Mükemmel bir dizi… Aslında kimsenin gerçekten kazanamadığı, kazananların bile çok şey kaybettiği bir hikâye. Güç, para ve hırsın insanı nasıl yavaş yavaş tükettiğini iliklerine kadar hissettiren bir yapım. Üç farklı etapta ilerleyen ve her birinde gerilimi katlayarak artıran bu hikâye, sonunda insana “elde var sıfır” dedirtiyor: ZeroZeroZero. Sinematografisine ayrı bir parantez açmak lazım. Sahne geçişleri, mekân kullanımı ve çekim kalitesi o kadar üst düzey ki, izlerken kendinizi dizinin içinde buluyorsunuz. Her kare adeta bir film sahnesi gibi özenle hazırlanmış. Müzikleri ve atmosferi de bu kaliteyi tamamlayan en önemli unsurlardan biri. Karakterler tek boyutlu değil; herkesin bir hikâyesi, bir yükü ve bir bedeli var. İyinin ve kötünün net çizgilerle ayrılmadığı, herkesin kendi doğrularıyla savaştığı bir dünya sunuyor. Bu da diziyi sadece bir suç hikâyesi olmaktan çıkarıp psikolojik ve derin bir anlatıya dönüştürüyor. Hiçbir bölümde tempo asla düşmüyor. Aksine, hikâye ilerledikçe gerilim daha da yoğunlaşıyor ve izleyiciyi sürekli diken üstünde tutuyor. İzlerken sadece ne olacağını değil, “Kim neyi kaybedecek?” sorusunu da düşünüyorsunuz. Böyle kaliteli, gerçekçi ve etkileyici yapımlar gerçekten çok nadir geliyor. Sadece izleyip geçilecek bir dizi değil; bittikten sonra bile uzun süre etkisinden çıkamıyorsunuz. Kısacası; sinematografi, hikâye anlatımı ve atmosfer olarak üst düzey bir iş. Eğer hâlâ izlemediyseniz, kesinlikle listenizin en üstüne ekleyin. Şiddetle tavsiye ederim. Puanım: 9/10
Bütün Paylaşımlar
Gomorrah'ın yapımcılarından 8 bölümlük sürükleyici mini dizi Alıcılar, satıcılar ve taşımacılar olmak üzere 3 farklı göz üzerinden uy*şturucu sevkiyatına tanıklık ediyoruz. Avrupa, Kuzey ve Güney Amerika hatta Afrika olmak üzere her bölüm bir çok farklı ülkede çekilmiş devasa bir prodüksiyona sahip bir iş. Oyunculuklar ve karakterler oldukça başarılı, aksiyon sahneleri üst kalite, birbirlerine çok uzak karakterleri ve hikayeyi birbirine çok iyi bağlayan bir yapım, favori mini dizim oldu.
Bölüm içi geçişleri ve bölümler arası geçişleri beğendim. "İş her şeyden önce gelir." mi? İtalyanların aile ve iş tercihleri hep garip gelmiştir. Dane DeHaan ve Andrea Riseborough'u izlemek bana keyif veriyor. İkisini aynı dizide görmek... Wooaw... İzlenilir. -Süprizbozan Emma'nın babasının son sözleri kardeşinin aile işine girmemesini istemesi olmasına rağmen Emma Chris'e bunun tam tersini söylüyor. Chris ise hem kendini kanıtlamak için (annesinden kalan sinirsel bir rahatsızlığı var) hem de babası gibi aile işini başarıyla yapabileceğini göstermek için Emma'nın bütün söylediklerini yerine getirmeye çalışıyor. Yaşanan bütün olumsuzluklara rağmen kimi zaman akıllıkla kimi zaman ise yufka yüreğinin yönlendirmesiyle başarıya ulaşıyor. Dizinin başında babasını, sonunda ise kardeşini kaybeden Emma, her zaman iş yaptığı insanların öldüğü (kendilerine 'vampir' diyen zorbaların öldürdüğü) gün Vampirlerin iş teklifini kabul ediyor. Para hırsı ya da kendi deyimiyle prestijini korumak Emma'nın bütün ailesini kaybetmesine sebep oluyor. -Chris'ın sinirsel rahatsızlığı sebebiyle baba olamayacak olmasını anlatışı bana çok dokundu. Çocuk sahibi olamayacağını, olsa bile bunun çocuğuna karşı haksızlık olacağını düşünüyor. Çocuğunun kendi ölümünü izlemesini istemiyor.
Mükemmel bir dizi. Kesinlikle izlenmeli.


