Sonu maalesef ama maalesef oldu bittiye getirilmiş. Sanki dizi için 13 bölümlük anlaşma yapılmış da son anda "10'da bitirmemiz lazım" denilmiş ve son iki bölüme olaylar sıkıştırılmış gibi. İlk 8 bölüm harika giderken, bir çok insanın merakla beklediği 6-7 eylül olayları tek bölümde işlenip geçildi. Olayların temeline, ülkedeki gergin atmosfere, dönemin hükümetinin olaylardaki rolüne hiç değinilmeden, adeta her şey güllük gülistanlıkmış da bir tane yalan gazete haberi yüzünden bir anda her şey olup bitmiş gibi gösterildi. Bir diğer olumsuz nokta da gereksizce uzatılan ve fazlaca yer verilen Raşel - İsmet ilişkisiydi. Bunun dışında gerek sanat yönetmenliği, gerek senaryosu, gerekse de harika oyunculuklarıyla türk dizi tarihinin yüz akı bir iş olduğunu söyleyebiliriz.
Bütün Paylaşımlar
Kulüp bence her ayrıntısıyla özenilmiş nadir dizilerden biri senaryosu, kurgusu, oyunculukları, dekoru, kostümleri, renk paleti... hiçbiri diğerinin önüne geçmeye çalışmıyor hepsi aynı dünyanın parçası gibi hissettiriyor ama beni asıl vuran müzikleri oldu o kadar sahnelerle bütünleşmiş ki duyunca insanın içine garip bir his oturuyor hala açıp dinleyince aynı duyguya giriyorum sahneler tek tek gözümün önüne geliyor çok çok bayıldığım bi iş
Bazı hikâyeler vardır; izlerken değil, sustuğunda bile insanın içinde konuşur… Kulüp tam olarak öyle bir dizi. Geçmişin yüküyle yaşayan bir annenin, affedilmeyi bekleyen bir kızın ve suskunlukların içinde sıkışıp kalmış hayatların hikâyesi. Matilda’nın güçlü duruşu, içine gömdüğü acılar, hayata tutunma çabası… Raşel’in anlaşılma isteği, öfkesi, yarım kalmış sevgisi… Hepsi o kadar gerçek, o kadar tanıdık ki izlerken sadece bir dönem dizisi değil; insanın kendi yaralarıyla yüzleşmesini izliyorsun. Kulüp, sadece geçmişi anlatmıyor… İnsanlara vurulan damgaları, dışlanmayı, suskun bırakılmaları ve en çok da sevilme ihtiyacını anlatıyor. Bazen bir özür, bazen bir sarılma, bazen de sadece “seni görüyorum” demek bile bir hayatı değiştirebiliyor. Bu dizi bana şunu hatırlattı: Her insanın bir hikâyesi var… Ve bazı hikâyeler, en çok sessiz kalanların içinde büyüyor. Kulüp, içimde bir hüzün, bir farkındalık ve uzun süre geçmeyen bir his bıraktı. Sessiz ama çok güçlü… Tıpkı gerçek hayat gibi.
Sanat sanat içindir tabi, çizgilerini aşmadığı ölçüde. İyi niyetle yazılmış bir senaryo değil; müzikleri, kostümleri, oyunculuklar harika olmasına rağmen insanların zihnine kasıtlı olarak ‘kötü Türk, zalim Türk’ algısını işlemek için yazılmış. Evet belki tarihi gerçekleri yansıtıyor ama en azından iyi Türkler de vardır dedirtmesini beklerdim. Yazıklar olsun gerçekten. Bütün ecnebiler iyi bizim millet tü kaka. Oldu canım. İzleyin anlayacaksınız, ideolojik film gördük ama bu kadarı hem gerçek değil hem fazla.
