Filmdeki o vahşet, şehvet, toksik güç anlayışı, kadınların sürekli aşağılanan ya da teşhir edilen pozisyonda yazılması tamamen yönetmen Vanga’nın bayat sinema anlayışından geliyor. Bu adamın dünyaya bakışındaki sığlık ve çürümüş erkeklik anlayışı doğrudan filmlerine yansıyor. Vanga’nın kariyerine baktığında zaten aynı zihniyet sürekli tekrar ediyor. Erkek karakterler sevince saplantılı seviyor, öfkelenince insanlıktan çıkıyor, kadınlar ise çoğu zaman ya itaat eden ya aşağılanan ya da erkeğin öfkesinin hedefi haline gelen karakterler olarak yazılıyor. Film, Vijay’ın psikolojik çöküşünü anlatmaktan çok, onun taşkınlığını ve kontrolsüz şiddetini estetikleştiriyor. Onun hastalıklı davranışlarını stilize ederek seyir zevkine dönüştürüyor. Otel sekansı tam da bu yüzden filmin kırılma noktası. Çünkü o sahneden sonra yönetmenin kendi erkeklik fantezisini sergilediği bir güç gösterisine dönüşüyor. Baltalar, makineli tüfekler, yüzlerce insanın tek adam karşısında anlamsız şekilde ölmesi… Bunların amacı gerçekçilik değil. Yönetmen karakteri erkek egosu ikonuna dönüştürüyor. O yüzden polis yok, hukuk yok, mantık yok. Çünkü film artık gerçek bir dünyanın içinde geçmiyor. Vanga’nın zihnindeki ilkel güç fantezisinin içinde geçiyor. Bazıları filmi, cesur sinema diye övüyor ama bence cesaret başka bir şey. Kadın karakterleri sürekli cinsel obje gibi kullanmak, şiddeti erotikleştirmek, toksik ilişkileri tutkulu aşk diye pazarlamak cesaret değil. Bu çok kolay ve aptalca bir yol. Zor olan, erkek şiddetini romantize etmeden de güçlü karakter yazabilmek. Vanga’nın filmlerinde ise sürekli aynı şey var. Erkek seviyorsa sahip olur, kıskanıyorsa baskılar, öfkeleniyorsa şiddet uygular ve bunu sorunlu bir davranış olarak değil, yoğun sevginin doğal uzantısı gibi sunar. Zaten yönetmenin röportajları da bu düşünceleri destekliyor. Filmlerindeki rahatsız edici detayların doğrudan kendi zihniyetinin yansıması olduğunu görüyorsun. Gişe başarısı olması bunu kaliteli yapmıyor. Evet, filmleri büyük iş yapıyor çünkü agresif pazarlanıyor ve özellikle hiper maskülen güç fantezisini satıyor. Ama gişe yapmak başka şey, iyi sinema başka şey. Teknik olarak enerjik sahneler çekmesi ya da müzik kullanımında etkili olması, filmlerinin içerik olarak sorunlu olduğu gerçeğini değiştirmiyor. O yüzden ben filmi, Vanga’nın problemli dünya görüşünün yüksek bütçeli ve teknik olarak parlatılmış bir yansıması olarak görüyorum. Ranbir Kapoor gibi olağanüstü bir oyuncunun performansı bile filmin altında dolaşan o rahatsız edici zihniyeti tamamen örtmeye yetmiyor.
