@ch3rries
Merhaba! 🦢

merhaba. acaba yeşil yol'u izleyen biri bana filmdeki minik farenin ölüp ölmediğini söyleyebilir mi? öleceğini hissettiğim için dayanamayarak kapattım, eğer ölmediyse devam edeceğim. :(
Merhaba 🙋🏻♀️ Uzun zamandır buraya gönderi atmadığımı fark ettim, o nedenle son zamanlarda okuyup, hayran kaldığım mangayı size anlatmaya karar verdim. :) Normalde mangaları elinize aldığınızda aynı gün içerisinde bitirmeniz mümkündür, çünkü kısa ve akıcı olmalarıyla bilinirler. Bu manga tek kitaptan oluştuğu için ben de böyle düşünerek almıştım, ama inanın, orta sayfalara geldiğimde yakında bitecek olmasının verdiği huzursuzlukla sayfaları çeviresim gelmiyordu. Öyle sade, öyle duru bir öyküye sahip ki, hep devam etsin ve sayfalar hiç sona ermesin istemiştim. Bu gönderilere içeriklerin özetini aktarmayı sevmediğimden çok detaya girmeden yorumlayacağım. Başlıktan da anlaşılacağı üzere manga, kadın ve kedisi etrafında geçiyor. Kadının yaşamından bir kesite, sokaktan sahiplendiği kedisinin gözüyle tanıklık ediyoruz. Özel hayat, iş ve aile konularında belirli zorluklar yaşıyor, yalnız kalıyor, mevsimler geçiyor, zaman akıp gidiyor ama kedisi hep yanıbaşında oluyor. Okurken kedisiyle olan bağı hoşuma gitmişti çünkü güçsüz hissettiğinde ondan güç bulması, bir evcil hayvan sahibi olarak beni etkilemiş ve hoşuma gitmişti. Sayfa düzeninin, çizimlerinin de fazlasıyla estetik olduğuna değinmek istiyorum. Size gerçekten bahar, yaz, kış mevsiminin geldiğini hissettirebiliyor. Çizim açıları ve karakterlerin tasviri ise mükemmel. Her ne zaman kütüphanemden alıp sayfaları çevirsem, ilk kez okuduğum zamanki hüznü hissedebiliyorum. Bence bu bir eser için oldukça önemli bir şey. Kedisi olsun ya da olmasın, bence herkes bu mangayı okumalı. Şimdiden iyi okumalar! :)
birinci sezonunu severek izlemiştim. hem bölüm ve süresinden hem oyuncu kadrosundan işlediği konuya kadar ilgimi çekmişti ve beklediğimden daha güzel bölümlere, sahnelere sahipti. birinci sezondan kısaca bahsetmem gerekirse, gerçekten sürprizlerle doluydu, her bölüm ayrı bir sırrı ortaya çıkartıyordu ve bu yüzden oldukça akıcı ilerlediğini söyleyebilirim. gayet hoştu ve harcadığım vakte değdiğini filmin son dakikalarına kadar hissetmiştim. öte yandan ikinci sezon, benim için biraz hayal kırıklığıydı. birinci sezon finalinden sonra konusu tahmin ettiğim gibiydi, ama sanırım daha fazlası olabilirdi. artık oyuncuların iyi mi kötü mü olduğunu bildiğimizden mi yoksa birinci sezona kıyasla daha az sürükleyici geçmesinden mi bilemiyorum ama ben birinci sezonda hissettiğim o heyecan verici duyguları hissedemedim. ek olarak, çok fazla mantık hatası vardı ve tüm bu hatalar göze çarptıkça artık izleyiciyi sarmıyor bence. sıkıyor. birinci sezonda da vardı elbet, ama bu kadar değildi. bu paralel evrenin üzerine biraz daha düşülseydi eğer, daha güzel şeyler çıkabilirdi karşımıza. sanki aceleyle çekilip bitmiş gibiydi. özellikle şu baş kötüyü neden göstermiyorlar anlamıyorum. dizide olaylar hızlı akıyor tamam anladık ama keşke biraz değinselerdi. tamamen ilk sezonun bir yanılsamasını izlemek sıkmıştır belki de. farklı şeyler olabilir, o kötü insanlarla ilgili olaylar olsaydı daha sıradışı olabilirdi. kısacası birinci sezon, ikinci sezona nazaran daha güzel geldi bana. eğer hala izlemediyseniz bence kesinlikle bir göz atmalısınız bu diziye, merak uyandırıcı ve hoş. mistik havaya uyumlu olan kameranın çekimleri de çok güzel geldi bana, değinmeden edemeyeceğim.
