Skip to content
Raf
3096 GünMovie · 2013

Posts

Gerçək olması və bu günümüzdə də davam etməsini bilmək çox üzücü...

Hikaye olarak gercege dayanmasi beni cok gergi, ama oyunculuklarda o gercekciligi goremedim,

3096 Days izlerken insanın içine bir taş oturuyor ve film o taşı bilerek kaldırmıyor. Parlak sahneler, dramatik müzik şovları yok. Soğuk, mesafeli ve rahatsız edici bir anlatım var. Bence en güçlü tarafı da bu. Olan şeyi süslemiyor. Hikâye zaten başlı başına korkunç çünkü Natascha Kampusch’un gerçek yaşadıklarına dayanıyor. Film bunu bir “kaçırılma gerilimi” gibi değil, daha çok bir psikolojik dayanıklılık sınavı gibi anlatıyor. Asıl mesele fiziksel değil, zihinsel tutsaklık. Zamanın ağır akışı, umudun gidip gelmesi, hayatta kalma içgüdüsü… İzlerken sen de o dar alanda nefes alıyormuş gibi hissediyorsun. Eleştireceğim nokta şu: Film bilinçli olarak mesafeli durduğu için bazı izleyiciler duygusal bağ kurmakta zorlanabilir. Çok dramatize edilmediği için “etkileyici ama soğuk” bir his bırakıyor. Fakat belki de bu doğru tercihti. Çünkü bazı hikâyeler bağırarak değil, sessizce daha çok sarsar. Bu film keyif için açılacak bir şey değil. Daha çok insanın dayanıklılığına ve karanlık tarafına bakmak gibi. Bitince eğlenmiş hissetmiyorsun ama düşünüyorsun. Bazen filmlerin görevi tam olarak bu.

Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanan, 10 yaşındayken kaçırılıp 8.5 yıl sonra kurtulmasını anlatan bir film,gercek olması daha da etkiliyor insanı

Küçük yaşta kaçırılan bir kızın 8 yıl boyunca tutulduğu yerde geçen hikayesini konu alan bir film. Bazı yerleri izlerken midem bulandı ayrıca bu esaretin gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanması daha da içler acısı.

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email