İçeriğe geç
Raf
Belfast

Belfast

202197 dk

Kategoriler

Ülke

Daha Fazla

Yönetmen:
Kenneth Branagh
Süre:
1 Saat 37 Dakika

Açıklama

Buddy, hayatı ailesine duyduğu sevgi, çocukluk eğlenceleri ve yeni yeşeren bir romantizmle dolu olan, ergenliğinin zirvesinde genç bir çocuktur. Ancak, çok sevdiği memleketi giderek şiddeti artan bir kargaşaya sürüklenirken, ailesi önemli bir seçimle karşı karşıyadır: Çatışmanın geçmesini ummak ya da yeni bir hayat için bildikleri her şeyi geride bırakmak.

Yorumlar

1960'ların İrlandası. Mezhep çatışmalarının, siyasi gerginliğin, iç savaşın merkezi. Filmi 8-9 yaşlarında, ailesi ile beraber bu çatışmaların ortasında kalmış; her ne kadar uzak durmaya çalışsalar da duramadıkları savaşın yıkıntılarıyla büyüyen Buddy'nin gözünden izliyoruz. Bu tür filmler çocuk gözünden izlenince daha etkili oluyor gibi değil mi? Yani bu film için ne kadar etkili olduğu tartışılır ama en azından biraz olsun dramasına, empatiye katkısı oluyor, bence. Film 2021 yılında çekilmiş, o sebeple de dönem filmi yapmak, geçmişin izlerini taşımak, 1960'lara doğru zaman yolculuğu yapmak için yapay bir stüdyo tasarlayıp kullanmışlar. Bundan bir problem yok, elbette yapabilirler. Fakat bu yapaylığı seyirci hissediyorsa, stüdyo ortamı olduğu kendini belli ediyorsa orada bir problem vardır. Belfast filminde de bu yapaylık adeta bağırıyordu. O sebepten ötürü filmin havasına giremedim, sokaklarında kendimi düşünemedim. Çatışmanın, kaosun yoğun olduğu, yağmalanmaların yaşandığı sahneler haricinde -o sahnelerde de kaosun yarattığı etki, çekilen ortamın önüne geçiyordu- ortamın yapaylığı filmden beni itti. Az önce film için "ne kadar etkili olduğu tartışılır." demiştim. Şimdi bunu açmak istiyorum. Film bence derdini güzel anlatamamış, o hissiyatı alamadım ben. Ne siyasi girdaba girebilmiş, ne mezhep çatışmasını yeterince yoğun göstermiş, ne aile dramasını hissettim, ne de filmden almam gereken diğer şeyleri. Bir yavanlık vardı, basitlik vardı. Basit olmasının yanısıra oldukça ağır da bir filmdi. Bu da izlemeyi daha da zorlaştırdı. Vermek istediği mesaj güzeldi aslında. Tabii başarılı olabilseydi. Düşünüyorum da mezhep sorunları her dinde var. Saçmalık ama var. Neden birinin ak dediğine biri kara der? Neden birine kati suretle haram olan şey diğerine caizdir. Aynı dine inanan insanların bu kadar ayrışması anormal değilde nedir? Film dine, siyasete girmeyi hakkında uzun uzun konuşmayı da gerektiriyor. Fakat bu kadar yeterli. Daha etkileyici bir film olsaydı belki bunu yapardım. Filmin en hoşuma giden sahneleri büyükanne ve büyükbaba sahneleri oldu. Birbirini çok seven, ömürlerini birbirlerine adamış, fakat çatışmaktan da geri kalmayan iki ihtiyar çift. Yaşanmışlığı buram buram hissettirdiler. Ayrıca bana anneannemle rahmetli dedemin hallerini hatırlattılar.

