Marcus Aurelius’un Kendime Düşünceler eseri, insanın iç sesine kulak vermesi gereken anlarda akla gelen en saf metinlerden biridir. 📚Bir Roma imparatorunun, tahtın ve gücün ötesinde, kendi zihniyle hesaplaşması insana şu gerçeği hatırlatır: 📖İnsan, dış dünyadaki kaosu ne kadar yönetmeye çalışırsa çalışsın, asıl yenilgiyi ya da zaferi kendi iç âleminde yaşar.💐 Kitap, kimseye bir şey kanıtlama derdi taşımayan ham notlardan oluşur. Sayfalar arasında ilerlerken insan ister istemez durup kendi hayatını tartmaya başlar. 📜Günlük koşturmacalar içinde ne kadar çok gereksiz hırsa kapıldığımızı, kontrol edemeyeceğimiz şeyleri değiştirmek için nasıl beyhude bir çaba harcadığımızı yüzümüze vurur. 📝Hayat dediğimiz o kısa akışta, başkalarının ne söylediğinden ziyade bizim kendi vicdanımıza ne kadar hesap verebildiğimiz kalır geriye.📕 Bu eser, baştan sona okunup rafa kaldırılacak türden bir roman değildir. Aksine, insanın sıkıştığı, bocaladığı ve yönünü kaybettiği zamanlarda sığındığı bir duraktır. 👓Hayatın geçiciliğini ve anın kıymetini hatırlatan, her sayfasında durup "Ben ne yapıyorum?" dedirten zamanzız bir zihin rehberidir.
Tüm Gönderiler
Kitap, kitap değil yaşam kılavuzu adeta harf harf okuyorum bu derece hassas ve değerli bulduğum eser. Sayfalar arasında ilgimi çeken kendimce alıntılarım aşağından devam eder. İyinin bilimi ahlak, doğanın bilimi fizik, bilginin ölçütü ise mantıktır. Felsefe yaşayan bir canlıdır: Mantık kemik ve sinirleri, fizik etli bölgeleri, ahlak ise ruhu oluşturur. Her işini hayatının son günüymüş gibi yaparsan amaçsızlıktan inandığın düşünceden tutku uğruna caymaktan riyakarlıktan kendini beğenmişlikten ve payına düşenlerden duyduğun hoşnutsuzluktan kurtulursan bunu başaracaksın. Kendine saygı duyan biri değil diğer insanların ruhlarında kendi mutluluğunu arayan birisin. Hayatlarını dürtü ve düşüncelerini yönlendirecek bir amacı olmadan sürdürenler sadece kendilerini yıpratan ahmaklardır. Arzular yüzünden yapılan hataların öfke yüzünden yapılan hatalardan daha çirkin olduğunu söyler.
Evettt, nihayet uzun zamandır okuduğum o kitabı bitirdim. Yeri geldi derin düşüncelere dalıp içime döndüm, yeri geldi hiçbir şey anlamadım, bazen de sıkıldım; ama en nihayetinde sona ulaştım. Şimdi eserde beni etkileyen temel noktalara değinip, ardından altını çizdiğim sayısız satırdan yalnızca birkaçını paylaşacağım (zira hepsini yazmaya kalksam, kitabın büyük bir kısmını buraya aktarmam gerekirdi). Bu kitabı böylesine beğenmemin temelinde yatan asıl neden, yazarın felsefesinin İslami hayat tasavvuruyla ne kadar derin bir şekilde örtüştüğünü görmek oldu. Marcus Aurelius; iyi ya da kötü başımıza gelen her şeyin, evrenin yani kâinatın muazzam düzeni içinde gerekli ve uyumlu bir parça olduğunu savunuyor. Ona göre bizi yoran ve yıpratan şey başımıza gelen olaylar değil, bizim o olaylara yüklediğimiz anlamlar. Yani yazar bir noktada, tam anlamıyla "Kadere İman"ın felsefi bir tarifini yapıyor. İnsanın özünde iyi bir varlık olduğunu; içindeki iyiliğin, yani vicdanının sesini dinleyip doğru olana yöneldikçe gerçek mutluluğa ve huzura kavuşacağını vurguluyor. Hayattaki her şeyin bir gayesi olduğunu belirten Aurelius’a göre insanın yegâne amacı; çevresine fayda sağlamak, yardımsever olmak, hislerini ifrat ve tefritten koruyarak dengeyi bulmak ve kâinatı tefekkür etmektir. Özetle; iyi bir insan olmayı, hayata güzel bir pencereden bakmayı ve bütüne fayda sağlamayı öğütleyen, insana asıl değerlerini hatırlatan çok kıymetli bir eser bu ve tüm bunları kaleme alan Marcus Aurelius, kelimenin tam anlamıyla çok kral bir kral. "Biri beni düşüncelerimin ya da davranışlarımın yanlış olduğuna ikna edebilir ya da bana bunu gösterebilirse seve seve değişirim. Çünkü ben gerçeği arıyorum ve gerçek kimseye zarar vermez. Sadece hatasını ve cahilliğini sürdüren biri zarar görebilir." "Bir başkasına bile asla bilerek acı çektirmediğime göre kendime acı çektirmem de doğru değil." "İnsan çoğu zaman yalnızca belirli bir şey yaparak değil,belirli bir şeyi yapmayarak da adaletsizlik etmiş olur."
Alıp yeniden yine okudum harika ötesi bir kitaptı.
Şafakla birlikte, kendine şunları söyle: İşgüzar, nankör, küstah, haset, geçimsiz kişilerle karşılaşacağım. Bu kötü özelliklerin hepsi iyi ve kötü bilgisizliğinden bu kişilerin başına geldi. s.13
“İnsanlar kır evlerinde, deniz kenarlarında ve dağlarda inzivaya çekilecek yer arar; sen de buna şiddetli bir özlem duyuyorsun. Fakat bu özlem çok cahilcedir. Eğer inzivaya çekilme isteği duyuyorsan, gayet mümkün ve basittir bu: İnsan dilediği zaman kendi içinde inzivaya çekilebilir. Üstelik insan inzivaya çekilmek için kendi içinden, kendi ruhundan daha huzurlu, daha sakin hiçbir yer bulamaz, özellikle de kendinde inzivaya çekildiğinde ona huzur verecek şeylere sahipse. Huzur dediğim zarif bir düzendir aslında. Kendini sürekli böyle bir inzivaya çekilmeye ver ve kendini yenile: Ancak önermelerin çok kısa ve özlü olsun ki, tüm acılar bir anda silinsin ve oradan hiç yıpranmadan dönebilesin.”
“Kim ne yaparsa yapsın ve ne söylerse söylesin, ben iyi olmaya mecburum; altının, zümrüdün veya morun sürekli şöyle dediğini varsay: ‘Kim ne yaparsa yapsın veya ne söylerse söylesin, ben bir zümrüt olmaya ve rengimi korumaya mecburum.’”💜
Bugün hayatın koşturmacasında kendine kaç dakika ayırdın? Senin bugün kendine veya etrafındakilere vereceğin en önemli tavsiye ne olurdu
başucu kitabım✨ kendimi bu denli eğitebilmem dileğiyle…
Anlam yoğunluğu bakımından oldukça yoğun bir kitap. Her cümlesi üzerinde durup düşünmeyi, hatta zaman zaman tekrar tekrar okumayı gerektiriyor. Kısa ve sade görünen cümlelerin içinde insanın kendisine, hayata ve olaylara bakışını değiştirebilecek kadar derin düşünceler var. Okudukça insanın kendisini sorgulamasını ve kendi hayatına dönüp bakmasını sağlıyor.







