Orhan Kemal bu romanında insanların cefasını,sefilliğini ve insanların para için neler yapabileceğini sade bir dille yazmış.İnsanların o durumunu cezaevindeki bir pencereden harika bir şekilde anlatmış.İnsanlar para için kılık kıyafeti,eşyaları geçtim haysiyetlerini bile satar olmuşlar.Ama sadece o döneme has bir şey değil günümüz dönemimiz için de geçerli.
Tüm Gönderiler
✨Sessizliği seviyordu o. Sessizliği, yalnızlığı. Dili sadeydi insanı yormuyor. İnsanoğlunun ikiyüzlülüğünü çok güzel anlatmış yazar. 7/10
Türk edebiyatına okumalarımda yer vermeye özen gösterdiğim bu zamanlarda Orhan Kemal okumak istedim. Çoğunluğu diyaloglardan oluşan, bir günde biten kısacık bir kitaptı 72. Koğuş. Kitabın dili oldukça sade ve akıcıydı. Bu yönünü her ne kadar sevsem ve okuma alışkanlığımı kazanmaya çalıştığım bu süreçte iyi gelse de kitap benim için çok ortalama bir kitap olarak kaldı. Kitap hakkında başka okurların yorumlarını henüz okumadım ancak kendi görüşüm olarak bunu söyleyebilirim. Kafamı yormayan ancak okunmazsa asla olmaz dediğim kitaplardan olmayan bir kitap diyebilirim kendisi hakkında. Yine de okunması keyifli bir kitap olması yönüyle tavsiye edebilirim.
Her ne kadar okurken ikiyüzlülüğun, riyakarlığın ve bayağılığın ağır kokusu genzimizi doldursada kardeşliği, yardımlaşmayı ve dayanışmayıda hissediyoruz okurken. Hayatın en içindekini bulup, yazıp, kurgulayan bir Orhan Kemal var olmuş Türk edebiyatında, onu çıkardığımız zaman geriye kalan şeyler renksiz,tatsız ve keyifsiz. 72.koğuş bugün bile şahitlik edebileceğimiz manzaralar sunuyor hem de en yalın ve gerçek dille. Okunması gereken başlıca eserlerden biri olduğunu düşünüyorum. 5/5
Bu kitapla birlikte Orhan Kemal ile tanışmış oldum. Cezaevlerinin çeşitli yoksunlukları içinde unutulup giden insanların, kötü kaderlerine terk edilmelerine tanıklık ediyoruz. Bir solukta okunacak kadar kısaydı, ama soluğu kesecek kadar gerçekti. Umut etmek belki de insanı en çok yoran şeydir kim bilir!




