Puanlar
Oyuncular
Kategoriler
Ülke
Daha Fazla
- Yönetmen:
- Masayuki Kojima
- Süre:
- 24 Dakika
- IMDb
- tt0434706
Açıklama
Dr. Tenma, Almanya'da oldukça iyi bir konuma gelmiş, ünlü ve yetenekli bir beyin cerrahıdır. Daha öncelikli bir hasta yüzünden eşini kaybetmiş bir kadının, kocasının ardından ağlamasını gördükten sonra bundan sonra hiç bir hastasına sosyal statüsüne göre öncelik tanımayacağına dair kendi kendine karar verir. Bu kararından sonra kafasından vurulmuş bir çocuğu, belediye başkanına tercih eder. Bu kararı ona hastanedeki pozisyonuna, kariyerine, geleceğine ve nişanlısına mal olur. Tedavi ettiği çocuk bir süre sonra ortadan kaybolur. Bunu izleyen günlerde hastane müdürü ve Dr. Tenma'yı suçlayan bir kaç doktor öldürülür. Tenma, eski pozisyonuna getirilir ama bu, onu cinayetlerdeki bir numaralı şüpheli yapmaya yeter.
Yorumlar
- savaşım kendimle
Bitti.bitti.bitti. hiç iyi değilim. bu son. bittim. bitti ben de bittim. zaten bugün *** gibi bir gündü üstüne iyi oldu. bittim dünya mutlu ol bitti
- Mert_Brkk
Başlangıç: 29.101.2026
- Insomnia
Monster, hayatını kurtardığı bir çocuğun yıllar sonra karşısına çıkmasıyla vicdanı, insan doğasını ve kötülüğün sınırlarını sorgulamaya başlayan bir beyin cerrahının hikayesini anlatıyor. Bir canavar doğar mı, yoksa onu biz mi yaratırız? Bir doktorun verdiği bir kararın sonuçlarını takip eden psikolojik gerilim hikayesi gibi görünse de, ilerledikçe çok daha büyük sorular sorumaya başlıyor: Bir insanı canavar yapan şey nedir? Kötülük doğuştan mı gelir, yoksa insan sonradan mı ona dönüşür? Bir hayatın diğerinden daha değerli olduğuna kim karar verebilir? Dr. Tenma üzerinden vicdan, ahlak ve sorumluluk kavramlarını sorgularken; karakterleri üzerinden kimlik, travma, yalnızlık, manipülasyon ve insan psikolojisinin ne kadar kırılgan olabileceğini gösteriyor. Monster animesini izlerken genel anlamda karakterlerin yaptığı şeylerden ziyade, onu o noktaya getiren koşulları sorguluyorsunuz. Bir de Johan meselesi var. Son derece nazik, sakin ve hatta zaman zaman güven veren bir görüntüsü var. Bence Johan’ın duygusal manipülasyon yeteneği karakterinin en ürkütücü tarafı. Ayrıca kendisinin birçok korkunç eylemini doğrudan ekranda gösterilmemesi de oldukça korkutucu. Çünkü onun ne yaptığını biliyor ama tam olarak nasıl yaptığını görmüyorsunuz. Ve belki de serinin ruhunu en iyi anlatan meselelerden biri bu: Bazen bir insanı korkutucu yapan şey yaptığı kötülük değil, insanın içinde ne kadar büyük bir boşluk taşıdığıdır. Monster’ın temposu herkese hitap etmeyebilir. 74 bölümlük bir hikaye ve sabır istiyor. Bazı bölümlerde hikayeden uzaklaşıyormuşsunuz gibi hissedebilirsiniz fakat karakter anlatımını ve serinin kurduğu dünyayı düşündüğünüzde bu parçaların aslında hikayenin atmosferini ve psikolojik derinliğini oluşturduğunu fark edeceksiniz. “Canavarın ne olduğunu biliyor musun? Her şeyden önce bir isimdir.”