Taze bitirdiğim bu filmden bahsetmek istiyorum. Filmin ilk yarısında bana dönem filmi tadını pek veremedi, prodüksiyon kaynaklı olsa gerek filmin, olayların geçtiği sokak çok fazla stüdyo hissi veriyordu. Bu konuda bir müddet olumsuz hissettim. Ama ilk yarıdan sonra bütün o hisleri unutturan hikayenin yoğunlaştığı bir film vardı. Temayı çok güzel işlemişler. Konudan uzaklaşmadan. Müzikleri çok güzeldi, tatlı espriler vardı, film boyunca tebessüm ettiren samimi ilişkilerle dolu karakterler izledim. Sinematografisini de beğendim çekim detayları ayrı bir güzeldi. Kadrosu da gayet yerindeydi bu arada. Prodüksiyon dışında olumsuz hissettiğim hiçbir konu olmadı. Sonunda çok beğendiğim film oldu ✨

Açıkçası filmin çok bir numarası yoktu. Maalesef Raf fısıltılarına aldanıp izledim. Bir çocuğun gözünden dönemin siyasal ve dini çatışmalarına tanık oluyoruz ama... Ne çatışmanın ciddiyeti ne aile dramı ne dönemin şartları çağının olanaklarını kullanma ihitiyacı hissetmeksizin seyirciye aktarmaya çalışmış ve zerre kadar başaramamış. Maalesef çok havada kalmış, film boyunca etkilendiğim sadece büyükanne ve büyükbabası ile yaşadığı diyaloglardı.

Belfastlı Yönetmen Kenneth Branagh’ın çocukluğundan biyografik ögeler taşıyan, yönetmenin “en kişisel filmim” olarak nitelediği bu film; 1969’da Belfast’ta yaşamış bir çocuğun (Buddy) gözünden o dönemi anlatıyor. Mezhep savaşlarının sokaklara taşındığı dönemde Buddy, Katolik mahallesinde yaşayan Protestan bir ailenin oğludur. 🎥 Dönem filmlerinde alışılmış olan bir dram yoktu. 🎥 Dönemin dinî ve siyasi problemleri dışında genel olarak sakin ilerliyor, ara ara Buddy’nin davranışları gülümsetiyor. Bir çocuğun hislerine, isteklerine, duygularına ve korkularına şahit oluyoruz. 🎥 Filmin başı ve sonu dışında siyah beyaz bir görüntü tercih edilmişti. 🎥 Okuldan bir kızın Buddy’yi hırsızlığa yönlendirdiği sahnede Buddy yalnızca Türk lokumu çalabiliyor. Kız da bir tiksintiyle çala çala bunu mu çaldın tarzında konuşuyor. Ufacık bir sahne bile olsa aklıma yer eden kısımlardan biri oldu. Nostaljik film seviyorsanız ve ağır tempo izleyebiliyorsanız izlenebilir.

Siyah beyaz bir film Yönetmenin otobiyografisiyle kurgusalligi harmanlandığı bir yapım olmuş Yönetmenin cocuklugundaki Belfast yansıtılmış Bu da İrlandalı bir ailenin ekseninde gerçekleştirilmiş Thor çizgi roman detayı çok hoş Buna karşın senaryo oldukça sığ bana göre toplumsal olaylar yeterince derinlikli incelenmemis Sinematografisi harikaydı ona lafım yok Çocukların sokakta mutlu bir şekilde oynamalarindan şiddet olaylarına evrilen film O dönemde Belfastaki ailelerin sorunlarına ve göç olgusuna değinmiş Müzikler güzel olmasına karşın sürekli araya girerek anlatinin bütünlüğüne zarar vermiş Festivalde başarı için cekilen bir film denebilir ama Buddy nin gözünden çıktığım bu yolculuk beni mutlu etti 8/10

Film dönemi, ailenin yaşantısını çocuğun gözünden yalın bir şekilde anlatmış. Bu yüzden bazı seyircilere sıkıcı gelebilir. Buyukanne ve buyukbabanin yıllara meydan okuyan aşkı ve bilgeliği, Buyukbabanin hastalığına rağmen neşesi, Annenin hem maddi olarak evi çevirmesi hem çocuklarına sahip çıkma çabası ve bence en önemlisi de iyi bir insan olmaları için çabalamayın, Babanın ailesi icin daha iyi bir hayat arayışı, Aile ve mahalle bağlar ... Tüm bunlar çocuğun gözünden yalın bir şekilde anlatılmış. "Tüm anlatılanların ötesinde aşkın kalbinde sefkat saklıdır." "Uzun süre fedakarlık kalbi taşa çevirir."

