

Ratings
Categories
Country
More
- Director:
- Mani Haghighi
- Duration:
- 1 Hour 47 Minute
Description
After a confusing interaction in downtown Tehran, a married couple seems to have found their doppelgängers.
Comments
☆İRAN SİNEMASINDAN İZLİYORUM (GÜN 1)☆ Bu filmi izlerken aklıma böyle bir seriye başlamak geldi.😅 Sanırım daha önceden sadece bir tane İran filmi izlemiştim. Onun atmosferi de bunun gibi kasvetliydi. İran filmlerinin genelinin atmosferi bu şekilde galiba. Filmimizde birbirinin kopyası iki çift var. Tek yumurta ikizleri kadar birbirlerine benziyorlar ancak herhangi bir bağları yok. Tipleri ne kadar benziyorsa da karakterleri bir o kadar zıt. Film boyunca bu benzerliğin hayatlarına olan etkisini ve sonuçlarını izliyoruz. Filmin ortalarında biraz sıkıldığım için beni pek tatmin etmedi. 6/10 •••SPOİLER••• Son 20 dakikaya kadar sıkıcı ilerleyen bir filmdi. Sonunun böyle biteceğini tahmin etmemiştim.Karakterleri birbirine yakın kişiler çift olacak sandım. Gerçi sonda öyle oldu ama çiftlerden birinin öleceğini düşünmedim. Çocuk, Jalal'ın babasının Jalal'ın babası olduğunu nerden anladı ki? Kapıdaki konuşmasına dayanarak mı fikir yürüttü? Onu daha önceden gördüğünü hatırlamıyorum çünkü. Ayrıca kadın oyuncu iki farklı karakteri çok iyi oynadı keza erkek oyuncu da öyle. Fakat son sahnede Farzaneh Bita'nın yerine geçmesine rağmen onun aslında Farzaneh olduğu çok belliydi. Saçını tam olarak toplamamasından tut da göz altlarındaki morluklara kadar. Şeyi anlayamadım: Farzaneh, kocası ve Bita'nın kaçarken mi öldüğünü düşündü yoksa Mohsen'in onları öldürdüğünü anladı mı? Orası bende soru işareti olarak kaldı.🤔
‘Subtraction, birbirine tıpatıp benzeyen iki çiftin karşılaşmasıyla, karakterlerin kendi hayatlarını ve kimliklerini sorgulamaya başlamalarını anlatır. Başkasının hayatına duyulan özlem üzerinden kimlik, yabancılaşma ve kendinden kaçma temalarını işler.’ 🎈 “Siz ikiniz mükemmelsiniz. Hata bendim.” “Güldüğün zaman eşimi hatırlattın bana.” “Doğal olarak.” “Evet, ama artık öyle gülmüyor.” “Bu her neyse, bizden çok daha büyük. Bu yüzden bırakmak zorundasın. Bırak gitsin.” 🎈 Subtraction, ilk bakışta birbirine tıpatıp benzeyen iki çiftin karşılaşması üzerine kurulmuş gizemli bir hikâye gibi görünse de, aslında çok daha tanıdık ve rahatsız edici bir şeyi anlatır: İnsanın kendi hayatına duyduğu yabancılığı ve başka bir hayatın ihtimaline duyduğu özlemi. Farzaneh ve Jalal, kendilerine benzeyen Bita ve Mohsen’le karşılaştıklarında yalnızca başka iki insanla karşılaşmazlar; kendi hayatlarının başka bir ihtimalini görürler. Başka bir ev, başka bir evlilik, başka bir maddi koşul, başka seçimler… Bir anda insanın zihninde o tehlikeli soru belirir: “Benim hayatım böyle olsaydı, ben de böyle biri olur muydum?” 🪭 Filmin en güçlü tarafı, bu soruya kolay bir cevap vermemesidir. Çünkü dışarıdan bakıldığında daha güzel görünen hayatların içinde de başka yaralar vardır. Bita’nın hayatı Farzaneh’in hayatından daha iyi görünür ama onun da kendi sıkışmışlıkları vardır. Böylece film, insanın başkasının hayatını neden bu kadar kolay idealize ettiğini sorgular. Çünkü çoğu zaman başkasının hayatında gördüğümüz şey mutluluk değil, kendi hayatımızda eksik olduğunu düşündüğümüz şeydir. Bu nedenle karakterlerin birbirlerine duyduğu merak zamanla bir tür arzuyu dönüştürür. Kendi hayatlarından uzaklaşıp birbirlerinin hayatlarına yaklaştıkça, kimlikleri de bulanıklaşmaya başlar. Başkasının yerine geçmek, yalnızca başka bir hayatı denemek değildir; aynı zamanda kendi hayatını, kendi seçimlerini ve hatta kendi benliğini reddetmeye başlamaktır. 