Akıcı sayılır ama anlaşılması zor yerler vardı.Yazarın dili mi çeviri mi sıkıntılı anlamadım. Ana karakterin ağzından hiçbir düşünce ya da duygu da okumuyoruz. Ataerkil yaşam biçimi sinirlerimi bozdu. Psikolojik tarafları ve çocukluk travmalariyla ilişkilendirmeler mevcut. Ama eksik kalmis bence. Bana hitap etmedi.
Tüm Gönderiler
Kitap, gördüğü rüyalardan sonra vejetaryen olmaya karar veren bir kadın ve durumdan etkilenen ailesini anlatıyor. Kadın, eşi , ablası ve ablasının eşi olmak üzere 4 karakterin ruh hallerini , olayları yorumlama biçimlerini derinlemesine incelerken geçmiş yaşamlarının bugünlerini etkileyen önemli hatıralarla dolu olduğunu öğreniyoruz. (Babasının ,kızını ısırdığı için evlerindeki köpeği ,kızının gözleri önünde işkence ederek öldürmesi daha sonra yetişkin olan kadında et yediği için kendi bedenin kirlendiği hissiyle günden güne hastalanması gibi. Tabi bu benim yorumum. Kitapta bu yüzden oldu denilmiyor .) Aneroksiya nevrozanın zayıflama takıntısı dışında bir nedene dayandırılması ilginç olmakla birlikte esas karakterin düşüncelerini başkalarına söylediği şeyler dışında anlaşılamadığı için gizemli bir kısmı kaldı. Kadının hayata dair hiçbir hevesi olmadığı bir durumdayken bedenine çiçek resimleri çizildikten sonra, duygularının hareketlenmesi hatta tahrik olması neden oldu anlaşılamadı. Cinsel yönelimlerin psikolojik nedenlere dayandırılmasının bir örneği olabilir. Her cinsel fantezi öyle midir bilmem ama bazı fanteziler çocukluk tramvalarının sonucudur diye düşünüyorum. Kitabı şekillendiren 4 karakterin ruh hallerine detaylı yer verilmiş.Kompleksleri, yaşanan kaosa olan refleksleri, iç dünyalarındaki karmaşa.. Ben etkileyen bir kısım var ki; ailenin büyük kızı sorumluluk bilinci yüksek, uyumlu ve koruyucu biri. Kendini kurtarmak adına çocukluk yaşlarından itibaren itaatkar olmuş kendi arzu ve isteklerini bastırmışken, kız kardeşi sessiz ama özgür ruhlu, çılgınca sayılacak fikirlerinin bile peşinden gitmeye hazırdır. Abla eşi ile ilişki yaşamasına rağmen küçük kardeşine koruma içgüdüsüyle yanaşmış , zamanla kendini sorgulamaya ve asıl güçlü olanın kendisi değil kardeşi olduğuna inanmaya geçmiş. Annelik duygusuna tutunamayacak kadar kendini sorgulayıp tükenmesi kalbimi kırdı. Tanıdık hikayeler çünkü.Ablalar anne babanın sorumluluk paylaştığı gizli ebeveyn gibi büyütülüyor bence. Sonraki çocuklar daha özgür kalabiliyor böylece. Kasvetli bir havası olması sebebiyle depresyona yakın kişilerin okumasını tavsiye etmem.Akıcı olması , yormayan bir dille yazılmış olması takdire layık.
Nobel edebiyat ödülünü neye göre verdiklerini anladığım kitap. Kitabın havası garip, kasvetli. Hikaye deseniz bir garip. Ama yazar öyle bir yazmış ki akıp gidiyor ve elinizden bırakamıyorsunuz Acil not ekleyeyim, kitabı belli bir yaşın altındakilere önermiyorum çünkü gerçekten garip ve yer yer çok çirkinleşiyor İlk bölümde bir sıkıntı görmedim ama ikinci kısmı rahatsız edici
Yıllardır "ben de okuyacağım" diyip bir türlü öncelik haline getirmediğim, okumadan önce konusuna dair bilgi sahibi olmadığım ve olan fikrimi de sonuna kadar ters yüz eden bir kitap. Rahatsız edici ve tuhaf mıydı? Evet. Hoşuma gitti mi? Kesinlikle.
