Puanlar
Kategoriler
Daha Fazla
- Yazar:
- Oruç Aruoba
- Basım Yılı:
- 2010
- Sayfa Sayısı:
- 32
- Yayınevi:
- Sel Yayıncılık
- ISBN
- 9789755701547
Açıklama
Oruç Aruoba'dan 'mürekkep = kan' denklemine yaklaşan bir mektup-kitap...Bir sonraki gece olmayabilecekken, bıçak sırtında yazılmış, bıçak gibi bir metin.(Tanıtım Bülteninden)
Yorumlar
- ִֶָ. ..𓂃 ִֶָ🦋་༘࿐
"Kendimi haklı görüyor değilim; ama kendimi savunuyor da değilim - hele yargılamayı hiç beceremiyorum... - Dünya ne ise oydu; ben de ne isem o oldum — uyuşamadık. Hepsi bu.. ---Sana şimdi o kadar çok şey söylemek istiyorum ki, hiçbirini doğru-dürüst söyleyemiyorum... Kusuruma bakma - yazım da gittikçe bozuluyor... "...beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular.." Sen, "dost" sözcüğünü kullanan kaç insanda sahici bir duygu gördün, şimdiye kadar? (Umuyorum benim gördüğümden daha fazlasını görmüşsündür
- zelda_
● Bir babanın kızına ve dünyaya iç döküşü Çok severim♡
- Asu
. beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular. 👀 — Dünya ne ise oydu; ben de ne isem o oldum — uyuşamadık. Hepsi bu. 📚📚 Kızına yıllar sonra okuması için, hayata dair , hayatına dair minik anekdotlar şeklinde yazılan kısa ama anlam yüklü bir kitap yazmış Aruoba.
- kendinin ağacı
"Ama düşün: Nedir ki ‘başarı’ — ne olabilirdi ki benim başarım, ben o koşullara boyuneğip, toplum içinde bana gösterilen yeri alsaydım? Bir ikiyüzlülük, bir sahtelik, bir aldatmaca olurdu bu 'başarı’ — ‘ben’im, ben olmadan, hatta benliğimi bir kenara atarak, kişiliğimi çiğneyerek elde ettiğim bir şey. Karşılığında kim olduğumu verdiğim bir ‘kimlik’... Bunu kabul etmedim. — Şunu bilmeni istiyorum: Pişman değilim; hiç de pişman olmadım." ... "Toplum da öyle: Benden hep önceden konmuş kalıpların içine girmemi istediler. Benden, ben olarak, belirli bir görevi üstlenmemi isteselerdi, sorun olmazdı — benim istediğim de zaten buydu. Ama, benim o görevin kendisi durumuna girmemi istediler. Benim bambaşka bir kişi olmamı bile değil; sanki kişiliksiz birşey olmamı — sanki cansız, düşüncesiz birşey, bir alet, bir makina... Dünya benden ben olmamı istemedi. Beni ben olarak tanımadı. Ben de sırtımı döndüm işte, bu dünyaya " ... "Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular." ... "Bak, sevmesi, saymaları demiyorum; amacım da, birçoklarının yaptığı gibi, kendisini şöyle şöyle göstermek, şu şu gibi görünmek, haketmediği bir sevgi bulmak, layık olmadığı bir saygı görmek, değildi. Beni ben olarak tanısınlar, bilsinler istiyordum." ... “Benim kızım insan olacak” ... "İnsan olan insan pek az — bunu anladın bunca yıl sonra; bir de şunu: İnsan insan oldu mu, acı çeker. Bunlan anlaman, senin insan olacağını gören Baban’ın gururlu üzüntüsü ile üzüntülü gururunu anlamlı kılmıştır sana."
- Betül
#okudumbitti 📚 Alıntı: Ama beni tanımalarını en çok istediğim kişiler, beni en çok yanlış anlayan kişiler oldular. Alıntı: Bu sözcüğün sözüm ona ‘düz’ kullanıldığı yerlerde nasıl bir sahtelik taşıdığını. İnsanların, “Çok yakın dostumdur” dedikleri kişilerle ilgili neler yapabildiklerini ve neler yapmayabildiklerini, parmaklarını bile kıpırdatmaya yanaşmayabildiklerini, biliyorsun. Alıntı: Ama düşün: Nedir ki ‘başarı’? Ne olabilirdi ki benim başarım? Ben o koşullara boyun eğip, toplum içinde bana gösterilen yeri alsaydım? Bir ikiyüzlülük, bir sahtelik, bir aldatmaca olurdu bu ‘başarı’. ‘Ben’im, ben olmadan, hatta benliğimi bir kenara atarak, kişiliğimi çiğneyerek elde ettiğim birşey. Karşılığında kim olduğumu verdiğim bir ‘kimlik’... Alıntı: Dünya ne ise oydu; ben de ne isem o oldum. Uyuşamadık. Hepsi bu. Alıntı: Bütün yoksunluklarımla, kusurlarımla, bozukluklarımla, ben benim...
- FıratSpoiler içeriyor
- Ida
Sen, buluşabildiğimiz ender günlerden birinde, bana gelmiştin. Yaz başıydı; ben bahçede oturmuş rakı içiyordum; sen de —galiba mutluluktan— koşuşturup duruyordun. Sana, yarı şakayla, “Haydi bakalım — bana erik getir” demiştim. Koşup gitmiştin: Bahçede bir erik ağacı olduğunu biliyordun. Epey sonra (hatta, biraz daha gecikseydin, kalkıp sana bakmağa gidecektim), alı al, moru mor, kan-ter içinde geri gelmiştin : elinde bir külah: Manavdan, harçlığının son kuruşuna kadar vererek aldığın erikler... Ağaçta erik yoktu; ama Baban senden erik istemişti... — Ne yapabilirdin ki... Yapman gerektiği için yapabileceğini yapmıştın — işte seni insan yapan da bu. Öyle ‘insanlar vardır ki, babaları onlardan erik istese, gidip, şöyle bir bakıp, “Ağaçta erik yok” diyebilirler. Böylesi ‘insan’ları tanıdın, biliyorsun. Ama sen — senin yapabileceğin çünkü yapman gereken tek birşey vardı: Baban’a erik bulmak... Hani masallarda vardı ya — bütün erikler “Kaf Dağı’nın ardında” olsaydı, o zaman sen de bir “Zümrüd-ü Anka kuşu” bulup, sırtına biner, yola koyulurdun...