Uçuş Planı 6.3/10 Benim Puanım 7.1/10 Eşini kaybeden Kyle, küçük kızıyla birlikte uçakla yolculuk yaparken korkunç bir durumla karşılaşır. Kızı ortadan kaybolur, fakat uçaktaki hiç kimse onun uçağa bindiğini hatırlamaz. Kyle için mesele artık yalnızca kızını bulmak değildir. Bir yandan zamanla yarışırken diğer yandan çevresindeki insanlara güvenip güvenemeyeceğini anlamaya çalışır. Filmin en güçlü tarafı, izleyiciyi de annenin yaşadığı belirsizliğin içine çekmesi. Uçak gibi kapalı bir mekanda geçmesi, çaresizlik hissini artırıyor. Jodie Foster'ın oyunculuğu da annenin korkusunu ve çaresizliğini etkili biçimde yansıtıyor. Bir annenin çaresizliği, bütün dünyanın sessizliğinden daha gürültülüdür..
Posts
Çok iddialı teoriler üretmiştim sonu için fakat klasik fidyeye bağlandı, o konuda hayal kırıklığı yaşadım oysa çok iyi başlamıştı 😐
Merhabalar Uzun süredir bir şeyler izleyip yazmıyorum. Televizyonda bu filme denk gelince buraya yazmak için güzel bir bahane oldu. Film aslında uçak mühendisi bir kadına kurulan komployu anlatıyor ve manipülasyon hissini çok iyi yansıtıyor. İzleyiciyi bile öyle bir manipüle ediyor ki 'Acaba kadın gerçekten delirdi mi?' diye düşünmeden edemiyorsunuz çünkü herkesin inkarı,sahte raporlar ve yalnız bırakılmışlığı bu duruma itiyor bizi ama buna rağmen karakterin pes etmeyişi, anne yüreğiyle gerçeğin peşini bırakmaması ve kendine olan sarsılmaz inancı çok iyi biçimde işlenmiş. Beni filmde duygusal olarak en çok etkileyen an ise şüphesiz uçak camındaki o buğulu kalp çizimini gördüğü sahneydi. O kalp, kadının kendi zihninden şüphe etmeyi bırakıp gerçeğe tutunduğu ve ne pahasına olursa olsun mücadeleye devam etmesini sağlayan en vurucu kırılma noktasıydı.
Anne-kız rahatça izlenir. Çok güzel gerilimli bir film. Uçakta geçmesi ayrı bir hava katıyor. Bir anne ve kızı uçağa biniyorlar ama kızı kayboluyor. Gerçekten kızı var mı yoksa hayal mi görüyordu? Sorguluyorsunuz yani. Kadının azmi, gücü, cesareti çok güzel işlenmiş. Annelik duygusu tatmadım ama gücünü yansıtan bir flm olmuş. İzlenir, bayağı iyi.
Exterritorial belli ki Uçak Planı (Flightplan) filminden esinlenmiş ikisi de birbirinden başarılı olsa da benim tercihim kesinlikle Exterritorial olurdu onun atmosferi gerçekten bambaşka🩵 Uçuş Planı (Flightplan) (2005),kocasını Berlin'de kaybeden uçak mühendisi Kyle Pratt'ın(Jodie Foster),6 yaşındaki kızı Julia ve kocasının cenazesiyle Amerika'ya dönerken, uçuş sırasında kızının gizemli bir şekilde kaybolmasını konu alan psikolojik gerilim filmidir.Mürettebat ve yolcular küçük kızı hatırlamadıklarını iddia ederken,Kyle hem kızını bulmaya hem de akıl sağlığını kanıtlamaya çalışır.
Pazar gününe yakışır güzel, gerilimli bir film izleyip geldiimm. İlk başlar bir tık sıkıcı gelebilir ama izlediğinize değiyor gerçekten. Kadına başta ben de inanmadım ama polisten de beklemezdim hiç yaa. Keşke kızın kaçırılışını finalde bir flashback olarak gösterselerdi. O kısım tam oturmadı ve merak ettirdi beni. Kaptana gelen mesajda kızının da öldüğü söyleniyordu ama o zaman uçakta tabut neden yoktu, orası da biraz havada kaldı. Bir de Arap yolculara suç atma kısmı gereksizdi. Klasik hemen kötüleyelim gibi olmuş. Kadının gerçekten gördüğü o iki adamın, neden evini gözetlediğinin de açıklanmasını isterdim. Bunların cevabını verselerdi 10 numara film olurdu. Tabii yine de 8'i kaptı benden. 👌🏻
Uçuş Planı 04.11.25 - Kyle kocasının ölümünden sonra kızıyla uçağa biner, uçakta kızı Julia ortadan kaybolur, uçağın her yeri aranır bulunamayınca Kyle'nin delirdiği sanılır. Kyle uçaktaki polis ve hostesin kocasının ölümünü kullanarak fidye planı yaptığını anlar. Kızını bagaj bölümünde bulur, bombayı patlatır. 💥
Gerilimi adım adım tırmandıran atmosferiyle izleyiciyi içine çeken bir film. Kısıtlı bir mekânda geçen hikaye, paranoya ve kaygı duygusunu oldukça başarılı biçimde aktarıyor. Jodie Foster’ın performansı ise filmin duygusal yükünü taşıyor. Seyircisini sürekli “acaba?” sorusuyla diri tutan, temposunu iyi ayarlamış bir psikolojik gerilim.
Yılı itibarıyla artık oldukça tahmin edilebilir bir film gibi dursa da, uçuş plani gösterime girdiği dönemde izleyiciye yoğun bir gerilim ve gizem duygusu aşılamayı başarmıştı. Senaryosu, kapalı bir mekânda geçen paranoya temasını zekice kullanıyor; izleyiciyi baştan sona “acaba gerçekten mi, yoksa sadece bir yanılsama mı?” ikilemiyle oynatıyor. Ben bu tür filmleri o kadar çok izledim ki artık kimin ne olduğunu, kimin ne zaman şaşırtmaya çalışacağını kolayca çözebiliyorum. Yine de film, atmosferi ve temposuyla hâlâ izlenebilir bir gerilim sunuyor. Özellikle uçak gibi klostrofobik bir mekânı, psikolojik baskının merkezi haline getirmesi dikkat çekici. Jodie Foster ise her zamanki gibi mükemmel. Hem kırılgan hem güçlü bir karakter çiziyor; duygusal yoğunluğu, filmin inandırıcılığını sırtlayan asıl unsur. Filmin finali belki bugünün seyircisi için sürpriz sayılmaz ama o dönemde gerçekten etkileyici bir kurgu anlayışını temsil ediyordu.
Bir annenin uçağa bindiğinde evladını bulamayisi ve uçaktaki herkesin hangi evlat sorusunu sorması üzerine kurulu çok güzel bir senaryo filmi.









