

Puanlar
Kategoriler
Ülke
Daha Fazla
- Yönetmen:
- Levan Akin
- Süre:
- 1 Saat 45 Dakika
- IMDb
- tt27417166
Açıklama
Levan Akın’ın “dayanışmaya övgüm ve İstanbul’a aşk mektubum” olarak tanımladığı Geçiş, uzun süredir kayıp olan yeğeni Tekla’yı bulmak için kendine bir söz veren emekli öğretmen Lia’nın hikayesini anlatıyor. Aralarında dünyalar kadar fark olsa da genç komşusuyla güçlerini birleştirip harekete geçen Lia’nın yolu sonsuz bağlantılar ve olasılıklarla dolu görünen güzel ve devasa İstanbul’a çıkacaktır. Lia İstanbul’da trans hakları için mücadele eden avukat Evrim’le tanışır ve hiç alışık olmadığı bağlar ve topluluklar arasında kendini Tekla’ya olabildiğince yakın hissetmeye başlar.
Yorumlar
- İnci🦄
bazen sadece bir şarkı duyarsınız ve filmde yaşananlara, insanlara, anlara empati yapmaya başlarsınız. çalan her bir şarkıyı o kadar özlemişim ve bu filmi izlemeye o kadar ihtiyacım varmış ki:( bütün çaresiz insanlar ucundan kıyısından bu filmde görünüyor ve bu insanların filtresiz halleri bi yanda beni üzse de aynı zamanda bu tarz şeyler izlemeyi inanılmaz özlemişim de dedim. beni çok etkilediiii biraz ağlayacağım🥹🥲💘
- beyza🌊🎡
cok guzeldin
- ✨
bana öyle geliyor ki İstanbul, insanların ortadan kaybolmak için geldikleri bir yer
- irem siv🌀
"Biliyor musun? Görünen o ki İstanbul, insanların kaybolmaya geldiği bir yer."
- yekta suzan
Unutmadan film sonunda çalan müzik kulaklarımı temizledi resmen. Film boyunca çalan tüm müzikleri ne kadar özlediğimi fark ettim. Tamamen alt kültürün hikayesi var filmde. 7 yaşından 70 yaşına uzanan ve fakirliğin, kimliklerin dramatize edilmeden yazılıp oynandığı nadir filmlerden. Yaşamın olağan akışında varlıklarını gizlemedikleri, acılarını bilen, görünür olan insanların hikayesine tanıklık ediyoruz. Kültürler arası hikaye geçişlerini seven biri olarak söylüyorum bu filme aşık olacaksınız. Yetiştiğimiz topraklar farklı olsada hikayeler her zaman aynı. Mücadele, pişmanlıklar, kaçışlar hepsi aynı. Başroldeki üç karaktere ayrı ayrı sevdalandım.
- betül
istanbul! ayaklarımın beni götürdüğü yerler, başımı çevirdiğimdeki denk gelişler, tanıyamayacağım kadar yüzler, sokağın dili denizin gülüşü. kendimi aradığım kendimi bulduğum, bilerek ama bilmeyerek kaybettiğim yer. dayanışmaya övgü ve istanbul’a aşk mektubu
- miyake
"Sanırım, İstanbul insanların kaybolmak için geldikleri bir yer. "
- 1895
Bilenler ne demek istediğimi anlayacaktır eminim. Ara Güler fotoğrafları gibi. 90'lar Türk filmleri gibi. Çok gerçek, çok samimi ve çok insani. İçinde kimsenin gitmediği sokaklar olan filmleri seviyorum. Gerçek İstanbul, o sokaklarmış gibi geliyor bana. O sokaklarmış gibi hissettiriyor. Şiir gibi. Sabah uyanmak gibi. Çok halktan bence. Gürcistan'a şimdi ayrı bir sempati ve empati duyuyorum. Gürcü yönetmen Levan Akın'ın da anlatmak istediği gibi, onlar da çok bizdenmiş, Biz de çok onlardan. Çok özel ve güzel bir film olmuş. Emeği geçen herkesi gönülden kutlarım.
- Seris_Comment
Crossing - Geçiş Levan Akın’ın yönetmenliğini üstlendiği Geçiş filmini 43. İstanbul Film Festivali’nde izleme şansı yakaladım. Yönetmenin diğer bir filmi olan Ve Sonradan Dans Ettik filmini Mubi sayesinde keşfetmiştim. Crossing filminin ilk gösterimini Türkiye’de festivalde yapılmasını deneyimlemek ve oyuncuların neler hissettiğini görebilmek çok ayrı bir duyguydu. Gerçekten de Levan Akın gibi yönetmenler sayesinde LGBTQ+ bireyler göz önüne gelebiliyor. Konusundan kısaca bahsetmem gerekirse Crossing, kardeşine verdiği sözü yerine getirmeye çalışırken kendisini beklenmedik durumların içerisinde bulan bir kadının hikâyesini konu ediyor. Ve bu durum bizleri İstanbul’un Kadıköyü’nden Taksim’ine kadar büyük bir yolculuğa çıkartıyor. 3 ana oyuncudan söz edecek olursam da Mzia Arabuli, kaderimizin ön yargılarını yıkmak istemesi ile başlayan performansının her bir karesiyle hem güldürdü hem de yerin kat ve kat altına indirerek gözyaşlarına boğulmamıza neden oldu. Komik diyaloglarıyla bir bütün olan Lucas Kankava ise Mzia Arabuli’nin başarılı bir yardımcı oyuncusu olmuştu. İkili bütün İstanbul’un her noktasına benim için çok anlamlı sözler ve anılar bıraktı. İkilin diyalogları arasından aldığım bir sözle filmi anlatacak olursam da: “Sanırım İstanbul insanların kaybolması için geldikleri bir yer.” derim. Film aslında buydu, bir teyzenin yeğenini araması ile başlasa da tüm önyargılarımızı kırmamız gerektiğini de anlatıyordu. Bu sözü binlerce farklı duruma uyarlayabiliriz lakin asıl mesele yaşama hakkımızın elimizden alınmasını oldukça yerinde detaylandırabilmesiydi. Deniz Dumanli’yi ise şaşıracak kadar fazla sevdim. Kendisinin aşk hayatına girişi ve karakteri ile tamamlanan dil ve beden bütünlüğünü yansıtmasına bayıldım. Yönetmen Levan Akın'ın ise teknik olarak anlatılmak istenen senaryo boşlukları ve detaylandırma yapılarının ayrıntılarını özenle su üstüne çıkarması ve aktarması güzeldi. Bu temel olarak filmdeki tüm pürüzleri ortadan yok etmişti. Filmin sinematografisini yeterli bulduğumu da söylemek isterim. İncelememin çok uzun olduğunu biliyorum ama değinmeden edemeyeceğim, bu filmin ilk gösterimi Türkiye’de idi. Türkiye ve Gürcistan arasında bir farkın olmadığını gözler önüne seriyordu ve Ve Sonradan Dans Ettik filmi ile bağdaşıyordu. Böyle bir yönetmeni tanıdığım için çok mutlu oldum. Onu yakından izlemek ve sohbetini tatmakta ayrıca güzeldi. Zamanı olanın Festival’de kaçırmamasını öneriyor ve mutlaka listenize alın diyorum. Keyifli izlemeler.