1960'ların sonunda, Belfast'ta çalkantılı olaylar yaşayan bir çocuk ve işçi sınıfı ailesinin hayatını perspektifine alan film, bir çocuğun bakış açısından anlatılarak dönem portresi çizen filmlere eklenen son bir halka. Yönetmen koltuğundaki Kenneth Branagh'ın Belfast'ta geçen çocukluğundan yola çıkarak çektiği film, yarı otobiyografik yarı kurgusal izler barındırıyor. Bir ailenin trajedisi, çektiği sıkıntıları, direngenliği, acıları, isyanı, var olan mezhep çatışmaları ve yer yer din eleştirileri ile harmanlanarak izleyiciye sunuluyor. Filmin en beğendiğim yönlerinden biri sinematografisi ve siyah beyaz çekilmesi. Cam gibi, yalın, fotoğrafik kareler ile dönemi yansıtan görüntü yönetmeni iyi iş çıkarmış. Bir diğer beğendiğim unsur ise müzikler... 🎶 İrlandalı müzisyen Van Morrison, caz ve folk temalı müzik altyapısı ile filme enfes bir işitsel estetik katmış. Beğendiğim bir başka nokta da İngiliz sinema ve tiyatrosunun duayen ismi #JudiDench oldu. 87 yaşındaki Oscarlı oyuncunun performansı yine mükemmel. Bunu yanı sıra anne rolündeki İrlandalı oyuncu Caitriona Balfe de göz kamaştıran bir oyun sergilemiş. Çocuk oyuncunun performansı da bir artı film için. Filmin beğenmediğim yönleri de vardı maalesef. Öyküsü biraz tatsız tuzsuz geldi bana. Replikler de keza öyle. Atmosfer güzel, götüntüler estetik ama sürekli bir yapmacıklık seziyorsunuz. Nostaljik anlamda çocukluk anılarını beyaz perdeye taşıyan yönetmenler silsilesine şöyle bir bakarsak çok başarılı filmler görebiliriz sinema tarihinde. Amarcord, Zerkalo, Roma... çok başarılı örnekler olarak sayabiliriz. Belfast'ın bu mertebeye gelmesi imkansız gibi duruyor ki zaten öyle bir iddia ile çekildiğini de düşünmüyorum. Şirin bir çocuk, tatlı bir aşk hikayesi, biraz ajitasyon sosu, hassas bir konu ile salt "Oscar'dan ne kaparsam kardır. " mantalitesi ile çekilmiş, gelip geçici, unutulmaya yüz tutacak bir eser gibi geldi bana. Yönetmen filmini "Eve gelmekle ilgili, heyecanlı, duygu ve müzik dolu bir yolculuk” olarak tanımlamış. Bir de siz deneyimleyin bu yolculuğu bakalım neler bulacaksınız hayata dair .. ✌️

