

Puanlar
Kategoriler
Daha Fazla
- Yazar:
- Maggie O'Farrell
- Basım Yılı:
- 2022
- Sayfa Sayısı:
- 384
- Yayınevi:
- Domingo Yayınevi
- ISBN
- 9786051982304
Açıklama
2020 WOMEN’S PRIZE FOR FICTION ÖDÜLÜ 2020 AMERİKAN ULUSAL KİTAP ELEŞTİRMENLERİ BİRLİĞİ ÖDÜLÜ YILIN EN İYİ KİTABI seçkilerinde: NEW YORK TIMES • WATERSTONES • BILL GATES KİTAP KULÜBÜ 1500’lü yılların sonu... Londra’nın doğusundaki bir kasabada yaşayan Hamnet adında bir oğlan, telaşla merdivenden iniyor. Ateşler içinde yatan ikiz kardeşine yardım edecek birini bulması gerek. Anne oradan iki kilometre uzakta, arı kovanlarının başında, bu bereketli canlıların neden huzursuzlandığını anlamaya çalışıyor. O an bilmese de ömrünün geri kalanı, asıl kendi içinde aniden oluşan huzursuzluğa kulak verip de eve gitseydi yaşananları değiştirip değiştiremeyeceğini merak ederek geçecek. Hamnet’ın duyulmayan haykırışı, annenin ömür boyu dönüp durduğu bir an olarak kalacak. Baba günlerce, haftalarca, kilometrelerce uzak. Oğlu var gücüyle bağırsa bile duyamaz. Tiyatrosuyla şehir şehir gezip alkış tufanları yaratan oyunlarını sergiliyor. Yıllar sonra kalemini kendi acısından daldıracak mürekkebe. Ve yüzyıllar boyu dillerden düşmeyecek bir oyun yazacak: Hamlet. Maggie O’Farrell, tarihsel gerçeklerden beslenerek yazdığı bu olağanüstü romanda bir anne babanın en büyük korkusunu odağına alıyor. Yıllardır nasıl biri olduğunu anlamak için kelimeleri tek tek incelenen Shakespeare’in en büyük acısına bambaşka bir gözle, biyografilerde sadece bir isimden ibaret olan annenin pişmanlıklarıyla, acılarıyla, korkularıyla yaklaşıyor ve dört yüz yıldan eski bir hikâyeyi okurun yüreğine modern bir klasik olarak hediye ediyor.
Yorumlar
- tomris.aski
“Bedeni bir odada oturuyor olsa da, o yalnızca kendisinin bildiği, bambaşka bir yerde, başka biri.”
- Lupinz
"Bir insanı kaybetmek, sadece bir bedeni kaybetmek değildir; onunla birlikte yaşanacak tüm olasılıkları, söylenecek tüm sözleri ve paylaşılacak tüm yarınları da kaybetmektir." İkizi hasta olan Hamnetin gizemli bir şekilde kardeşinin hastalığını kendine çekerek hayatını kaybetmesini ve ailesinin bu kaybın ağırlığı altında kalmasını bunun üzerine Hamnetin şehirde tiyatro oyunları yazan babasının Hamnetin ölümünden birkaç yıl sonra edebiyat tarihinin en ünlü oyunlarından biri olan Hamneti yazar. Shakespeare hayatından konu almış, oyunun içine bir ruh koymuştu; oğlunun canını, oyunda yaşayan bir karakter olarak yeniden yaratmış.
