Favori dizim… Milenyumun şafağında, Türk televizyon tarihine Dadı adıyla kazınan ve Amerikan rüyası The Nanny’nin yerli ve milli bir sosyolojik teze dönüştürüldüğü bu eser; zahirde şen şakrak bir sit-com gibi dursa da, batınında Türkiye’nin o dönemki sınıf çatışmalarını, varoş kültürü ile aristokrasi arasındaki o devasa uçurumu kahkaha efektleri arasına gizleyerek anlatan bir nevi modern Pygmalion hikayesidir. Gülben Ergen’in hayat verdiği Melek karakteri, sadece bir dadı değil, o steril, o kurallarla boğulmuş ve ruhunu kaybetmiş burjuva malikanesine Hasbahçe’den kopup gelen, yırtık kot pantolonuyla ve dobralığıyla düzeni altüst eden dionizyak bir yaşam enerjisidir. Kenan Işık üstadımızın o vakur, o sarsılmaz ve bir o kadar da melankolik duruşu, aslında düzenin ve otoritenin yalnızlığını temsil ederken; Melek’in o haldan anlayan tavrı karşısında nasıl yavaş yavaş çözüldüğünü izlemek, insan ruhunun statüden bağımsız olarak sevgiye ve samimiyete ne kadar aç olduğunun kanıtıdır. Ve tabii ki o malikanenin gerçek efendisi, İngiliz asaletini Türk zekasıyla harmanlayan Haldun Dormen ustanın canlandırdığı Uşak Pertev... O, bir hizmetkardan ziyade, Antik Yunan tiyatrolarındaki koro gibidir; her lafı gediğine oturtan, sistemin absürtlüklerini o ince bıyığının altından fısıldadığı kinayelerle yüzümüze vuran bir filozoftur. Suzan karakteri ise, safi çıkar ilişkilerinin ve yapaylığın bir alegorisi olarak karşımıza çıkar. Hülasa bu dizi bize; paranın, şöhretin veya soylu bir soyadının, sıcak bir aile olmaya yetmeyeceğini; asıl asaletin, yürekten kopan o hesapsız kahkahada ve samimiyette saklı olduğunu, biraz abartılı kostümler ve bolca yanlış anlaşılma eşliğinde öğreten, nostalji damarlarımıza basan bir halk meclisi tiyatrosudur.