Karımın özel biri olduğunu vejetaryen oluncaya dek anlamamıştım… sözüyle başlayan bir kitap insanı ne kadar etkileyebilir? Belki şaşıracaksınız ama zihnimin hala içinde kaldığı bu atmosferden biraz bahsedeyim; Yonğhe eşine gördüğü bir rüya ile birdenbire vejetaryen olduğu söyler. Kocası bu ana dek Yonğhe’nin çok sıradan(aslında tam da istediği gibi) bir kadın olduğunu düşünüyordu. Bu hikayeyi, Youğne’nin vejetaryenlık kalıbı altında aslında kadınlığın dünyada ne kadar tekinsiz bir cinsiyet rolü olduğunu aşırı hissederek okuyacaksınız. Duyguları anlaşılmayan bir kadının, bir de babası tarafından şiddete mağruz kalan hikayesini okurken verdiği tepkiyi tüylerim diken diken olarak okudum. Kitap boyunca duyarsızmış gibi olan duruşunu ise ancak sayfalar aktıkça anlamlandırdım. Anlatı o kadar katmanlı ki. Tercihler, anlaşılamamak duygusu üzerinde gidip gelirken, erkekliğin mide bulandırıcı hallerine eşlik etmek ve bunları kadın bir yazar tarafından okumak bi nasıl ya? dedirtiyor. Fakat öyle bir anlatım ki merak edip neden diye sorgularken yazarın cesaretinin altındaki vurucu duruşuna hayran kaldım. Kadın ve erkek rollerini ‘erkeklik’ kisvesi altında gözler önüne sermesi hem sarsıcı hem hüzünlü hem de inkar edilemeyecek kadar gerçekçiydi. Her okura uygun değil bu anlatım. Kadın erkek rollerini açık bir üslupla gözler önüne seriyor. Akıcı olmasının yanında derine inemeyenler için gerçekten zorlayıcı bir metin. Ama ben kadınlara dayatılanı ya da toplum tarafından giydirileni, kendine has özgüvenli duruşu ile aktarmasını başarılı buldum. Eğer okursanız eminim ben böyle bir kitap okumadım diyeceksiniz(bu nasıl bir kitap diyenleriniz de olabilir uyarıyorum!) Benim merak ettiğim ve okumak istediğim yazarlar arasında yerini aldı. Kitaplarını listeme ekledim bile. Sevgilerimle🌷
Öncelikle normal bir vejetaryen kitabı olarak düşünerek başladım fakat durum psikolojik sorunlara, akıl hastanesine kadar ulaştı. Kitap 3 bölümden oluşuyor ilk bolumde Yonghe ‘nin eşinin ağzından anlatılıyor. Bir rüya sonucu vejetaryen olduğunu söyleyen Yonghe ailesi ve eşi tarafından zorbalanıyor, zorla et yedirilmeye çalışılıyor. Sonrasında bileklerini kesmesi üzerine eşi boşanıyor. 2.bolum enişte üzerinden anlatılıyor. Eniştenin görseller üzerinden fantezi kurması ve baldızına olan ilgisiyle beraber akıl sağlığı yerinde olmayan baldızını tüm vücuduna çiçekler çizerek ve kendisini de aynı şeyi yaparak birleşmelerini kayda alıyor. Sonrasında bunu Yonghe’nin ablası görüyor ve akıl hastanesi için doktorları çağırıyor. Kardeşini reddetmek yerine onunla ilgileniyor. Ailesi reddetmişken bile ona çocuğu gibi bakıyor. Eşini boşuyor. Hastaneye yatan kardeşine bakıyor. Günden güne zayıflayan kardeşi bitki olduğunu sadece su ile yaşayacağını düşünerek tüm yemekleri reddediyor, mide kanaması vs geçiriyor. Ablası da en son aşamada alıp onu eve götürüyor. Her şeyin rüya olmasını diliyor. Tıpkı bir rüya ile başlayan bu hastalık gibi. Bilincimiz aslında küçük bir ile bağlı nerede bizden kopacağını ve bizi ne hale getireceğini asla kestiremiyoruz. Ağır bir psikolojik durumu ele alan bu kitaba puanım 7/10.
Kitabın arkasında kitap hakkında yazan şey Yonğhe'nin rüya görüp vejetaryen olması ve hayatının korkunç bir şekilde değişimi diye anlatılıyor. Ben sıradan bir vejetaryen olma hikayesi okuyacağımı sandım ama yanıldım. Kitabı hiç böyle ağır bir psikolojik derinliğinin olduğunu düşünmemiştim. Üç kısımdı ilk kısım Yonğhe'nin kocasının ağzıyla anlatılıyor, adama müthiş nefret duydum. İkinci kısım "Moğol Lekesi" Yonğhe'nin ablasının eşi tarafından anlatılıyor . Bu kısımı okurken zorlandım. Üçüncü kısım "Alev Ağacı" Yonğhe'nin ablası ağzından anlatılmış bu kısımda ağırdı. Ablasına üzüldüm olan bitenle tek başına ilgilenmek o sorumluluğu üstlenmek çok zor. Düşündüğümün ötesi bir kitaptı.
