Filmi izlerken insanların o duyarsızlığına resmen sinir krizleri geçirdim. Kadın zaten tükenmiş, hayatının en dip noktasında ve herkes ona karşı 😢 mesela yardım kuruluşu barınma merkezindeki o anlamsız kurallar bile insanı çileden çıkarıyor. Çemberde neden o duruma düştüğünü anlatması için resmen zorbalamaları, akşam 7’de kapıların kilitlenmesi... İnsanları rehabilite etmekten ziyade terbiye etmeye, adeta hizaya sokmaya çalışan bu tavır o kadar onur kırıcı ki. Tüm bunlara rağmen filmin gerçek bir hikayeyi ajite etmeden, ucuz dramaya boğmadan anlatması güzeldi . İşte bu yüzden bu tarz yapımları seviyorum. Ve Amanda... çok sevdim… O boyun eğmeyen, dik duruşu, kendini ifade edişi 😍. Uzun zamandır bir karaktere bu kadar sarılmak istememiştim