dizi sadece arka fon müzikleri ve çekim açıları için bile izlenir. hikayenin akışı, her karakterin hikayesi oluşu hoşuma gitti açıkçası izlediğim en iyi dijital netflix türk dizisidir herhalde. cast seçimi kim yaptıysa baya işinin ehli biriymiş ikinci sezonda rana’nın arkadan gelen monologları da ayrı bi hava katmış iyi karakterlerin ölümle son bulmasına üzüldüm ama daha etkileyici yapmış hem selimi hem matildayı öld🌷rmek kimin fikriydi merak ediyorum keşke ismet malı g🌷berseydi keriman gibi saf kötü yazılan bi karakter oğlunun önünde tutuklanması biraz olsun cezasını aldı dedirtti. rasel’e kızdığım kadar da üzüldüm de asudeyi ayrıca tebrik ediyorum gökçe’den sonra karakteri yaşayarak oynamış bayıldım
birileriyle selim ve orhan hakkinda konusmak istiyorum. selim ve orhana fic yazmak istiyorum. selimi pamuklara sarmak istiyorum. sarkilarini hâlâ acip dinliyorum saka diil. oF selam olsunu soyledigi sahnedeki BALKON BAKISMASINI ASAMIYORUM.. THEY WERE MEANT TO BE TOGETHER. ‘ben senin icindeki aski gordum’?? literally gay people never say ily, they just say sthing like that.. ikinci sezonda beni diziye baglayan hicbir sey kalmadi ve biraktim.
"Keşke dünya hepimizin sığacağı kadar büyük olsaymış. Oysa dünyaya sığmayan insanlar kalbimize kolaycacık sığarmış. Çünkü unutulmakmış esasen ölmek. Var olmayan hayali kahramanların masallarına inanmak değilmiş önemli olan. Var olan gerçek kahramanlardan sonsuz bir masal yaratmak ve bıkmadan usanmadan o masalı anlatmakmış. Kalbimin her bir odasını çok sevdiklerime ayırmayı o gün öğrendim. Gidenlerin arkasından ağlamak yerine, gelenleri gülümseyerek karşılamayı öğrendiğim gibi." "Sıfatların bir önemi yok eğer kalp duymuyorsa." "Her insan kafadan 5 puanla gelir dünyaya. Sevilmeyi hak eder. Mesele puan kaybetmeden geldiğin gibi gidebilmektir." "Anladım ki ölüler konuşur. Sadece kendi ağızlarıyla değil." "Sana kalbinin anahtarını hediye ediyorum. İstersen kilitleyip anahtarı denize atarsın, içeri girip kimse seni üzemez. İstersen de kalbini açıp anahtarı denize atar üzülürüm diye korkmadan dilediğince yaşarsın. Dünyada sadece iyiler olsa hayat çok sıkıcı olurdu. Güven bana." "Hayatın ödülü de ihaneti de aynıdır Tasula. Unutmak."
Dönemini güzel bir şekilde anlatan Netflix’te yayınlanan ender başarılı diyebileceğim Türk yapımı dizi. Döneminin olaylarını da güzel bir şekilde anlatmış. Salih Bademci’nin muhteşem oyunculuk performansı ile iyi bir eğitim almış ve o dönem aile baskısına rağmen şarkıcı olma serüveni işlenmiş.Matilda ve Çelebi karekterleri özelinde güzel bir aşk hikayesi verilmiş.Raşel karekterine fazlasıyla ifrit olabilirsiniz.1955 yılında yaşanmış olan 6-7 Eylül olaylarına da dönem dizisi olması hasebiyle yer verilmiş.
Öncelikle sırf dizi tuttu diye yazdığı senaryonun dışına çıkmayıp olduğu gibi bitiren senariste teşekkür etmek isterim bu zamanda böyle senarist çok zor bulunuyor. İkinci olarak İsmetle Rachel ha beraber ha ayrı derken yüreğim çıkıp çıkıp geldi resmen. Çok güzel bir dizi olmuş bazen akıcılığını yitirse de yine de TVdekilerle kıyaslanamaz.
En haksız bizsiz keşke bizim gözlerle de bizi çekseler olay olur...









