Filmi bir arkadaşımın önerisiyle izlemeye başladım. Okan Bayülgen'i Cebrail rolünde görünce ilk başta abartılı bir şiveyle yoğrulmuş kötü bir oyunculuk bekliyordum fakat Bayülgen rolü iyi sırtlamış. Erbil'in oyunculuğu da son sahne hariç fena değildi. Senaryo ise Eşkıya filminin çakması gibi görünse de hem farklılaştığı noktalar var hem de Eşkıya kadar derin ve anlamlı hissettirmiyor. Finalde verilen "Bu işin bir sonu yok. Olan, sevenlere ve sevdiklerine oluyor" mesajı klişe olsa da göze çok sokulmadığı için rahatsız etmiyor (Gerçi film 2000'lerde çekildi. Bugünün klişesi, o dönemin yeniliği sayılır). Filmde bulunan Beyaz Toroslu sivil polislerin süzme ... çocuğu gibi gösterilmeleri benim şalterimi attırdı. 90'larda yaşananları az buçuk herkes biliyor ama bu şekilde yansıtılınca gerçek saptırılıyor ve bu işlere bulaşmamış insanlar da zan altında bırakılıyor. Görsel olarak NBC sinemasında olduğu gibi "Abi, bunu tablo yapıp evime astıracağım" dedirtecek tarzda bir sahne görmedim ama gözümü yoran bir şey hissetmedim ya da absürt bir çekim hatası da gözüme çarpmadı. Film beni hiç beklemediğim bir şekilde müzikleriyle vurdu. Finalde çalan "Herkes Kendi Dediğine Doğru Der Ya" bayağı dinlediğim bir parça oldu ve daha uzun süre de dinleyeceğim gibi görünüyor. Yalnız müzikleri besteleyen Arto Tunçboyacıyan tam bir puşt olmasa güzel olacakmış. Neyse, sağlık olsun. Valla bi izleyin ya. Ne de olsa izleyen ve gönderi paylaşan çok olmamış.