- karolos_maganosSpoiler içeriyor
- Cansever
- Her can eşit mi yaratılır? Animeye başlar başlamaz bu soru yüzümüze çarpıyor. Cevabını ancak Tanrı bilebilir. - Johan asla dramatize edilecek bir karakter değil. Aynı travmaya Grimmer da sahipti. Ama seçtiği yol ortada. Gerçekten de insanoğlu her renge bürünebilir. Her çocuğun saf iyilikle doğduğunu sanmıyorum. Çevrenin insanı şekillendirdiği onu renklere büründürdüğü doğru olsa da insan bundan ibaret değildir. Özünde belli kalıplarla, belli eğilimlerle doğar. Koşullar bakımından tıpatıp aynı büyütülmüş iki bebek asla birbirinin aynısı değildir. Özü kötüye yatkın birinin iyi rolü yapması beklenebilir. Bu iyi olduğu, onu seçtiği anlamına gelmez. -Tenma fazla iyi bir karakter. İnsan çevresine etki ettiği müddetçe vardır. İyi insan hele ki. Tenma iyiliğini her yere bulaştırdı. Johan gibilere inat insana ümit veren bir karakter. İntikam duygusunun insanı nasıl yiyip bitirdiğini bildiğinden bu yolda yürümek isteyenleri vazgeçirmek için elinden geleni yaptı. Tenma'yı sıkıcı bulanlar olsa da yaşamın bazen sıkıcı görülen yanlarının en güzel anlar olduğunu biliyorum. Öngörülebilir olması onun değerini birazcık bile azaltmaz. Onun insanlara olan etkisinin sürecini izlemek bana aşırı keyif verdi mesela. Sadece hikayesine değinilmesini isterdim. Neden ülkesine hiç dönmedi mesela? Çocukluğu nasıldı? Ailesi var mı? Bunlar hep meçhulde kaldı. -Yan karakterlere bayıldım. Grimmer, Martin, Richard favorilerim. Hele Grimmer... " Bir insan evladı öldüğünde ağlayabilmeli." Bu lafı çok dokundu bana. Kimliği yetmezmiş gibi duyguları çalınmış bir adamın yaşamının ne denli zor olduğunu tahmin dahi edemiyorum. Richard'a gelirsek... Olayları hızlı gören zeki bir karakterdi. Bu yüzdendir ki Johan tarafından doğrudan öldürüldü. Zaten Johan'ı bu kadar tehlikeli yapan şey insanı kendi karanlığıyla yüzleştirmesi. Yine de Richard'ın intihar ettiğini düşünmüyorum.Yaşamak, kendini affetmek için sebebi vardı. Kızı... - Son sahne gibi birçok meçhul şey mevcut. Johan: Son anı pek çok kez gördüm. Ama bu kez farklı bir son görüyorum. Yani her şeyi bilen ve hayatta kalan son insan hayalinin yerine kendisinin Tenma tarafından öldürülmesi sonunu yeğledi. Eğer dedektifin dediği gibi canavarlar iz bırakmıyorsa son sahnede Johan'ın yatağındaki iz onun artık bir canavar olmadığını kanıtlıyor. - Hikayeyi ve Johan'ı açık ara bu kadar ilginç kılan elbette bu kadar belirsizlik barındırması. Johan anlaşılamadığı için bu kadar etkileyici. Hasta mıydı yoksa saf kötü mü? Johan'ın sadece felsefesi olan bir adam düşünmüyorum. Psikolojikmen hasta ve bunu bir felsefenin altında gizliyor. " Var olmayan birini nasıl vurabilirsin? " gibi cümleleri, mükemmel intihar düşüncesi her ne kadar onu Nihilistmiş gibi gösterse de geçmişi ve travmaları onu hasta etmiş. Kişiliksizliği, kendinin kim olduğunu bilmemesi onu Nihilist olmaya itmiş diyebiliriz bence. Johan'a tam olarak duygusuz da diyemem. Nina onun Franz'ın çizdiği resimlere bakarken ağladığını hissetmişti. Demek ki Johan geçmişi hatırladığında, annesinin kimi seçip kimi secmediği konusunda kafası karıştığında gayet de duyguları vardı. - Franz gibi hastalıklı zihniyetlerin olması kanımı kaynatıyor. Onun deney dediği şey insanların hayatlarıydı. Johan'dan eksik kalır hiçbir yanı yok. İkisi de çocukları manipüle etmekten çekinmemiş. Franz'ın neye mal olduğunu anladığını hiç sanmıyorum. Ömrü boyunca pişmanlıktan ölüp gitse yeridir. Uyuduğu her uyku haram olmalı ona. Tek bir fikir, bir düşünce tohumu milyonlarca insanı öldürmeye yeter. - Johan'ın çocuğu manipüle ederken söylediği sözler kendine dair şeylerdi de. Annesinin onu mu kardeşini mi seçtiğini anlayamaması onun travması. Çocuğa " İstenmiyorsun. " derken kendi yarasına da parmak basıyordu. Bir çocuk kolayca suçlu hissettirebilir demişti biri. Kolayca istenmeyen varlık olarak da hissettirilebilir. Çocuklar ölümle erken tanışsa dahi kolay kolay intihar düşünceleri yoktur. Yaşamak için sebep aramazlar. Çünkü doğuştan o sebebin var olmak olduğuna inanırlar. Varlardır, bir anne onları doğurmuştur işte bu yaşamak için yeterlidir. Johan, bir çocuğun aklına intihar düşüncesi sokmaktan dahi çekinmiyor. Ondan daha acımasız biri olabilir mi, bilmiyorum. * Alttaki sorularımın cevaplarını bilen varsa yazsın lütfen. - Johan yalnızca bende olan bir anı derken neyi kast ediyordu? - Franz'ın ziyaret ettiği gece Johan neden koruyucu ailesini öldürdü? Tamam adsız canavar nasıl girdiği bedenlerin sahibini yok ediyorsa o da koruyucu ailelerini öldürüyordu, anladım. Ama o gece aslında kardeşini mi koruyordu? - Johan çocukken günlerce yalnız kalmıştı. Anna döndüğünde de anneleri yoktu. Anne kaçmış mıydı?
