Ratings
Cast
Categories
Country
More
- Director:
- Lee Isaac Chung
- Duration:
- 1 Hour 55 Minute
- IMDb
- tt10633456
Description
A Korean American family moves to an Arkansas farm in search of its own American dream. Amidst the challenges of this new life in the strange and rugged Ozarks, they discover the undeniable resilience of family and what really makes a home.
Comments
- Elif
‘Minari, 1980'lerde Arkansas'a taşınan Güney Koreli bir ailenin toprağa ve hayata tutunma mücadelesini anlatır. Film, hayalleri ile sorumlulukları arasında sıkışan bir ailenin bir arada kalma çabasını konu alır.’ 🪁 "İstediğin başlangıç buysa belki de bizim için hiç şans yok demektir!” "Annem, eğer dua edersem, rüyamda cenneti görebileceğimi söylüyor. Ama dua ettim bile. Görmeyi istedim bile. Ama şimdi, gitmek istemiyorum." 🪁 “Bazen insanın aradığı yer, geride bıraktığı şeydir.” Minari, başka bir ülkede yeni bir hayat kurmaya çalışan bir ailenin hikâyesi. Ama film ilerledikçe, bunun yalnızca bir göç hikâyesi olmadığını anlıyoruz. Bu, bir insanın hayallerine tutunurken sevdiklerini ne kadar incitebileceğinin; bir ailenin, aynı evin içinde bile birbirine ne kadar uzak düşebileceğinin hikâyesi. Jacob, ailesi için daha iyi bir gelecek kurmak ister. Kendi toprağında, kendi emeğiyle bir şey başarmak, hayatının bir anlamı olduğunu görmek ister. Fakat Monica için hayatın anlamı biraz daha başkadır. O, çocuklarının güvenliğini, evinin huzurunu, ailesinin bir arada kalmasını ister. İkisinin de istediği şey aslında birbirinden çok farklı değildir: Sevdikleriyle iyi bir hayat yaşamak. Ama o hayata giden yolları farklıdır. Filmin en dokunaklı tarafı da burada başlar. Çünkü bazen insanlar birbirlerini sevmedikleri için değil, sevdikleri şeyleri korumaya çalışırken farklı yönlere gittikleri için birbirlerini kaybetmeye başlarlar. Jacob'ın çiftliği büyütme çabası, yalnızca para kazanma isteği değildir. O, hayatı boyunca kendisini eksik hissetmiş bir insanın, bir kere olsun kendi başarısını görmek istemesidir. Monica'nın korkuları da yalnızca bir eşin şikâyetleri değildir. O, ailesinin geleceğini belirsizliğe bırakmak istemeyen bir kadının yorgunluğudur. Film, ikisini de kolayca suçlamaz. Çünkü gerçek hayatta da bazen iki insanın aynı anda haklı olması, birbirlerini incitmelerine engel olmaz. 🧸 Minari'nin en güzel yaptığı şeylerden biri, aile içindeki kırgınlıkları büyük kavgalardan çok küçük anlarla anlatması. Bir bakış, yarım kalmış bir konuşma, sofradaki sessizlik… Bunlar, bazen söylenmiş en ağır sözlerden daha fazla şey anlatıyor. Çünkü aile olmak, yalnızca aynı yerde yaşamak değil. Birbirinin hayatında gerçekten yer açabilmek. Jacob'ın hayali büyüdükçe, ailesiyle arasındaki mesafe de büyüyor. Monica ise bu hayalin içinde kendisine ve çocuklarına ne kadar yer kaldığını sorguluyor. İkisi de bir şeyleri kurtarmaya çalışırken, birbirlerinin neye ihtiyacı olduğunu duymakta zorlanıyor. Ve insan filmi izlerken şunu düşünüyor: Birlikte yaşamak, her zaman birlikte bir hayat kurmak anlamına gelmiyor. 🏡 Soon-ja'nın gelişiyle film bambaşka bir sıcaklık kazanıyor. O, alışılmış büyükannelere benzeyen biri değil. David'in beklediği gibi davranmıyor; onun dünyasına kendi tuhaflığıyla giriyor. Ama zamanla aralarında çok özel bir bağ oluşuyor. Soon-ja, çocuklara hayatın yalnızca yetişkinlerin kurduğu düzenlerden ibaret olmadığını hatırlatıyor. Onunla birlikte filmde başka bir duygu beliriyor: Bir insanın hayatımıza girişi, bazen bize hiç beklemediğimiz bir yerden iyi gelebilir. David'in büyükannesine alışması, aslında hayatın her zaman bizim beklediğimiz gibi gelmediğini öğrenmesi. Bazen sevgi, ilk bakışta tanıdık gelmeyen birinin yanında büyüyor. 