- nil
Okurken jessie buckleyi gördüm resmen Adamdan nefret ettim Agnesi hep üzdü Agnese içim acıyo
- Simay
Beklediğimden ağır bi kitaptı. Fikir olarak ve kurgu olarak beğensem de zorla uzatılmış gibi hissettiriyor çoğu zaman. Aslında bir teori ve tahminler derlemesi çünkü. Yine de güzeldi. 6/10
- teslagistSpoiler içeriyor
- ecrinn♀🏳️🌈🇵🇸
Virginia Woolf Kendine Ait Bir Oda'sında, Shakespeare ile aynı imkanlara sahip olan ve aynı ailede yetişen kız kardeşinin aynı edebi eserleri vermiş olsaydı dahi neden onun kadar şöhretli bir hayat yaşayarak asırlar boyu kalıcı bir izi yakalayamayacağını anlatır. Tarih boyu adını duyup eserlerini okuduğumuz, işittiğimiz tüm ünlü "erkeklerin" başarılarının ardında evinde kısılıp kalan, acıyı bu yalnızlıkta tek başlarına geçiştiren kadınlardan birinin, Shakespeare'in eşi Agnes'ın çocuklarının kaybıyla kocasından bambaşka yollarla, tek başına başa çıkışını anlatan Hamnet, Shakespeare'in adını hiç kullanmadan onun bir eldivencinin oğlundan, oğlunun kaybının ardından Hamlet'i yazan adam haline geçiş sürecini konu alıyor. Hamnet'in ikizi Judith'in vebasını ölümü kandırarak kendi kendine geçirmesinin ardından beklenmeyen bir ölümle evdeki herkesin hayatının değişimini, acıyı ve kaybı yazarın kalemi öyle ustaca işliyor ki, son yüz sayfada aralıksız ağladığımı söyleyebilirim. Her sahnede aklıma okuduğum, izlediğim ve farklı kayıpları anlatan birbirinden bağımsız sahneler doluştu ancak özellikle şu replik, Where Do We Go Now filmindeki kadınlardan birinin oğlunun ölümünün ardından kilisedeki hz. Meryem heykeliyle tartıştığı, senin oğlun kucağında öyleyse benimkini neden benden aldın dediği sahne geldi: "Tanrı onu yanına istedi, diyor rahip bir gün ayinden sonra, Agnes'ın elini tutarak. Agnes hırlayacak gibi, adama vurmamak için kendini zor tutarak hırsla rahibe dönüyor. Ben de yanımda istiyordum, demek istiyor, Tanrı sırasını bekleseydi." - Bütün hayatların, her şeyin oradan dışarı aktığı ve her şeyin oraya geri döndüğü bir çekirdeği, merkezi, sıfır noktası vardır. Evde olmayan anneninki de bu an; çocuk, boş ev, ıssız avlu, duyulmayan haykırış. Hamnet'ın orada, evin arkasında durup onu besleyen, kundaklayan, sallayıp uyutan, ilk adımlarını atarken elinden tutan; ona kaşık kullanmayı, içmeden önce çorbaya üflemeyi, karşıdan karşıya geçerken dikkatli olmayı, uyuyan köpekleri rahat bırakmayı, bir şey içmeden önce bardağını çalkalamayı, derin sulardan uzak durmayı öğreten insanlara seslenisi. Hayat boyu, annenin tam merkezinde kalacak." "Bir eldivendeki, bütün parmakları boydan boya kaplayan ve uçlarından aşan, eldiveni takana ait olmayan deriyi bir arada tutan dikişleri düşünüyor. Eldivenin takıldığı, üstünü kapladığı eli, içinde nasıl da hapsettiğini. Depoda duran, tam değilse de neredeyse yırtılma ya da kopma noktasına kadar gerilmiş derileri düşünüyor. Atölyedeki, kesip şekillendirmeye, sabitleyip delmeye yarayan aletleri düşünüyor. Derinin eldivenci için işe yarar bir hale gelmesi adına hayvanlardan çalınıp bir yere atılmış olması gereken şeyleri düşünüyor: kalplerini, kemiklerini, ruhlarını, varlıklarını, iç organlarını. Bir eldivenci yalnızca deriyi, yüzeyi, dış tabakayı ister. Onun dışında her şey işini zorlaştıran, işe yaramaz, gereksiz bir pislik yığınıdır. Agnes eldiven kadar güzel ve kusursuz bir şeyde gizli olan acımasızlığı düşünüyor." "Hamnet ölümün odada, kapının orada bir yerde, gölgelerim içinde durduğunu, onlara bakmadığını ama yine de izlediğini, hep izlediğini hissediyor. Ölüm onları izliyor, zamanını bekliyor. Derisiz ayaklarıyla, nemli kül kokan nefesiyle süzülerek gelip Judith'i soğuk kollarıyla saracak ve Hamnet onu kurtarmak için hiçbir şey yapamayacak." "Orada, Judith'in yanında çömelmişken, Hamnet'ın aklına ölümü kandırabilecekleri, Judith'le birlikte küçüklüklerinden beri yaptıkları numarayı yapabilecekleri geliyor: Birbirlerinin giysilerini giyip yer değiştirebılır, şimdiye dek herkesi kandırdıkları gibi ölümü de kandırabilirler" "Agnes'ın zihnindeki ölüm kavramı