İçeriğe geç
SuçluyorumKitap · 2012

Tüm Gönderiler

"Çok yakında güneş parlayacağına göre, ne diye her şeyi altüst etsindi?.." (syf.32) ".. Suçladığım insanlara gelince: onları tanımıyorum, hiçbir zaman görmedim, kendilerine ne hıncım var ne de kinim. Benim için önemsiz varlıklar, toplumsal kötülük ruhlarından başka bir şey değiller. Burada yerine getirdiğim edimse, gerçeğin ve adaletin patlamasını çabuklaştırmak için başvurduğum devrimsel bir yol yalnızca. Benim bir tek tutkum var, öylesine çok acı çekmiş ve mutluluğu hak etmiş olan insanlık adına, ışık tutkusu. Ateşli karşı çıkışım ruhumun çığlığından başka bir şey değil. Beni ağır ceza mahkemesine çıkarmayı göze alsınlar ve soruşturma gün ışığında, apaçık yapılsın. Bekliyorum.." (syf.34) vakti zamanında sağcılık solculuk gibi görüşlerin yerini dreyfus'u destekleyenler ve desteklemeyenler almış. hatta denilen göre, desteklemeyenler, destekleyenlere birer hakaret gibi onlara 'intellegence' diye seslenirler. bizde 'aydın' anlamına gelen bu hitabı; destekleyenler itinayla kabul etmiştir ve karşıtlara istediklerini vermemiştir. üstelik bunun üzerine tarihte ilk aydın, émile zola kabul edilir. kendisi dönemin yöneticisine gazete üzerinden bir mektup gönderir. mektubun başlığı suçluyorum'dur. halkı dreyfus konusu hakkında bilgilendirmek, yapılan usülsüzlüğü yermek ve gözler önüne sermek amacıyla böyle bir girişimde bulunur. sonuç olarak 'ilk aydın' hitabına yaraştırılacak şekilde başı derde girse bile davasından vazgeçmez. dreyfus'a af verilir ve askeri nişanının geri alınması sağlanılır.

Emile Zola; Ruhunun önünde saygıyla egildigim korkusuz, omurgalı ve her şeyden önce kalemi çok güçlü bir yazar. Devleti yöneten mekanizmaya savaş açıp, sürgüne gönderilen, sürgünde öldürülmek istenen tam bir şövalye yazar. Suçsuz yere halise atılan bir subayın suçsuzlugunu kanıtlamak ve itibarını geri kazandırmak için verdiği savaşım tüyler ürpertici ....Hukuk ve adalet kavramlarini sorgulayan bir başyapıt 🥰

Bir dürüstlük, bir uygarlık, bir cömertlik ve gözüpeklik örneği, kendi türü içinde harika bir başyapıt. Eserde, 18 yy. da, suçsuz ve lekesiz bir general olan Gonse Dreyfus, yahudi düşmanı subay ve diğer generallerin entrika ve iftiraları ile rütbesi sökülür, kılıcı kırılarak Şeytan Adası'na sürgün edilir. Daha sonra ortaya çıkan belgeler her ne kadar Dreydus' un masumiyetini ortaya koysa da, başta savunma bakanlığı, adına leke vurdurmamak, Adalet bakanlığı yanlış işlere karar vermiş de kararından dönüyor görünmemek gibi saçma gerekçelerle, vermiş oldukları haksız cezayı gereksizce savunurlar. İşte başta Emile Zola gibi aydınlar bu cezaya karşı çıkıp adaletin yerine gelmesini savunurlar. Zola dönemin Cumhurbaşkanına bu konuda ağır bir mektup yazar. "Tüm bilim gerçek ve adalet çağını oluşturma yolunda iş başındayken kılıcı cağdaş Tanrı yapmak suçtur" der. Zola, çağının romancısıdır, yapılarında hep çağının sorunlarını büyük olgularını, büyük söylemlerini ele almıştır. Toplumunu alt üst eden bu olaya, böylesine çarpıcı bir biçimde yiğitçe katılmakla da yalnızca büyük romancı değil, aynı zamanda gerçek aydın olduğunu göstermiştir. Zaten aydın sözcüğünün bizdeki karşılığı ola Entelektüel sözcüğü, Suçluyorum 'un yayınlanmasından sonra Dreyfus karşıtı tutucu yazarlarca aşağılayıcı bir sözcük olarak Dreyfusculara kullanılmış, onlarsa bu sözcüğü bir meydan okumaya olumlu terim olarak benimsemişlerdir. Bu bakımdan bir anlamda Zola' nın "ilk aydın" olduğu söylenebilir. Suçluyorum kitabı oldukça etkili olur ve dava yeniden görüşülmeye başlar. Sonunda ne mi olur, spoiler vermeyeceğim, merak edenler kitabı okuyabilir. Ben çok beğendim. İnsanlara dürüstlük, Uygarlık ve doğruyu her ne olursa olsun savunma cesaretini aşılayan, haksızlıklara karşı elinden geldiğince karşı çıkmaya teşvik edici harika bir eser. Tavsiye ederim.

“Gerçeği gömmeniz boşuna, toprağın altında yol alıyor; bir gün, her yandan fışkıracak, öç bitkileri olarak açılacaktır,”

Nasıl bu kadar kısa olup etkisinin bu denli yoğun ve sarsıcı olduğuna inanamadım. Tarihi kitapları pek sevmem ama işin içinde hak arama, haksızlığın karşısında durma, susmama cesareti gösteren bir konu olduğu için ilgimi fazlasıyla çekti ve okuduğum için çok mutluyum. Mektubun son ve altını çizdiğin cümlelerinden biriyle bitirmek istiyorum. ‘Ateşli karşı çıkışım ruhumun çığlığından başka bir şey değil.’

Benim görevim konuşmak, suç ortağı olmak istemiyorum. Yoksa gecelerim orada, işkencelerin en korkuncu içinde, işlemediği bir suçun cezasını çekmekte olan suçsuzun hayaletiyle dolup taşacak.

"Benim tek bir tutkum var, öylesine çok acı çekmiş ve mutluluğu hak etmiş olan insanlık adına, ışık tutkusu. Ateşli karşı çıkışım ruhumun çığlığından başka bir şey değil." "Ey adalet, ne korkunç bir umutsuzlukla sıkılıyor insanın yüreği!"

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et