Posts
📌 Son zamanlarda izlediğim en sıra dışı Hint filmlerinden biri oldu Animal. Film temel olarak; varlıklı bir iş adamı olan babasının (Anil Kapoor) sevgisinden ve onayından mahrum büyüyen Ranvijay’in (Ranbir Kapoor), yıllar sonra babasına düzenlenen bir suikast girişimiyle eve geri dönüşünü ve ailesini korumak adına nasıl gözü kara, karanlık bir canavara dönüştüğünü konu alıyor. • Filmin özellikle ilk başlardaki ilerleyişini çok sevdim çünkü klasik sinema kalıplarının tamamen dışındaydı. Normalde bir filmde ne olacağını az çok kestirirsiniz ama burada senaryo asla beklediğiniz yöne gitmiyor. Tam ana karakter Ranvijay (Vijay) babasına resti çekti, şimdi çekip gidecek diyorsunuz; bir bakıyorsunuz geri gelip özür diliyor. Ya da tam ayrılacakken Geetanjali ile birden babasının karşısına çıkıp evleneceğini söylüyor. Üstelik tüm bunları o kadar düz, sade ve hayatın içinden bir doğallıkla yapıyor ki, film size yapay bir sinema ürünü gibi değil, gerçek hayatta her an yaşanabilecekmiş gibi hissettiriyor. Bu tahmin edilemezlik ve sıradanlık, filme muazzam bir gerçekçilik katmış. • Filmde beni en çok etkileyen şeylerden biri de başrolümüzün o sarsılmaz, yüksek iradeli ve hakkaniyetli duruşu oldu. Aile içi kavgalarda kendisine ciddi haksızlıklar yapılmasına, babası ya da kardeşleri tarafından sertçe eleştirilmesine rağmen asla istifini bozmuyor. Çoğu insanın yapacağı gibi alınganlık gösterip trip atmıyor, "Ne haliniz varsa görün" deyip çekip gitmiyor. En zor durumlarda bile sükunetini, o güçlü ve maskülen duruşunu koruyor; inandığı doğruları eğilip bükülmeden, sakinlikle savunuyor. Bu sarsılmaz tavrı, aileyi ne pahasına olursa olsun bir arada tutma çabası, o ağır, güçlü ve iradeli karakter duruşunu hoşuma gitti. Kızıp arkasını dönmek yerine orada kalıp göğüs germek, gerçekten çok sağlam bir irade gerektiriyor ve karakterin bu yönü filme çok yakışmış. • Her şey güzel ilerliyordu ta ki o meşhur otel sahnesine kadar... Oteldeki çatışma sahnesiyle birlikte film ne yazık ki o gerçekçi havasından tamamen sıyrılıp bambaşka bir boyuta geçiyor. Tek bir adamın koca baltalı bir ordunun arasına baltayla dalıp sanki yüz yıllık bir balta ustasıymış gibi herkesi tek başına katletmesi, yine tek bir kişinin abartılı ve hatta komik bir silahla yüzlerce kişiyi öldürmesi ve o yüzlerce kişinin mal gibi silahın önünden labut gibi durması, o aşırı abartılı makineli tüfek sahneleri... Bu sekanslar bana biraz filmin ciddiyetine gölge düşürmek ve başrolün egosunu tatmin etmek için çekilmiş gibi geldi. O ana kadar ilmek ilmek işlenen o ağırbaşlı, gerçekçi atmosferi biraz zedelemiş. Ve tüm bu sahnelerde sanki film evreninde Hindistan’ın polis ve emniyet güçleri yokmuş gibi işlenmiş olmalı ki asla polis veya devletin herhangi silahlı bir gücü görünmüyor. • Ancak bu abartılı aksiyon sahnelerini bir kenara bırakırsak, filmin geri kalanındaki o "beklenmedik" çizgi hiç bozulmuyor. Karşımızda alıştığımız, her şeyi doğru yapan o kusursuz Hint filmi kahramanları yok. Vijay kesinlikle iyi biri değil; ama tamamen kötü, içi boş bir karakter de değil. Babasına duyduğu, neredeyse hastalık derecesindeki (patolojik) sevgi yüzünden her şeyi yapabilecek gözü kara bir adam. Aslında tüm o vahşeti ve sertliği, derinden hissettiği o "baba onayı" alma çabası ve çocuksu sevilme arzusu yüzünden yapıyor. Hikaye ilerledikçe onun bu saplantılı haline ve düştüğü durumlara bazen üzülürken, bazen de yaptıklarına kızıyorsunuz. Karaktere bu gri tonun verilmesi filme çok büyük bir psikolojik derinlik katmış. • Klasik Hint sinemasındaki o renkli, neşeli dans sahnelerinin olmaması, her şeyin çok daha vahşi, kanlı ve karanlık ilerlemesi filmin tonunu harika desteklemiş. Hatta o eleştirdiğim balta sahnesinde bile arkada çalan geleneksel Punjabi halk şarkısının (Arjan Vailly) o vahşi atmosferle yarattığı tezat sinematografik açıdan çok başarılıydı. Film yaklaşık 3.5 saat gibi uzun bir süreye sahip olsa da, sunduğu bu "ne olacak" merakı sayesinde kendisini bir şekilde soluksuz izletiyor. • Özetle; o abartılı dövüş sahneleri filmin ciddiyetine biraz ket vurmuş olsa da, klişeleri yıkan senaryosu, karakterin o güçlü, sarsılmaz maskülen iradesi ve ters köşeleriyle kesinlikle izlemeye değer, farklı bir deneyimdi.