🪷 Burada film çok önemli bir ayrım yapar: Aynı yüze sahip olmak, aynı insan olmak değildir. Farzaneh ile Bita birbirlerine benzeyebilirler; Jalal ile Mohsen de aynı yüzü taşıyabilir. Fakat onları birbirinden ayıran şey yaşadıkları hayat, verdikleri kararlar, korkuları, arzuları ve başkalarına yaptıklarıdır. Film böylece insanın kimliğinin yüzünde değil, yaşadıklarında ve seçimlerinde oluştuğunu söyler. Ama Subtraction yalnızca “başka biri olma” arzusunu anlatmaz. Daha karanlık bir noktaya da gider: İnsan başkasının hayatını istediğinde, o hayatın sahibine ne yapar? Karakterler birbirlerinin hayatlarına girdikçe, başlangıçta masum görünen merak yerini müdahaleye, sahiplenmeye ve kullanmaya bırakır. Bir başkasının hayatına duyulan özlem, sonunda o kişinin hayatını elinden alma arzusuna dönüşebilir. Filmin yağmurlu ve kapalı atmosferi de bu yüzden çok anlamlıdır. Her şey sanki bulanıktır; sokaklar, insanlar, ilişkiler ve hatta gerçeklik. Karakterler dışarı çıkmaya çalıştıkça daha fazla birbirlerinin içine girerler. Yağmur burada bir arınmadan çok, üzerlerinden atamadıkları bir ağırlık gibidir. 🕯️ Ve filmin sonunda gerçek ile hayal, algı ile gerçeklik arasındaki sınırın giderek kaybolması tesadüf değildir. Çünkü film aslında bize kesin olarak “ne oldu?” demekten ziyade, “İnsan kendi gerçeğini değiştirmek istediğinde ne kadar ileri gidebilir?” sorusunu bırakır. Bence Subtraction’ın en acı tarafı da burada saklıdır: İnsan çoğu zaman başka bir hayat istediğini sanırken, aslında kendi hayatındaki bir eksiklikten kaçıyordur. Fakat başka birinin hayatına geçmek, o eksikliği ortadan kaldırmaz. Çünkü insanın değiştirdiği ev, eş, para, şehir ya da yüz olabilir; kendisi değişmedikçe taşıdığı boşluk da onunla birlikte gelir. Bu yüzden Subtraction bana göre “başka biri olsaydım” düşüncesinin filmi. Hepimizin zaman zaman kurduğu o ihtimalin: Başka bir yerde doğsaydım, başka bir ailem olsaydı, başka bir insanla karşılaşsaydım, başka seçimler yapsaydım… Belki hayatım daha güzel olurdu. Film ise bu düşüncenin peşinden gidip bizi çok daha rahatsız edici bir yere bırakıyor: Belki de mesele başka bir hayatın daha güzel olması değildir. Belki biz, kendi hayatımızın içindeki eksikleri gördüğümüz için başkasının hayatını güzel sanıyoruz. Ve sonunda insan ne kadar başka birine benzemeye, başka bir hayat yaşamaya ya da kendinden bir şeyler çıkarmaya çalışırsa çalışsın, geriye yine kendisi kalıyor. Çünkü insan kendinden kaçabilir; ama kendisini arkasında bırakamaz. 🪁
Çok tuhaf bir filmdi, olaylar hep arka planda gelişti, bir türlü tahmin edemedim neyin döndüğünü. Sonra ne olduğunu bulduğumda da filmi anlamaya çalıştım ama gayet iyi bir filmdi. Vermek istediği çok mesaj var ( anlayana )... Yani ne bileyim, sürekli karakterlerin birbirlerinin içine geçmesi, yer değiştirmesi, sonunda kişinin istenmeyen hâlini kabullenmesi, iyi ile kötüyü ayırt etmeye çalışılması... Yani kurgusu ve hikâyesi çok çarpıcı değil ama o küçücük çocuğun her şeyin farkında olmasına da diyecek bir şeyim yok. Sadece izleyin ve anlamaya çalışın, iyi seyirler.
Hayatımda izlediğim en garip filmlerden biriydi. Evli bir çift kendilerinin tıpatıp aynısı başka bir çift ile karşılaşıyor. Çiftlerden birinde kadının psikolojik sorunları varken diğerinde adamın sorunları var. Dolayısıyla iki çiftin de evlilikleri mutsuz. Mutlu olan adam ve kadın yakınlaşmaya başlıyor. Çünkü eşinin daha iyi ve mutlu versiyonuyla berabermiş gibi geliyor. Fakat bu karşılaşma hiçbir mantıklı sebebe dayandırılmıyor. Test yapıyor fakat kardeş de çıkmıyorlar. Mutsuz olan kadının psikolojisi daha da bozulurken mutlu olan kadın bunu o kadar da garip karşılamıyor. Aynı şey adamlar için de geçerli. Sanki birbirlerinin paralel evrendeki halleri gibiler. Karakterleri aynı oyuncular oynamasına rağmen duruşundan tavırlarından kimin olduğunu anlıyorsunuz. Tahran'ın kasvetli havası ve sürekli yağmur yağması filmin üzerinizdeki etkisini arttırıyor. Her ne kadar filmin sonu çok hoşuma gitmese de çok farklı ve izlenmesi gereken bir film olduğunu düşünüyorum.
Konusu güzel bi iki kere kim kimdi diye kafam karıştı ama sonu biraz da olsa tahmin edilebilir bir çiftin dış görünüş olarak birebir aynı olan başka bir çiftle karşılaşmasını anlatıyor. Karakterleri ise tam tersi birbirlerine zıt kişilikler.İran filmlerinde başrollerin hep aynı oyuncular olması biraz canımı sıkıyor seyir zevkini azaltıyor bence onun harici oyunculuklar çok iyi zaten.







