-> "İnsanlardan tamamen uzaklaşmak, toplumdan kopmak doğru mudur? İnsan sosyal bir varlıktır, dost meclislerinde huzur bulur. Sen o meclislerde huzur bulduğunu sanırsın, oysa çoğunlukla günah ve vakit kaybı satın alırsın. İnsanların arasına karıştığında şu üç şeyden kaçman neredeyse imkansızdır: Gıybet etmek, dalkavukluk yapmak (başkalarının hoşuna gitmek için yapmacık davranmak) ve onların kötülüklerini görüp susarak rıza göstermek. Sorarım sana; dinini ve kalbini tehlikeye atarak bulduğun huzur, gerçekten huzur mudur?" -> "Ben evimde tek başıma oturup sadece kendime ibadet edersem, ümmetin hali ne olacak? İnsanlara iyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak (Emr-i bi'l-ma'ruf) gerekmez mi? Muhtaçlara yardım etmek, hastaları ziyaret etmek, cenazelere katılmak hep insanlarla olur. İşte bu, topluma karışmanın en asil yönüdür. Bir alimin insanlara ilim öğretmesi, bir zenginin yoksulun derdiyle dertlenmesi, bir Müslümanın kardeşinin acısını paylaşması tek başına evde oturmaktan kat kat üstündür. Eğer bir insan, topluma karıştığında kötülüklere engel olabilecek, insanlara fayda sağlayacak güçteyse, onun insanlardan kaçması bir fazilet değil, sorumluluktan kaçmaktır." ->"Yarabbi, dünyadayım; insanlardan kaçarsam görevlerimi yapamam, aralarına girersem kalbimi ve dilimi koruyamıyorum. Ortasını nasıl bulacağım? Bedenin insanların arasında, ekmeğinin ve işinin peşinde olsun; ama kalbini onlara kaptırma. Elin işte, dilin zikirde ve kalbin Hak’ta olsun. İnsanlara faydan dokunduğu sürece onlarla kal, kalbinin zarar görmeye başladığını hissettiğin an kendi içine hicret et."
