'Lantouri, Tahran sokaklarında yozlaşmış zenginleri hedef alan bir çete liderinin, insan hakları savunucusu bir kadına duyduğu tutkulu ancak saplantılı aşkın yarattığı trajik kırılmayı anlatır. Bu kırılmanın ardından film; vicdan, adalet ve bağışlama kavramlarını sorgulayan toplumsal bir hesaplaşmaya dönüşür.' 🦢 "Kalplerden göç eden kederli güvercinin isminin inanç olduğunu kimse bilmiyordu." "İnsanların değişebileceğine inanacak kadar salaktım." "Yürüyüşü, tavrı, görünüşü, her şeyi beni ona çekiyordu." 🦢 Bir toplumun adalet anlayışı bozulduğunda, insanlar kendi adaletlerini yaratmaya başlar. Kimi gücünü kullanarak, kimi intikam alarak, kimi de başkalarının hayatına müdahale ederek kendi doğrularını kabul ettirmeye çalışır. Reza Dormishian’ın Lantouri filmi, tam da bu çelişkilerin ortasında şekilleniyor. Tahran'da faaliyet gösteren bir suç çetesinin hikâyesinden yola çıkan film; toplumsal eşitsizliği, güç ilişkilerini, kadınlara yönelik şiddeti ve adalet arayışını iç içe geçirerek insanın kendi doğrularına ne kadar güvenebileceğini sorgulatıyor. Hikâyenin merkezinde Pasha ve Maryam var. Pasha'nın karşılıksız aşkı zamanla bir saplantıya dönüşüyor ve Maryam'ın yüzüne asit atmasıyla onun hayatı geri dönülmez biçimde değişiyor. Pasha'nın yaptığı, yalnızca bir kadına yönelik şiddet değil; onun özgürlüğünü, kararlarını ve kendi hayatı üzerindeki söz hakkını reddeden bir sahiplenme biçimi. Film, sevgi adı altında meşrulaştırılmaya çalışılan tahakkümü ve kadının kendi hayatı üzerindeki iradesini yok sayan zihniyeti oldukça çarpıcı biçimde eleştiriyor. 🕯️ Maryam'ın hikâyesini daha da sarsıcı yapan şey ise daha önce şiddete karşı mücadele eden, suç mağdurlarının yakınlarını affetmeye çağıran bir kadın olması. Şimdi kendisi bir şiddet mağduruna dönüşüyor ve daha önce savunduğu düşüncelerle kendi acısı arasında kalıyor. İntikam istemesi, insanın başkasına öğütlediği değerleri kendi hayatında uygulamasının ne kadar zor olduğunu gösteriyor. Film burada bizi yalnızca suçlunun neyi hak ettiğiyle değil, mağdurun ne yaşadığıyla da ilgilenmeye çağırıyor. Hikâyenin en önemli çatışması adalet ve intikam arasında kuruluyor. Maryam, Pasha'nın gözlerinin kör edilmesini isteyebilecek bir konuma geliyor. Fakat bir insana yapılan kötülüğün aynısını ona yaşatmak gerçekten adaleti sağlayabilir mi? Kaybedilen bir yüz, çalınan bir hayat, yaşanan korku ve acı verilen cezayla geri getirilebilir mi? Maryam'ın finalde affetmeyi seçmesi, yaşananları unutması ya da Pasha'yı haklı bulması anlamına gelmiyor. Bu karar, intikamın kendi hayatının geri kalanını yönetmesine izin vermemek olarak da okunabilir. ⚖️ Filmin röportajlarla ilerleyen anlatımı da bütün bu meseleleri daha güçlü kılıyor. Herkesin aynı olay karşısında farklı bir düşüncesi, farklı bir adalet anlayışı var. Kimi suçluları savunuyor, kimi cezalandırılmalarını istiyor. Böylece yönetmen, izleyiciyi tek bir bakış açısına hapsetmeden toplumun kendi içindeki çelişkileri gösteriyor. Lantouri, herkesin kendi hikâyesinde haklı olduğuna inandığı bir dünyayı anlatıyor. Kimi adalet adına suç işliyor, kimi sevgi adına bir başkasının özgürlüğünü elinden alıyor, kimi de uğradığı haksızlığın karşılığını intikamda arıyor. Fakat bütün bu haklılıkların ortasında, başkalarının hayatında açılan yaralar kalıyor. Belki de filmin en önemli sorusu şu: İnsan, kendi doğrularına bu kadar sıkı tutunurken başkasına verdiği zararı görmeyi ne zaman bırakıyor? Çünkü adalet yalnızca bir suçun karşılığını vermek değil, başka bir insanın hayatının ve özgürlüğünün de en az bizimki kadar değerli olduğunu kabul edebilmektir. 🪔 "Bedenimle beraber ruhumda yandı. Yaşıyorum ama içim yanıyor. Nefes alıyorum. Ölüyorum ama hayattayım. Her gün yüz kez yanıyorum, ama nefes almaya devam ediyorum. Cehennemdeyim. Sürekli en dibe düşüyorum." "Karşında oturup sana bakmayı ve gözlerinde boğulmayı seviyorum." 🪔
Posts
🗽 Topluma umudun ne olduğu gösterilmeli. 🗽 Bir suçlunun takipçisi bir doktorunkinden fazla mı olmalı? 🗽 İnsanların değişebileceğine inanmamam gerekirdi. 🗽 Dünya balon gibidir. İğne batırırsanız patlar. Nagazaki, Hiroşima, Halepçe ... 🗽 Ne istiyorsanız olun. Ama önce insan olun.
Kadına yönelik şiddeti ele alan bir İran filmi. Beni çok üzen ise olayın yaşanmış olması.. Başrol oyuncusunun sonunda verdiği mesaj ise daha anlamlıydı: fiziki verilen zararın zihinde bir değişim yapmayacağı bunun için en büyük zulmün affetmek olacağını izleyiciye aktardı. Belgesel havasında, tavsiye ederim 🍃
Onun kör olması neyi değiştirir ki ama affetmek benim için çok şeyi değiştirir



