@ackerman
“Dedim ki eğer büyütürsem derdimi, büyüttüğüm derdim küçültür beni. Eğer küçültürsem o derdi, işte o dert o zaman büyütür beni.”
Kağıttan Hayatlar, izlerken insanın içini burkan ve hayat üzerine düşündüren filmlerden biri. Herkesin kendi içinde bir şeyler yaşadığını, bazen dışarıdan gördüğümüz hayatların ardında bambaşka hikâyeler olduğunu hatırlatıyor. Çağatay Ulusoy'un oyunculuğu da karakterin yaşadığı duyguları, içindeki kırgınlığı ve çıkışsızlığı oldukça güzel yansıtıyor. Film, insanın ne kadar çabalasa da bazen hayat karşısında çaresiz kalabildiğini sonuna kadar hissettiriyor. Çünkü hayatta herkes aynı şartlarda başlamıyor ve bazen insanın değiştirmek istediği şeyler, elinden gelen her şeye rağmen değişmiyor. Finaliyle de insanda kolay kolay geçmeyen bir burukluk ve iz bırakıyor. Senaryoyu bazı izleyiciler tahmin edilebilir bulabilir ama bence hissettirdikleri ve düşündürdükleri açısından kesinlikle izlemeye değer. Özellikle hayatın gerçeklerini anlatan, izledikten sonra üzerine düşünmeye devam ettiğiniz filmleri seviyorsanız tavsiye ederim. “Başkalarının çöpe attıklarından hayat kurmaya çalıştık biz.”
La Casa de Papel, çok popüler olduğu zamanlarda bile izlemeyi ertelediğim, en sonunda bir arkadaşımın tavsiyesiyle başlayıp keşke daha önce izleseydim dediğim dizilerden biri oldu. İzlemesi o kadar keyifli, o kadar sürükleyici ki nasıl bitirdiğimi bile anlamadım. Hatta bitince keşke hiç bitmeseydi dediğim dizilerden. Profesör ve Berlin'e ayrı bir hayran kaldım. Profesörün zekâsı, her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmesi ve planlarının arkasındaki dahiyane fikirleri izlemek başlı başına büyük bir keyif. Berlin ise o egoist, kendini beğenmiş, ne yapacağı belli olmayan tavırlarıyla dizinin en dikkat çekici karakterlerinden biri. Bazen sinir olsam da kendine has duruşu, karizması ve o umursamaz tavırlarıyla kendini izlettirmeyi fazlasıyla başarıyor. Dali maskeleri, Bella Ciao ve dizinin kendine has atmosferi her şeyi ayrı bir havaya sokuyor. Bella Ciao söyledikleri sahnelerde ben de eşlik etmiştim, o anların verdiği his gerçekten bambaşkaydı. Profesörün planlarını izlerken her bölüm acaba şimdi ne olacak, bu sefer nasıl kurtulacaklar diye ekran başında kalakalmak çok keyifliydi. Gerçekten insanı içine çeken, heyecanını hiç kaybettirmeyen ve bir süreliğine kendinizi o dünyanın içinde hissettiren bir dizi. Benim için tam anlamıyla bir bağımlılık oldu. Kesinlikle izlenmesi gereken dizilerden.
Forgotten, açıkçası başlarken çok büyük bir beklentim yoktu ama başladıktan sonra bir an bile sıkılmadım. Son saniyesine kadar merak duygusunu koruyan, sürekli kafamda farklı senaryolar kurmama neden olan bir film. İzlerken acaba şöyle mi olacak, yoksa böyle mi diye düşünürken sonunda bambaşka bir şeyle karşılaşmak gerçekten hoşuma gitti. Ters köşeleriyle izleyiciyi sürekli diken üstünde tutan, merak ve heyecan duygusunu hiç kaybettirmeyen bir film. Gizem ve ters köşe seviyorsanız izlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.
Çocukken izlediğim ve hâlâ güzel hatırladığım filmlerden biri Terabithia Köprüsü. İnsanın hayal dünyasına sığınmasını, dostluğun ne kadar güzel ve değerli olduğunu anlatan, izlerken içini ısıtan bir film. Bazı filmler vardır, üzerinden yıllar geçse bile bıraktığı his değişmez, bu da benim için onlardan biri. Hem çok güzel hem de insanda tarif etmesi zor bir duygu bırakıyor. Henüz izlemeyenlere kesinlikle tavsiye ederim, bence herkesin bir kez olsun izlemesi gereken filmlerden biri.
American Assassin, başrolünde Teen Wolf ve Maze Runner serisinin yıldızı Dylan O'Brien olduğu için, bu adamın oynadığı yapımlar güzeldir diyerek başladığım ama sonunda pek beklediğimi bulamadığım bir film oldu. Dylan'ın oyunculuğunu normalde gerçekten seviyorum, bu yüzden filme başlarken beklentim de biraz yüksekti. Sevgilisini bir terör saldırısında kaybeden Mitch Rapp'in intikam peşine düşmesi, derken CIA'in de bu öfkeli arkadaşı kendi saflarına katıp ajanlığa yönlendirmesiyle olaylar gelişiyor. Açıkçası oldukça klasik bir Amerikan senaryosu. Hikâye ve oyunculuklar bu kez gerçekten kötüydü, Sırf Dylan O'Brien için izlerim diyorsanız, benim gibi hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz. benim için biraz zaman kaybıydı ve pek tavsiye edeceğim bir film olmadı. Ama boş zamanı olan için ideal bir film.
Bloodhounds, dövüş sahneleriyle gerçekten kendini öne çıkaran bir dizi. Yumrukların havada uçuştuğu sahneler bile öylesine çekilmiş gibi durmuyor, aksine oldukça gerçekçi ve sert hissettiriyor. Dövüş koreografileri, karakterlerin fiziksel mücadelesi ve aksiyonun temposu izlerken insanı ekrana bağlıyor. Woo Do-hwan ve Lee Sang-yi'nin uyumu da dizinin en güzel yanlarından biri. Sadece aksiyonuyla değil, karakterlerin arasındaki dostlukla da akılda kalan bir dizi. Ben gerçekten çok beğendim, özellikle dövüş sahneleri için bile izlenir.
Green Street Hooligans, futbolun sadece sahada oynanan bir oyundan ibaret olmadığını, insanlar için nasıl bir aidiyet ve yaşam biçimine dönüşebildiğini anlatan sürükleyici bir film. Tribün kültürü, arkadaşlık, sadakat ve şiddet arasında kurduğu hikâye oldukça etkileyici. Elijah Wood'un karakterin değişimini yansıtması da filme ayrı bir hava katıyor. Ama Pete Dunham konusunda tarafsız kalmam mümkün değil, filmi izlerken favorim çoktan belli oldu. 😄 Film gerçekten çok hoşuma gitti, izlerken sıkılmadığım ve bitince iyi ki izlemişim dediğim filmlerden biri.
Troy, savaş sahneleri ve hikâyesiyle kendini izlettiren bir film. Brad Pitt'in Achilles rolünde ayrı bir havası var; açıkçası bu karakteri ondan başkası canlandırsaydı aynı etkiyi verir miydi bilmiyorum. Film boyunca hem aksiyon hem de duyguyu güzel bir şekilde dengeliyor. Özellikle Achilles'in ekrana geldiği sahneler filme ayrı bir ağırlık katıyor. Kesinlikle zaman kaybı olarak görmediğim, aksine izlediğim için memnun kaldığım filmlerden biri. Tarih ve epik savaş filmlerini seviyorsanız izlemenizi kesinlikle tavsiye ederim.





