Yalnız kalmaktan korkma. İnsanların seni anlamamasından, hayatın istediğin gibi ilerlememesinden ya da bir gün her şeyini kaybetmekten korkma. Çünkü sen, sahip olduğun şeylerden ibaret değilsin. Ne geçmişte yaptığın hatalarınsın ne de başkalarının senin hakkında düşündükleri. Sen, bütün bunları fark edebilen bilincin kendisisin. İnsan hayatı boyunca sevilmek, kabul edilmek ve bir yere ait olmak ister. Başkalarının gözlerinde kendini arar, onların sevgisinde kendi değerini bulmaya çalışır. Birisi onu terk ettiğinde eksildiğini, birisi onu seçmediğinde değersizleştiğini düşünür. Oysa insanın en büyük yanılgısı, kendi varlığının anlamını başka bir insanın kararına bırakmasıdır. Bir gün anlayacaksın ki yalnızlık, her zaman yanında kimsenin olmaması değildir. Bazen kalabalıkların ortasında kendine yabancılaşmaktır. Bazen herkesin seni sevdiğini düşündüğün bir yerde bile anlaşılmadığını hissetmektir. Ve bazen de bütün dünya senden uzaklaşmış gibi görünürken, ilk kez kendine yaklaşmaktır. Kendinden kaçmayı bıraktığında özgürleşirsin. Acını hemen susturmaya, boşluğunu birileriyle doldurmaya, her soruya bir cevap bulmaya çalışmadığında hayatın sessizliğini duymaya başlarsın. Her şeyin bir açıklaması olmak zorunda değildir. Bazı insanlar gider, bazı kapılar kapanır, bazı hayaller gerçekleşmez. Sen bütün bunların nedenini anlamaya çalışırken yaşamayı unutma. Hayat, ulaşman gereken bir yerden ibaret değildir. Sürekli daha güzel, daha başarılı, daha sevilebilir biri olmaya çalışırken şu anki varlığını küçümseme. Henüz yolunu bulamamış olman, kaybolduğun anlamına gelmez. Bazen insanın kendine ulaşabilmesi için bildiği bütün yolları kaybetmesi gerekir. Öyleyse bırak, hayat bazen seni şaşırtsın. Bırak, her şeyi kontrol edemediğini kabul et. Sevilmediğin yerde kendini ispatlamaya çalışma; anlaşılmadığın yerde ruhunu tüketme. Ve en önemlisi, kendini bulmak için dünyanın seni seçmesini bekleme. Çünkü özgürlük, herkesin seni anlaması değil; anlaşılmadığında da kendinden vazgeçmemendir. Huzur, bütün sorunlarının çözülmesi değil; çözülmemiş şeylerin arasında da yaşamaya devam edebilmendir. Ve gerçek sevgi, bir başkasında kaybolmak değil, onun yanında da kendin olarak kalabilmendir. Bir gün, hayatın senden aldıklarına değil, onların ardından içinde hâlâ yaşayabilen şeye bakacaksın. İşte o zaman anlayacaksın: Bütün bu yolculuk boyunca aradığın şey, hiçbir zaman dünyanın sana vereceği bir şey değildi. Senin, kendine dönmeyi öğrenmendi.
Yükleniyor…