- sametttt1
Johan diye sarıpipi var etrafındaki herkesi manipüle ediyo, önerilir
- muhammedk.8401
Monster bana göre insanın içindeki iyilik ve kötülüğün ne kadar ince bir çizgiyle ayrıldığını anlatan çok derin bir hikâye; Doktor Tenma’nın bir çocuğun hayatını kurtarmasıyla başlayan olaylar zamanla seri cinayetlere, psikolojik yıkımlara ve insanların karanlık taraflarıyla yüzleşmesine dönüşüyor, özellikle Johan Liebert karakteriyle insanların doğuştan mı kötü olduğu yoksa yaşadıkları olayların mı onları canavara çevirdiği sorgulanırken, anime boyunca korkutucu olan şeyin doğaüstü güçler değil insan zihninin kendisi olduğu hissettiriliyor. Johan’ın asıl korkunçluğu ise fiziksel gücünden değil, insanları tek bir cümleyle bile manipüle edip onların içindeki karanlığı ortaya çıkarabilmesinden geliyor; sanki insanlığın içindeki boşluğu temsil eden, kimliği bile tam var olmayan bir gölge gibi duruyor ve çevresindeki herkesi yavaşça umutsuzluğa, deliliğe ve ölüme sürüklüyor. Onu izlerken bir katilden çok, insanlığın bastırdığı bütün korkuların ve karanlığın canlı hâlini görüyormuş hissi oluşuyor.
- N.U.A.L
Portal'ın rastgele bir videosunu açıp tesadüfen spoiler yedim ve izlemek zorunda kaldım. İzlemeye başlarken iyi ki de izliyorum dedim, bitirince keşke bitmeseydi neden başladım ki diye kendime kızdım :D Bu animeyi izlerken insanın içinde garip bir his oluşuyor. Sanki sadece bir hikâye izlemiyorsun da, birilerinin hayatına uzaktan tanıklık ediyorsun. Her şey o kadar gerçek ki, bazen rahatsız edici bile olabiliyor. “Monster” seni zorla etkilemeye çalışmıyor, ama sessizce zihnine giriyor ve orada kalıyor. Hikâye hiç acele etmiyor. Tam tersine, her şey yavaş yavaş kuruluyor. Bazen “şimdi bir şey olacak” diye bekliyorsun ama anime seni bilerek bekletiyor. İlginç olan şu ki bu bekleyiş sıkıcı gelmiyor, aksine gerilimi daha da artırıyor. Çünkü içten içe hissediyorsun ki ağır bir şey yaklaşmakta. Karakterler… belki de bu animenin en güçlü tarafı bu. Hiç kimse tamamen iyi değil, kimse de tamamen kötü değil. Herkesin bir nedeni, bir geçmişi var. Yan karakterler bile boş değil; kısa süre görünseler bile akılda kalıyorlar. Hatta bazıları var ki anime bittikten sonra bile aklından çıkmıyor. Çizimlere bakınca ilk başta basit gibi görünebilir. Ama izledikçe bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorsun. Her şey çok gerçekçi — yüz ifadeleri, mimikler, ortamlar. Abartılı tepkiler ya da parlak, dikkat çekici renkler yok. Bu da hikâyenin ağırlığını daha da hissettiriyor. Özellikle şehirler, sokaklar… hepsi sanki gerçekten varmış gibi. Müzik kullanımı da çok farklı. Çoğu zaman arka planda neredeyse hiç müzik yok. Ama tam da bu sessizlik insanı daha çok geriyor. Müzik girdiğinde ise tam yerinde giriyor, ne eksik ne fazla. Opening ve ending de animenin ruhunu çok iyi yansıtıyor — biraz soğuk, biraz huzursuz edici. En etkileyici tarafı ise sana verdiği hisler ve sordurduğu sorular. Bu anime sana cevap vermez, seni düşündürür. “İnsan gerçekten doğuştan mı kötü olur, yoksa sonradan mı?” gibi sorular zihninde dönmeye başlar. Bazen bir bölümü bitirince durup düşünmek istersin. Ama şunu da söylemek lazım: bu anime herkeslik değil. Eğer hızlı ilerleyen, aksiyon dolu şeyler arıyorsan seni sıkabilir. Ama sabredersen karşılığında gerçekten güçlü bir deneyim alırsın. Genel olarak “Monster”, izleyip geçeceğin bir anime değil. Bitirirsin, ama o senin içinde bitmez. İnsanla birlikte kalan nadir