Tüm Gönderiler
Spoiler sayılır mı bilmiyorum ama bir kızın geçmişte (yıl sonu partisinde) geçirdiği travmaların üstesinden gelmeye çalışmasını anlatıyor. Bazen enkaz altında kalsa da hani derler ya, herkesin sigarası farklıdır diye. Kızımızın sigarası da çizimleri. Kimseye anlatamadıklarını çizerek kağıda döküyor. Filmde bir çoğumuzun lisede sahip olduğu bencil arkadaşlara ve arkadaş gruplarına rastlamak mümkün. Yani izlediğim bir çok sahne bende yabancılık hissi uyandırmadı. Çabucak adapte oldum.
Bu tarz durumlarda (yalnızlık, sosyal dışlanma, istismar vb.) ağır deneyimlerde suskunluğa gömülmemek, içine kapanmamak ve yaşananları dile getirmenin ne kadar önemli olduğunu bir ölçüde hatırlatan bir film. Fakat sinemasal açıdan bakınca hikâye televizyon filmi hissi veren, donuk ve mesafeli bir anlatımda kalmış. Duygusal yoğunluk yeterince derinleşmiyor; karakterler ise neredeyse tek katmanlı yazılmış. Oysa bu konu çok daha karmaşık, çok daha katmanlı bir psikolojik inşa kaldırabilecek güçteydi. Lisedeyken sevmiştim bu filmi fakat şimdi geriye dönüp baktığımda, aynı hikâye bana daha yüzeysel ve sıradan geliyor. Özellikle The Perks of Being a Wallflower’la benzer temaları çok daha derin, çok daha karakter odaklı ve duygusal olarak katmanlı işleyen bir filmle karşılaştırınca, bu filmin eksiklikleri daha da gözüme batıyor. Mesajı değerli olsa da, anlatım gücü ve karakter derinliği açısından vasat kalıyor.
ilham veren bir öğretmen sayesiyle travmasını sanatına döküp dışardan gözlemleme şansı buldu karakterimiz. böylece kendi başetme yöntemini bulmuş oldu, duyguları üzerine çalıştı ve hepsini açığa çıkardı. yaşanan travmatik deneyimin etkilerini aşmasını kolaylaştıran objektif bir yaklaşım geliştirdi. akran zorbalığına, önyargılara, eğitim sisteminin yozlaşmasına yine dem vuran bir gençlik filmi. Kristen Stewart çok genç yaşta çok iyi bir oyunculuk sergilemiş. film üzerine ilk gönderiyi yazan olmama şaşıyorum.