🌱 Minari bitkisi, filmin en güzel sembolü. Çünkü o da bu aile gibi, yeni bir yerde kök salmaya çalışıyor. Ama film, kök salmayı yalnızca bir yere ait olmak olarak anlatmıyor. Kök salmak, bazen bütün zorluklara rağmen yaşamaya devam edebilmek. Minari'nin dere kenarında büyümesi, ailenin hikâyesiyle birleşiyor. Çünkü bu insanlar da kendi hayatlarını kurmaya çalışırken, geçmişlerini, korkularını ve birbirlerine olan sevgilerini yanlarında taşıyorlar. Ve belki de film burada çok güzel bir şey söylüyor: İnsan her zaman istediği yerde büyüyemeyebilir. Ama bu, büyüyemeyeceği anlamına gelmez. Minari'yi izlerken insanın içini en çok acıtan şey, bu ailenin birbirini sevmesi. Çünkü sevgi varken kırgınlıkların yaşanması, her şeyi daha gerçek kılıyor. Jacob'ın ailesi için çalışması, Monica'nın ailesini korumaya çalışması, David'in büyükannesine bağlanması… Hepsi sevginin farklı biçimleri. Ama sevgi, her zaman doğru şekilde gösterilmiyor. Bazen bir insan, ailesine daha iyi bir hayat vermek isterken onların bugününü kaçırabiliyor. Bazen bir anne, ailesini korumaya çalışırken kendi hayatını unutabiliyor. Bazen de insan, sevdiği kişiden yalnızca yanında olmasını değil, ona güven verebilmesini bekliyor. Film, bütün bunları büyük cümlelerle değil, hayatın içinden gelen bir sadelikle anlatıyor. Bu yüzden de etkileyici oluyor. 🪭 Minari, bana göre, bir ailenin her şeyi yoluna koymasının değil; her şey yolunda gitmediğinde bile birbirine nasıl dönebildiğinin filmi. Çünkü hayat, insanların planladığı gibi ilerlemiyor. Bazen kurduğun ev, düşündüğün gibi bir yuva olmuyor. Bazen hayallerin seni sevdiklerinden uzaklaştırıyor. Bazen de insan, neyi kaybetmek üzere olduğunu ancak her şey sarsıldığında fark ediyor. Ama film, bütün bunların içinde yine de bir umut bırakıyor. Büyük, gösterişli bir umut değil. Daha sessiz bir şey. Birlikte kalabilmenin, birbirini yeniden görebilmenin, hayatın bütün zorluklarına rağmen küçük bir yerden yeniden başlayabilmenin umudu. Ve Minari'nin bence en güzel tarafı şu: Bazen insanın aradığı yeni hayat, aslında geride bıraktığı şeylerin değerini anlamasıyla başlıyor. Bu yüzden film bittiğinde insanın aklında yalnızca bir aile, bir çiftlik ya da bir göç hikâyesi kalmıyor. Kendi hayatındaki insanları düşünüyor. Kendi evini, kendi hayallerini, kendi kırgınlıklarını… Ve belki de kendine şu soruyu soruyor: “Ben hayatımı kurmaya çalışırken, hayatımda zaten var olan şeyleri ne kadar görebiliyorum?” Minari, tam da bu yüzden içe dokunan bir film. Çünkü bize büyük bir şey öğretmeye çalışmıyor. Sadece, hayatın bazen en önemli şeyleri sessizce önümüze koyduğunu hatırlatıyor. 🌿 "Bir kere olsun, bir şeyde başarılı olduğumu görmeliler." "Ne için? Bir arada olmamız daha önemli değil mi?" “Hastanedeyken çiftliği ailene tercih ettin." "Durum değişti şimdi. Her şey yoluna girdi." "İşler yolundayken birlikte yaşayabiliriz, ama değilken ayrılırız, öyle mi?" "Yapma böyle, tamam mı? Şimdi para kazanabilir ve problemsiz bir şekilde yaşayabiliriz." "Yani diyorsun ki, biz birbirimizi kurtaramayız, ama para kurtarabilir, öyle mi? Şimdilik her şey yolunda olabilir. Ama, ben öyle devam edeceğini sanmıyorum. Bunun sonu iyi olmayacak, biliyorum. Ve ben buna katlanamam.” 🌿
- hilalak1Spoiler alert
- zeynep
“kaçıp saklanmasındansa göz önünde durması daha iyi. saklanan tehlikeler daha kötüdür.” minari minari wonderful minari
- yasin
“Minari, Minari, harika Minari” Bir aile olabilmeyi ne sağlar? Film bu sorunun üzerinde ilerliyordu bence. Duygu yüklü, kaliteli bir film ancak oldukça durağan geçtiğini de söyleyebilirim. Sonu için daha duygusal bir son beklemiştim ama sanki bunun yerine daha çok ders vermeye odaklanmışlar gibi hissettim. Geniş vakitte ailecek izlenebilecek güzel bir film olduğunu düşünüyorum. 6.5/10
- Semih Güney
01.04.2024 26.03.2026
- es
Çok yavaş ilerleyen bir hikayeydi. Neyse o önemli değil diyaloglarda da beni etkileyen bir konuşma / durum olmadı. Dram türü olunca fakirliğin dibini görüp duygusal olaylar bekledim. Yoktu. İlginç imdb puanı çok yüksek Sevenlere saygı duruyorum ancak ben sevmedim.
