi araştırırken Squid Game uyarlaması olarak gördüm. Diziye bir bütün olarak bakıldığında da oyunlar, yarışlar birer uyarlama gibi. Fakat bu oyunlar bambaşka amaç için oluşturulmuş. Asylum adlı paravan şirket savaştan kaçan göçmenleri “Avrupa medeniyetine” uymaları için yarışlara sokar ve tüm yarışmalardan sağ çıkan oyuncular sözde medeniyette yaşamaya hak kazanır. Ama işin içine bu oyunların yapıldığı adada yönetici olan adamın problemleri girer. Ve işler Asylum tarafında biraz sarpa sarar. Açıkçası ben Squid Game’den kopyala yapıştır yapıldığını düşünmüyorum. Sonuncu hariç oyunlar bambaşkaydı ve işin içine göçmen sorunu girince başka bir boyuta atladığını düşünüyorum. Ekstra olarak dijital bir platformda bu yarışları izleyicilere sunuyorlar ve onlar üzerinden neredeyse k*mar oynanıyor. Oyunculuklar gayet güzeldi, birkaç yeni yüz var. Dram sahneleri mevcuttu, göz yaşı döktüğüm oldu 😭. Ek olarak müziklerine değinmek istiyorum. Bir önceki film yorumunda dediğim şeyleri unutun çünkü bu dizi bir başyapıt müzik konusunda!!!!! Ramiz Bayraktar; kimsin, necisin, tanımıyorum ama kendine dikkat et, böyle müzikler çıkarmaya devam et!!!! Dizinin giriş müziğine apayrı bayıldımm, hayatımı sorgularken elim ilk ona gidiyor 🙂‍↕️🙂‍↕️ Puan olarak abartıysa da abartı 10/10!!!!! Müzikleri, sahne geçişleri ve dramı müthişti!! İkinci sezonu da gelecek gibi bitti. Seni bekliyorum ikinci sezon, gelll mutlaka 🫶🏻

Squid Game'nin Türk versiyonu . Mültecileri tekneyle aliyolar ve sonrası Sauidciğimin oyunları .

Dizinin o kasvetli ve tekinsiz havasını başta çok sevdim, insanı gerçekten merak içinde bırakıyor. Karakterler ve mekanın yarattığı o gerilim bence başarılıydı. Ama yine aynı mesele... Finalin sanki bir dizi bölümü gibi ucu açık bitmesi ve tam bir sona bağlanmaması tüm o biriken merakı havada bırakıyor. Güzel başlayan bir hikayenin böyle 'devamı gelecek' tadında yarım yamalak bitirilmesinden gerçekten hoşlanmıyorum. Daha net bir finali hak eden bir işti.

Türkiye’de alışılmış anlatı kalıplarını kırmaya niyet eden nadir işlerden biri. Distopik bir evren kuruyor ama o evren aslında fazlasıyla tanıdık. Hatta rahatsız edici derecede gerçek. Botla kaçmaya çalışan insanların dalgalar arasında kaybolması, ardından sahile vuran küçük bir çocuğun bedeni… Bu sahne Alan Kurdi’yi hatırlatıyor. 2015’te Bodrum kıyılarına vuran o beden, sadece bir trajedi değildi. Küresel sistemin ahlaki iflasının sembolüydü. Asylum bu sembolü bilinçli şekilde yeniden hatırlatıyor. Suriye İç Savaşı sonrası başlayan göç dalgası hala farklı coğrafyalarda devam ediyor. Dizinin merkezindeki diyalog “Vahşi olan sizlersiniz…” aslında modern dünyanın en kirli tartışmasını yüzümüze çarpıyor. Kim barbar, kim medeni? Bu söylem yeni değil. Avrupa’nın sömürgecilik tarihine bakıldığında hep aynı argümanı görürüz. “Biz medeniyet getiriyoruz.” Bugün ise aynı zihniyet, sınır politikaları ve göçmen karşıtı söylemler üzerinden yeniden üretiliyor. Dizi burada zekice bir ters köşe yapıyor. Medeniyet iddiası, en büyük barbarlığın maskesi olarak sunuluyor. “Geçmeniz gereken tek yarış, öğrenilmiş çaresizliğinizdir.” Öğrenilmiş çaresizlik vurgusu doğrudan Seligman’ın teorisine dayanıyor. Bireyler sürekli travma ve kontrolsüzlük yaşadığında, kaçma şansı olsa bile denememeye başlar. Bu, fiziksel bir kaçıştan çok zihinsel bir isyan. Sınırlar sadece coğrafi değil. İdeolojik, psikolojik ve sınıfsal. Sınırlar gerçek değil ama onların gerçek olduğuna inanman sağlanıyor. Bu doğrudan bir sosyal yapılandırmacılık eleştirisi. Göç meselesi dizide sadece bir hayatta kalma mücadelesi olarak değil, aynı zamanda sınıf ve statü savaşı olarak ele alınıyor. “Kaynaklarınızı heba ettiniz” söylemi, neoliberal dünyanın klasik suçlama mekanizması. Sistem seni sömürüyor ama suç yine sana kalıyor. Bu da politik ekonomi perspektifinde açık bir güç ilişkisi. Zengin ülkeler, yoksul coğrafyaların kaynaklarını yıllarca sömürürken, göç başladığında “istilaya uğruyoruz” söylemine sarılıyor. Dizi bu ikiyüzlülüğü doğrudan ifşa ediyor. Irkçılık ve ayrımcılık meselesi de burada devreye giriyor. Biz ve onlar ayrımı, tüm distopyaların temelidir. Dizi, bu ayrımı sadece diyaloglarla değil, mekan tasarımı ve karakter konumlandırmasıyla da kuruyor. Bu noktada dizi, modern dünyanın görünmez toplama kamplarına gönderme yapıyor. Burada soykırım kelimesi doğrudan kullanılmasa da, sistematik yok etme ve değersizleştirme politikaları açıkça hissediliyor. İnsanların yük olarak kodlanması, onları öldürmeyi ya da ölüme terk etmeyi meşrulaştıran en tehlikeli zihniyet biçimi. Bu, tarihte defalarca gördüğümüz bir süreç. Dizinin en cesur taraflarından biri de Türk yapımlarının alışılmış dramatik formüllerini reddetmesi. Türkiye’de ana akım diziler genelde gelenek, aşk, entrika üçgenine sıkışır. Asylum ise bu kalıbı kırıp küresel bir meseleyi merkeze alıyor. Dizinin yayınlandığı dönem de önemli. Dünya genelinde artan göç karşıtlığı, sınır politikalarının sertleşmesi ve yükselen sağ popülizm… Bugünün korkularını, öfkesini ve ikiyüzlülüğünü arşivliyor. Senaryonun bazı yerlerde yüzeyde kaldığı doğru. Karakter derinliği yer yer zayıf, bazı dramatik anlar yeterince inşa edilmeden servis ediliyor. Bu da dizinin potansiyelini tam anlamıyla gerçekleştirmesini engelliyor. Ama zaten Türkiye’de bu ölçekte bir distopya denemesi neredeyse yok. Bu yüzden Asylum, kusurlarına rağmen başarılı bir iş. Cesaret göstermiş olmaları bile takdir edilesi.

Nə izlədin, nə oxudun? Hamıya danış.

E-poçt ilə Davam Et