uzun zamandır, belki uç suz bucaksız bir bozkırın ortasındaki, içeriden aydınlatılmış tek bir oda imgesiyle özdeşleşmiş. Yaşayanlar odanın içinde; ölenlerse etrafında dönüp duruyor, oraya geri dönmek, sevdiklerine kavuş mak için can atarak avuçlarını, yüzlerini, parmaklarını camlara bastırıyorlar. Odanın içindekilerden bazıları dışarıdakileri görüp duyabiliyor; bazıları duvarların ardından onlarla konuşabiliyor: çoğu farkında bile değil. Agnes o minicik bebeğin orada, o soğuk ve puslu bozkırda, onsuz yaşayabileceğini düşünmek bile istemiyor. Kızının o duvarların ardına geçmesine izin vermeyecek." "Bütün annelerinki gibi, onun düşünceleri de balık oltaları misali sürekli çocuklarına sabitleniyor, Agnes kendine sürekli onların nerede ne yaptıklarını, ne durumda olduklarını hatırlatıp duruyor. Şöminenin yanında otururken de, aklının bir bölümü alışkanlıktan çocukların nerede olduklarını listeliyor: Judith, yukarıda. Su-sanna, öbür evde. Peki ya Hamnet? Balığın oltaya gelmeyişi, Agnes'ın değişmeyen cevabıyla afallayan bilinçsiz zihni. Öldü, o yok artık oltayı tekrar tekrar atıyor. Ya Hamnet? diye soruyor zihni yeniden. Okulda mı, oynuyor mu, nehre mi gitti? Peki ya Hamnet? Ya Hamnet? O nerede?" "Kapılarının önünden, pencerelerinin altından geçerken, onu her gün görmüş olan insanlar bunlar. Onunla konuşmuş, saçlarını karıştırmış, okula geç kaldığında acele etmesini tembihlemişler. Hamnet onların çocuklarıyla oynamış, evlerine ve dükkânlarına girip çıkmış. Bu insanlar arasında haber götürüp getirmiş, köpeklerini sevmiş, güneşli havalarda pencere pervazlarında uyuklayan kedilerini ok-şamış. Şimdiyse onların hayatları hiç değişmeden devam ediyor. köpekleri şöminenin karşısında esniyor, çocukları hâlâ akşam ye meği için sabırsızlanıyor ama Hamnet artık yok." "Oraya üç çocuğuyla birlikte girip iki çocuğuyla çıktığını düşünmek de, her nedense çok zor. Çocuklarından birini orada bırakmak zorunda olduğunu söyleyip duruyor kendine ama bunu nasıl yapabilir ki? Ağlayıp inleyen hayaletlerin, sularını damlatan porsukağaçlarının, üstüne yapışan buz gibi ellerin içinde nasıl bırakabilir?" "Çileyi sonuna kadar açabilmeyi, tekrar ham yun haline getirebilmeyi, o âna dönebilmeyi ve ayağa kalkıp yüzünü yıldızlara, göğe, aya dönerek oğlunu bekleyen hayatı lütfen. lütfen değiştirmelerini dilemeyi, ona farklı bir son hazırlamaları için yalvarıp yakarmayı istiyor. Bunun için her şeyi yapmaya, ne gerekirse vermeye, her şeyden vazgeçmeye hazır." "Agnes okulun başlangıç ve bitiş saatlerinde pencereden bakmanın iyi bir fikir olmadığını biliyor. O saatlerde yapacak bir şey bulup kendini meşgul ediyor. Evden dışarı çıkmıyor. Caddedeki altın rengi saçları olan bütün çocuklar onun gibi yürüyor, onun hal ve tavrına, karakterine bürünüp Agnes'ın kalbini ceylan gibi yerinden sıçratıyor. Bazı günler, sokaklar Hamnet'larla doluyor. Her yerde geziniyorlar. Hoplayıp sıçrayarak koşuyorlar. İtişip kakışıyorlar. Ona doğru yürüyor, ondan uzaklaşıyor, bir köşeyi dönüp gözden kayboluyorlar. Agnes bazı günler evden hiç çıkmıyor." "Judith bir gün annesine eskiden ikiz olup artık olmayanlara ne dendiğini soruyor. İki kat halinde bükülmüş bir fitili eritilmiş balmumuna batırmakla meşgul olan annesi donup kalıyor ama ona bakmıyor. Evliysen, diye konuşmayı sürdürüyor Judith, ve kocan ölmüşse, dul oluyorsun. Anne babası ölen çocuklar öksüz oluyor. Benim gibilere ne deniyor ki?" "Oradaki, o sahnedeki Hamlet iki kişi: yaşayan genç adam ve ölmüş baba. Hem hayatta hem de ölü. Kocası yapabileceği tek şekilde, oğullarını hayata döndürmüş. Hayalet konuşurken, Agnes kocasının bunu yazarak, hayalet rolünü bizzat oynayarak oğluyla yer değiştirdiğini görüyor. Oğlunu hayata döndürüp kendisi ölmüş; ölümün onu pençeleri arasına almasına izin verip oğlunun hayatını kurtarmış." 9.8/10
- Z
Betimlemeler ve duygu geçişleri çok iyiydi bence. Anlatış tarzı beni içine çekti diyebilirim. Olayları, duyguları çok güzel ve akıcı anlatmış. Filmini de en kısa sürede, bugün de olabilir, izleyeceğim.
