Durağanlığından uykumu getirmesi sebebiyle parça parça izleyip bitirdiğim "sanatsal" film. Sanatsallığı tartışılır mı bilemem fakat suya sabuna dokunmadan eleştirdiği sistemin "toplum ve birey" üzerindeki yıkımları gözler önüne sermiştir. Her izleyiciye hitap etmeyeceği muhakkak, hitap ettiklerine de aynı duyguyu verir mi muamma. Film neden bu kadar durağan diye düşünürken yaşadığım farkındalık "18 yıldır kayıp oğlunu bekleyen bir baba için de hayat durağan değil miydi?" Basri'ye üzülmekle öfkelenmek arasında kalıyorum. Cemil'in ölümünü durup izledi adam, engel olabilirdi. Neden görmezden geldi ? Bir diğer soru, herkes Basri'nin yalnızlığına, acısına ve çaresizliğine sessiz kalmadı mı, görmezden gelmedi mi? Ruhun ölümüne duyarsızlık mı bedenin ölümünü görmezden gelmek mi? Bu ikilem düşündürür işte. Gelelim finale; Dile kolay 18 yıllık bir bekleyişin, bıkmadan usanmadan dilekçe yazılan bir umudun, yalnızlıktan küflenmiş bir adamın diri kalmış sabrının toplamı, alel acele ve ayak üstü bir açıklama ile eline tutuşturulan ahşap bir kutu edermiş. Basri'nin kavuştuğu, bir kaç kemik parçası gibi görünse de onu hayatta tutan umuttu o kutudaki. Masada bırakıp diğer odaya geçtiğinde "kendini asacak" diye düşündüm. Tâbi bunu hiçbir zaman bilemeyeceğiz. İfade vermeye gidip suçunu itiraf da edebilir. "Cinayete engel olabileceği hâlde durup izlediği için". Vicdanı mı konuşur bu durumda sanmıyorum. İlk teorim daha olası olurdu. Yönetmenimiz bu konuda düşünmeyi serbest kılmış. Sabırlı olmama rağmen 3 kez izlemeyi bıraktım bazı yerleri atladım ve bazen x1,75 hızında izledim. Bu bilgiye göre izleyin.