işlerden biri. Johan aslında sadece “kötü bir karakter” değil. Daha çok bir fikir, bir kavram gibi. Onu korkutucu yapan şey ne yaptığı değil, nasıl düşündüğü. Çünkü Johan kaotik biri değil — aksine aşırı sakin, planlı ve neredeyse ürkütücü derecede soğukkanlı. En dikkat çekici özelliği, insanları çok iyi anlayabilmesi. Ama bu anlayışı yardım etmek için değil, manipüle etmek için kullanıyor. Kimin neye zayıf olduğunu, ne duymak istediğini, neyin onu kıracağını sanki içgüdüsel olarak biliyor. Ve bunu o kadar doğal yapıyor ki, insanlar çoğu zaman farkına bile varmıyor. Bir de garip bir karizması var. Klasik anlamda çekici sayılabilecek bir karakter ama bu çekicilik sıcak ya da güven verici değil. Tam tersine, soğuk ve boş bir his bırakıyor. Onun yanında olan insanlar hem tuhaf bir rahatlık hissediyor hem de açıklayamadıkları bir huzursuzluk. En ilginç taraflarından biri de içindeki “boşluk” hissi. Sanki içinde hiçbir şey yokmuş gibi. Normal bir insanda olan korkular, arzular, bağlar onda çok zayıf ya da yok gibi duruyor. Bu da onu tehlikeli yapıyor, çünkü kaybedecek bir şeyi yokmuş hissi veriyor. Johan’ın gücü fiziksel şiddetten gelmiyor. O, insanları kendi elleriyle bir şeyler yapmaya yönlendiriyor. Yani seni öyle bir noktaya getiriyor ki, kararı sen verdiğini sanıyorsun ama aslında o süreci baştan sona o kurmuş oluyor. Sembolik olarak Johan çoğu zaman “insanın içindeki karanlık” gibi yorumlanır. Yani tek bir kişi olmaktan çok, insan doğasının karanlık tarafının bir yansıması gibi. Kısacası Johan korkutucu çünkü anlaşılması zor. Onu çözmeye çalıştıkça daha da derinleşiyor. Ve bir noktadan sonra fark ediyorsun ki, belki de onu tamamen anlamak mümkün değil. Tenma ilk bakışta “iyi insan” tanımına tam uyan biri gibi duruyor. İşine bağlı, etik değerlere sahip ve insanların hayatını gerçekten önemseyen bir doktor. Ama “Monster” onu basit bir iyi karakter olarak bırakmıyor — asıl derinlik de burada başlıyor. Karakterinin merkezinde ciddi bir iç çatışma var. Tenma sadece dış dünyayla değil, kendi vicdanıyla da sürekli mücadele ediyor. Doğru olanla yaşamak zorunda kaldığı gerçekler arasında kalıyor. Bu da onu çok insani yapıyor. Yani o, kusursuz bir kahraman değil; verdiği kararların ağırlığını taşıyan bir insan. En güçlü yönlerinden biri empatisi. İnsanlara gerçekten değer veriyor ve bu onun tüm seçimlerinin temelini oluşturuyor. Ama bu empati bazen zayıf noktası hâline geliyor. Çünkü herkese aynı şekilde yaklaşmak her zaman doğru sonucu vermiyor. Johan ile karşılaştırıldığında Tenma tam zıt bir noktada duruyor. Johan daha çok bir “boşluk” hissi yaratırken, Tenma tam tersine dolu — hisseden, düşünen, sorgulayan biri. Bu yüzden aralarındaki fark sadece iki karakter değil, iki farklı bakış açısı gibi. Tenma’nın gelişimi de çok doğal ve sessiz ilerliyor. Büyük, dramatik değişimlerden ziyade yaşadıkları onu yavaş yavaş dönüştürüyor. İzlerken fark ediyorsun ki aynı insan değil artık, ama bu değişim abartılı değil, gerçekçi. En etkileyici yanı ise şu: Ne olursa olsun insan kalmaya çalışıyor. Etrafında ne kadar karanlık olursa olsun, o karanlığın bir parçası olmamak için direniyor. Kısacası Tenma etkileyici çünkü güçlü olduğu için değil, insan olduğu için. Onu özel yapan da bu.
- C.C
05 Haziran 2021 de izledim. Anime tarihinin en iyisi derim alanında en iyisi derim. Vikings de bu kadar iyidir. Ama Johan Liebert gibisi yok dünyada ya ve Dr. Tenma. 10/10
- Koray
Mein Körper ist eine Illusion