- elifyolcu
Anlatış tarzı, betimlemeler, hikayenin akışı öyle güzel ve içine çekiyor ki 2 günde sular seller gibi yaşayarak okuduğum , içimde derin bir burukluk ile bitirdiğim bir yapıt. Hamnetin yaşadığı o çaresizlik hissi, babanın acısını sanata dökerek anlatması, annenin kendini suçlayıp durduğu bir döngü içinde kaybolması… İçinde hem aşkı, hemde evlat acısını anlatan harika ötesi bir yapıt.
- aspasia253
Kitabın adı Hamnet değil, Agnes olmalıydı. Çünkü bu baştan sona onun yarı mucizevi, yarı gerçekçi hikayesi... Annesinden aldığı kişiliği, çocukları, bitkileri ve sezgileriyle muhteşem bir kadının hikâyesi yani. Kitapta ismi asla verilmese de apaçık anladığımız üzere, böyle muhteşem bir kadının eşi olma ayrıcalığı W. Shakespeare'den başkasına ait değil. Yazar Maggie O'Farrell, acıklı ama trajediye de dönüşmeyen güçlü bir hikâye anlatıyor bu kitapta bize. 2025'te filmi de çekilmiş. Mutlaka izleyeceğim. Tavsiye ederim. =)
- AHDE VEFA
Filmini de izleyen birisi olarak yorum yapmam gerekirse açıkçası film kitaba göre sığ kalmış bazı bölümler filmde hiç yok.Ama tâbi filmin hakkında vermek gerek oyunculuklar çok iyiydi.Kitap hakkında ki yorumuma gelecek olursak.. Kitabın klasik bir biyografik roman olmadığını baştan kabul etmek gerekiyor. Maggie O'Farrell, William Shakespeare’in hayatını anlatmak yerine, onun etrafındaki sessiz boşluğu özellikle de kayıp duygusunu merkeze alıyor.Tabi bunu yaparken de kendine özgü yorumluyor yani kitap kurgu romanı özelliğini taşıyor. Yinede kitabın en çarpıcı yanı, ana karakterin aslında Shakespeare değil, Agnes olması. Agnes’in doğayla kurduğu bağ, sezgileri ve anneliği o kadar canlı yazılmış ki, Hamnet’in ölümü sadece bir olay olmaktan çıkıp, insanın içine işleyen bir sarsıntıya dönüşüyor. O’Farrell burada yasın nasıl yaşandığını anlatmıyor sadece; yasın bir insanın zaman algısını, bedenini ve dünyayla bağını nasıl değiştirdiğini hissettiriyor. Dil açısından bakarsak, roman neredeyse şiir gibi akıyor. Ama bu güzellik bazen bilinçli olarak rahatsız edici bir yavaşlık yaratıyor( bana göre betimlemeler özelikle çok detaylı)sanki okur da o kaybın ağırlığını taşımak zorunda bırakılıyor. Bu yüzden herkes için kolay bir kitap değil; sabır istiyor ama karşılığını güçlü bir duygusal etkiyle veriyor.Kısaca filmi de çok duygusal ama kitap bende daha büyük bir etki bıraktı diyebilirim.Film de eksik hissettiğiniz bütün noktaları kitap tamamlamış.Önce film izlemek daha sonra kitabı okumak görsel açıdan kitabı daha iyi canlandırmamı sağladı diyebilirim.