Kitap "Vejetaryen", "Moğol Lekesi" ve "Alev Ağacı" olmak üzere üç bölümden oluşuyor. Yonghe adında evli bir kadının bir anda et yememeye başlaması ve hayvansal gıdaları atması ile başlayan bir olay örgüsüne sahip kitap. Yonghe'nin bu durumu kocası, eniştesi ve ablasının ağzından anlatılıyor. Durumu zamanla et yememeyi de aşıyor ve hiç bir şey yemiyor, kendini bir bitki olarak nitelendiriyor. Kimse bu süreçte Yonghe'nin derdini anlamıyor, ya da bunun için çabalamıyor. O da zamanla kendini soyutluyor. Öyle ki artık kendini insan gibi hissetmiyor bile. Kitap bana pek hitap etmedi açıkçası, okumasam da olurdu aslında ama bir alıntıyı çok beğendim, sizinle de paylaşmak isterim; "Yaşamak denilen şey çok tuhaf, diye düşünür gülmesi biterken. Bazı olaylar geçtikten sonra bile, onca korkunç şeye maruz kaldıktan sonra bile, insan yiyor, içiyor, tuvalet ihtiyacını görüyor, yıkanıyor ve yaşamaya devam ediyor. Hatta kimi zaman kahkahalarla gülüyor." Gerçekten de öyle. İnsanoğlu yaşadığı her şeye rağmen bunları yapmak zorunda. Bu açıdan bakınca ne kadar da aciziz.
anoreksiya nervoza durumunda hastaların yüzde 15-20’si açlıktan hayatını kaybediyor. Bir deri bir kemik kalsa da hasta kilo aldığını düşünüyor. Arkasında birçok sebep olabilir, baskın anneyle olan sorunlar, vesaire. 👣 Demek kafamda parçalamam gereken bazı tabular var daha… Öncelikle zamana ihtiyacım var. 👣 “Karanlıktım.” Kendisini böyle açıklamak istediği zamanlar olmuştu. 📚📚 Kısa ama etkisi derin bir yolculuktu bana göre. Yazara Nobel Edebiyat Ödülü getiren eser, okuyucuda bıraktığı etkinin tortusu. Japon yazarların kalemini fazlasıyla karamsar bulmuşumdur hep. Bu eseri okurken de aynı duygular yanıbaşımdaydı. Sıradan, sakin, sessiz bir hayat süren Yonğhe'nin bir sabah uyandığında vejetaryen olmaya karar vermesi ve bunun temelinde çocukluğundan beri yoldaşı olan baskı ve şiddete başkaldırı hikayesini çarpıcı, kısa ama sarsıcı bir dille anlatmış Han Kang. Olayı, Yonğhe'nin en yakınındaki 3 kişiden dinliyoruz ; eşi, eniştesi ve kız kardeşi. Bir olaya açılan 3 farklı pencereden. Aslında dördüncüsünün de Yonğhe olmasını isterdim ama sessiz, sakin kişiliğinden ödün vermek istememiş sanki yazar. Çocukluk, kişiliğimizin temellerinin atıldığı , psikolojimizin şifresi, yaşadığımız an'a adaptasyondaki en belirleyici dönem. Zor yıllar geçirmiş olsak da, içimizdeki çocuğun elini bırakmayalım ki ruhumuza bir pencere, bir ışık olsun. Keyifli diyemeyeceğim ama meşakkatli yolculuk isteyenlere tavsiyemdir.
🌺🥩🌳 Yonğhe… Bir gece gördüğü rüya sayesinde vejetaryen olmaya karar veren Yonğhe’nin bundan sonraki hayatına, psikolojisine ve yer yer geçmişine tanıklık ederiz. Yalnız bu tanıklık ondan değil eşi, eniştesi ve kız kardeşi tarafından bizlere aktarılıyor. Eser aslında üç kısa öyküden oluşuyor ve her biri kendi başına da okunabilir. Birlikte okunduğunda ise Yonğhe’yi üç farklı gözden görmüş oluyoruz. Rüyaların başlaması ve vejeteryan olmasından sonra her bölümde onun hakkında bir şeyler öğreniyoruz ama bu hiçbir zaman kendisi tarafından olmuyor ve dolayısıyla onun düşüncelerini bilemiyoruz. Eserin üslubuna gelecek olursam, benim için okuması rahat bir eser oldu fakat psikolojik diyebileceğimiz bir eser olduğundan anlamakta biraz zorlandım. Sonu da beklediğim gibi değildi, daha net bir sonuca bağlanmasını beklerdim. Ayrıca kitap 2016 Uluslararası Booker ödüllü; üstelik yazar Han Kang, Nobel kazanan ilk Asyalı kadın yazar. 🪶 “Yaşamak denilen şey çok tuhaf.”