🗝️İrlanda'nın Belfast velayetinde yaşayıp giden dar gelirli bir ailenin babası, İngiltere 'den aldığı yüklü miktarda maaşlı iş teklifini alır almaz Londra trenine binerek yola koyulur. Bilmediği bir şey vardır ki o da ailesinin kaldığı Belfast' ın kanlı eylemlerinden ve belki de tarihin en buhranlı tarihi günlerine tanıklık edeceğinden bihaberdir. Güç bela bunu öğrenen baba, ailesini ikna edip Londra 'ya taşınmaya karar verir. Açılış sekansında Belfast' ın meşhur dar sokaklarına yer veren film, aslında olayların merkezi olacak şekilde şartlandırmıştır. Dolayısıyla filmde baba, eğer Londra 'dan bir iş teklifi almasaydı, ailesiyle birlikte sürülecek belki de katledilecek ve sonrasında bu soykırıma kurban gidecek tarihi anlada canlı bir şekilde şahitlik edeceklerdi. 🗝️Filmin sımsıkı sarıldığı ana başlık, gurbette yaşam zorluğunun yanı sıra; açlık, yoksulluk, hasret, özlem ve sevgi gibi sıralanabilir. Aile bağlarının giderek güçlendiğini büyükbabanın sıkça bahsettiği "tanrıya giden yol" , "inayetin yolu" kavramlarından onun kendi özgeçmişine yolculuk yapmamıza olanak sağlaması. Perspektifini genişleterek din-rahip, ölüm-yaşam ilişkisine dair derin soruları aniden barındırarak, izleyiciyi düşündürme anlamında erken golleri peş peşe atar filmimiz. 🗝️Film sık sık babanın pişmanlıkla hatırlayacağı eski günlerinden bahseder: Henüz genç yaşlarda tefecilere borçlanması. Eylemlerden örgütlenmelere, tüm pişmanlıklarını içinde barındırır. Sanayileşmenin toplumdaki olumsuz etkilerini, babanın yüzündeki ifadelerinden çok daha fazlasını yoruma açık kapı bırakmıştır. 🗝️Babanın tek küçük oğlu Buddy, meraklı, haylaz ve mahallenin gözünde bir o kadar da tatlı, sevilen bir çocuktur. Büyükbabasının hastalığından sonra ailesinin yanında kalmak istemez. Tüm haftalarını okuldan sonra büyükbabasının yanında vakit geçirir. Onun fikirleri, gençlik yaşantısı ve tüm tecrübesi Buddy 'nin zihninde yeni filizlenmeler ve yeni anlayışları doğurur. Bu da kendisini yaşama daha bağlı kılar. Jazz müzikleri ve dans. Başrolleri her ne kadar değişiklik gösterse de Buddy 'e yol gösterenler ailenin tüm ferdidir. Annenin çocuğunu kirli ve tehlikeli sokaklardan korumaya çalışması. Büyükbabasının kendi öz tecrübelerini torununa gücü yetebildiğince aktarması. Kendisinden yaşça büyük Buddy' nin en yakın arkadaşı olan Moira 'nın soygun konusunda ustalıklarını, kabiliyetlerini Buddy' e olumsuz deneyimler yaşatmaya çalışması gibi. 🗝️Eski bir dost olarak bahsi geçen Billy, karanlık kişiliğiyle babanın karşısına tehdit unsuru olarak karşısına çıkar. Yüklü miktar para karşılığında onu ve ailesini Belfast 'dan sürmesi. Fakat Billy bu tehdit unsurunu çok profesyonel bir mekanizma haline getirmiş. Babanın karşısına şantajın büyüklüğüyle değil sessiz bir tehlike olarak karşısına çıkar. Baba, Billy' nin teklifini bir süre düşünür. Gençliğindeki hatalı kişilik tekrar hortlamaya başlar. Her zaman aleyhine işler. Hayattaki en büyük endişemiz seçim şansımızın azalması ve şartlarımızın giderek kısılması olabilir. Zavallı bir adamın, bir yuvayı nasıl yıkıma uğratabileceğini izleyiciye hissettirerek endişe, ve korku temalarını karşımıza çıkarıyor. Buddy 'nin aşık olmak, oyun oynamak, saklambaç oynamak, ağaca çıkmak gibi tüm güzelliklerin, savaş ve ölüm korkusunu yeneceğine dair inancında bile zorlandığını hissedebiliyorsunuz. Gün batımını renkli kareler eşliğinde sunarak bütün karakterlerin zorlu yaşantılarına değindiğini şu sözlerle kanıtlıyor ve hafızalardan zor silinecek bir mesaj bırakıyor ardında. 🗝️"Kalanlar için...ayrılanlar için...ve tüm kaybolanlar için. " 🗝️64/100

Ne izledin, ne okudun? Herkese anlat.

E-posta ile Devam Et