Skip to content
JoikaMovie · 2023

Posts

Bazen en sert alkış, insanın kendine attığı tokattır. 🎭🩰🖤The American - joika Bu filmle ilgili bir şeyler söylemeden geçemem… İçimden geçenleri tutmak zor. Bazı sahnelerde boğazım düğümlendi. Özellikle o ayağını burktuktan sonra, ayağı kırılma riskine rağmen sahneye çıkması… Evet, disiplin 🕊️, evet azim ✊ ama… bu noktada bu bir başarı değil, resmen kendine şiddet 💔 Bu neyin mücadelesi? Bu neyin alkışı? 👏 Psikolojik olarak düşündüğümde, film tam anlamıyla mükemmeliyetçilik 🎯 ve tükenmişlik sendromunun 🧠💢 ete kemiğe bürünmüş hali. Sanki Joy’un her adımı “ben varım” demeye çalışırken, içten içe yok oluşa dönüşüyor… Kendine sırt çevirerek sahnede ışıldamak… o ışık 💡 neyi aydınlatıyor aslında? Felsefi olarak ise şu soruya takılı kaldım: Kendin olmadan zirveye çıksan ne olur? 🏆 Bir başarı varsa ortada, o başarı kimin? Gerçekten senin mi, yoksa senden geriye kalan o yorgun, bastırılmış “gölge”nin mi? 🌫️ Filmde yükseliş var, evet. Ama bunun adı “başarı hikâyesi” değil, bir benlik savaşı ⚔️🕊️ Joy’un adım adım tırmandığı Bolşoy merdivenleri 🩰, bir yönüyle hayallerin sahnesi… Ama diğer yönüyle, insanın kendini yavaş yavaş yitirdiği bir görkemli yalnızlık 🕯️🌒 Sanki her sahnede şu soruyu fısıldıyor film: Alkışlar seni değil de, sadece senden arta kalan yorgun gölgeyi selamlıyorsa… o sahne neye yarar? 👤✨ Peki ya sen? Gerçekten huzuruna rağmen vazgeçebileceğin bir başarı var mı? 👤

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email