Yaşamını ve davranışlarını, sanki başkalarının onun hakkında düşündüklerine göre şekillendirdiğini hipnoterapistine söyleyen ve bundan muzdarip olan kadının, hayatının ipini içindeki ahlaksız ve ilkel çocuğa verişini izliyoruz. Ve bu anlar hayatının belki de en önemli fırsatına denk geldiği için hikaye, empati ile birlikte seyirci için rahatsız edici bir dramaya dönüşüyor. Konu klişe ama işleniş ve son “iskandinavca” olunca ortaya şans verilebilir bir festival filmi çıkmış. Spoimsi Filme dair bir analizde şundan bahsediliyor: Çocuksu ve içten(kontrolsüz/ idin kontrolünde) davranışlara şahit olduğumuzda bize oldukça samimi ve tatlı geliyor bu davranışlar. Hatta bu tavrı yaratıcı bulup hayattaki diğer yapaylıklara sallıyoruz. Ta ki o tavrın hedefi biz olana kadar. Hedef haline gelince sevgi yumağı hallerimizi geride bırakıp hayatın gerçekçiliğine, sorumluluklarına ve gerekliliklerine hiç uymayan bu tavırlar karşısında canavar kesiliyoruz. Bu filmde esasında bunu çok güzel işlemiş. Diğer yandan çiftin dinamikleri de beklenmedik, sorgulatıcı ve eğlenceli