- aeralle
Film hoş bir ahenk içinde fakat aşırı yavaş bu yüzden oldukça bol vaktiniz varken izleyin. Sonu için yüzlerce senaryo yazdım, fakat çok kötü bir sondu. Bilmiyorum, filmin amacı tam olarak neydi?? Oyunculuklar bir harikaaa
- silencio
filmi az önce bitirdim oscarda en iyi yardımcı kadın oyuncu ödülünü almış burdaki halmonimiz. ilk yarısı durağan geçti filmin hep bir kaos hep bir aksilik bekledim filmden, ama bazen de hayat böyledir dedirtti. bir filmin sonu kötü bitecek olsa bile nedeni pes etmekle iletişimsizlikle kavga gürültü ile değil başka bir şekilde de bitebilirmiş. sonunu gerçekten hiç böyle tahmin etmemiştim. uzun yıllardır kdrama izleyen birisi olarak büyükannenin ve çocukların farklı kültürle yetişmiş olup iletişimlerini ortak noktalarda devam ettirmelerine, anlaşmalarını çok sevdim onları izlemek keyifliydi, hoş bir filmdi.
- sahaf
Koreli göçmen bir ailenin 1980'lerde Amerika kırsalına yerleşip hayata tutunma mücadelesini anlatan bir film. Bir yanda çifftçilik yapmaya karar veren babayı bekleyen zorlukları, diğer yanda anne, cocuklar ve anneanne arasındaki masum, saf, neşeli ve bazen hüzünlü ilişkileri anlatan bir film. Özünde iyi bir ruha sahip, ağzı bozuk, süper komik anneanne ile torunu David arasındaki ilişki beni tekrar çocukluğuma götürdü. Bence filmi izleyen herkes onların ilişkilerinde kendilerinden birşeyler mutlaka bulacaktır. Özellikle benim gibi babası sürekli tayinlerle Anadolu nun en ücra köşelerini gezen ve hiçbir zaman bir yere ait olamayanlar küçük David i daha iyi anlayacaktır. Aslında film için, sahip olmadıklarınızla mutsuz olmak yerine sahip olduklarınızla mutlu olmanın çarpıcı bir tasvirini yapiyor diyebilirim. Film, gündelik hayatın sadeliğinde ve küçük şeylerde tatmini bulup mutlu olmak için harika bir hatırlatma görevi görüyor. Her zaman sade, mutevazi olanda bir sihir oldugunu düşünüyorum, sadece ona talip olup onu aramamız gerekiyor. Film aynı zamanda birçok farklı kaybetmeyi ve yeniden bulmayı temsil eden imgelerle dolu. Ev kaybı, değer kaybı, para kaybı, iletişim kaybı, konfor kaybı, sağlık kaybı gibi. Ama tüm o kayıpların ve tüm bu acıların içinde bir yeniden doğuş izliyoruz. Bir nevi sıfırlama, yeniden başlama diyebiliriz. Minari bize sahip olduklarımıza değer vermemiz gerektiğini ve bunlar icin şükretmemiz gerektiğini öğütlüyor. Filme eşlik eden piano ve doğa sesleri sizi sahnelerin içine çekiyor diyebilirim. Ayrıca ruha dinginlik veren doğa sahnelerini övmeden olmaz. İzlemenizi tavsiye edeceğim bir film. İyi seyirler.
- hasanbasriok
Yönetmenliğini Lee Isaac Chung'un yaptığı 2020’nin en iyileri arasında gösterilen ve OSCAR adayı olan ancak ödülü Nomadland'e kaptıran Minari, 1980’lı yıllarda Amerika’ya göç eden Güney Koreli bir çekirdek aileyi anlatıyor. Yapımcıları arasında Brad Pitt’in ve Steven Yeun’un (kendisi ayrıca başrolde) bulunduğu bu duru film, gerçekçi anlatımıyla göz dolduruyor. Genellersek çoğu göçmenin karşılaşabileceği sorunları anlatıyor diyebiliriz, küçük bir pencereden bakarsak da bir aile dramını. Üst düzey oyunculuklara sahip Minari filmi, içinde ne eksik ne de fazla bir duygu barındırıyor, her şey kararında. Filmin sonu ise izleyicisine altından kalkamayacağı bir yük yüklemiyor, zamanın güvenli kollarında iyileştiriyor bizi.r. Chung, tıpkı hikayedeki gibi, göçmen bir aileden geliyor. Yani Minari için hayatından sinematografik kesitler sunan, yarı oto-biyografik bir film diyebiliriz.
