Uzun bir süreden sonra ilk defa bir film hakkında uzunca yazma ve ikinci defa filmi izleme isteğim oluştu. Filmi de durdura durdura izledim bazı noktaları daha iyi anlayabilmek için ama ikinci bir seyir daha iyi olacaktır. Film ,İsmet Özel'in Üç Frenk Havası'nın; Freud'un,Adler'in,Jung'un,Masterson'ın,Elizabeth Kübler Ross'un sinemaya aktarılmış hali gibi..Bu alana ilgisi olanların zevkle izleyecekleri psikolojik drama tarzında bir film. Filmin ilk sahnesi beni benden aldı. Aynı sahnenin son sahne olması ise aha bu bu muymuş dedirttiyor.Hayat,iki durak arasında bir yolculuk ve aslında iki durak da bir. Savaşa dair, Amerika'nın ne halt olduğuna dair bir şeyler bulurken kendimizin de aslında ne kadar iki yüzlü ,kendimizden uzak, korkak,bencil ve kompleksli varlıklar olduğumuzu dile getiren sahnelerinden etkilenmemek elde değildi.Film,bir nevî kendimizle yüzleşme. Daha fazla yazıp filmin büyüsünü bozmak istemiyorum fakat filmi izlerken İsmet Özel'den aklıma gelen şu dizeleri de paylaşmadan geçemeyeceğim: "Bize ne başkasının ölümünden demeyiz çünkü başka insanların ölümü en gizli mesleğidir hepimizin başka ölümler çeker bizi ve bazen başkaları ölümü çeker bizim için."