izlerken fazlasıyla gülüp eğlendiğim animelerden birini yorumlamaya geldim. 🙋🏻♀️ baş karakterimiz yato, bir tanrı olmasına karşın, kendine ait bir tapınağı ve diğer tanrılar gibi ona tapan insanlar olmadığı için kalacak yeri olmayan bir tanrı ve bu küçük zıtlık nedense benim hoşuma gidiyor. düşünsenize, tanrısınız ama yatacak yeriniz yok. söylemesi bile tuhaf ve komik geliyor. ilk sezonu karakterle alışarak izledim, bölümler pek akıcı değildi ama yine de izlettiriyordu kendini çünkü olayların gidişatı ve karakterler arası diyaloglar çok tatlı ve eğlenceliydi. buna rağmen her bölümü bayılarak izledim. ama ikinci sezonu biraz abartsak mı.. gerçekten müthişti ya. birbirine bağlanmış karakterleri görmekten, heyecan verici savaş sahnelerine ve duygusal olan sahnelere kadar harikaydı. hele sona yaklaşan bölümlerde nefesimi tutmuştum cidden ne olacak, nasıl olacak diye. kesinlikle tatmin edici duygusal sahnelere sahipti. kısacası ikinci sezonda, birinci sezondaki bahsedilen şeylerin uzunca açıklanmasını izledik gibi bir şey olmuştu yani ancak bu şekilde anlatabilirim. ayrıca animenin çizimlerinin göz alıcı bir güzelliği vardı. bunun yanında çok hoş müziklere sahip. openingdeki müziklere iki sezonu da bitirdiğimden beri taktım, hoşunuza gidebilir diye yorumlara iki tanecik ekleyeceğim. fantastik ve eğlenceli bir şeyler arıyorsanız noragami tam size göre! sakın kaçırmayın. :)
darling in the franxx, final bölümüyle beni en çok etkileyen animelerden bir tanesi oldu. onuncu bölümlere kadar uflaya puflaya geldiğim, ama daha sonrasında akıcılığından dolayı telefonu elimden bırakamadığım anime hakkında bir şeyler yazmam gerektiğini düşündüm. başlangıç bölümleri itibariyle anlaşılır ve güzeldi. çizimleri olsun, karakterleri ve olay olsun gayet anlaşılırdı. ama daha sonrasında öyle sıkıcılaştı ki devam etmek bile istemedim, ta ki on üçüncü bölüme kadar. dizideki en sevdiğim bölümdü, hatta hayranlıkla izlediğimi söyleyebilirim. ondan sonra diziye bağlandım ve olaylar donukluğunu kaybedip daha akıcı bir şekilde ilerlemeye başladı. duygunun gerçekten çok etkileyici aktarıldığını düşünüyorum, o yüzden bu animeyi sevdim. sevmediğim tek kısım ise, olayların işleniş biçimi. sırf bunun yüzünden karakterleri çok geç tanıdık, final bölümüne doğru olaylar tamamen bambaşka bir boyuta geçti ve kendimi istemsizce şaşkınlık içinde diziyi izlerken buldum. böyle güzel bir konuya sahip bir animenin kurgusu kesinlikle daha iyi bir şekilde harmanlanıp izleyiciye o şekilde sunulabilirdi. genel olarak beğendiğimi söyleyebilirim. bu animenin kendine has olan havası hoşuma gitti. müzikleri, opening& endingleri ve sahneleri gayet estetikti. karakteri de çok şirindi. benim favorilerim hiro, zero two, zorome ve mikuydu. 🤧 bu animeyi bitirdiğinizde içinizde hoş bir duygu bırakacağına eminim, o yüzden şans verebilirsiniz.
stefan zweig, kalemini etkileyici bulduğum yazarlardan biri. ve bu kitabı ise beni en çok etkileyenlerden. gerçekten, hikayesi kısa olsa dahi nasıl bir kitap bu kadar duygusal olabilir diye düşünmüyor değil insan. birkaç gün etkisinde kalmış ve sürekli hikayedeki bu kadının, bize anlatmadığı yıllar içerisinde neler yaptığını hayal ederken bulmuştum kendimi. yani o derece düşündürten bir kitap. bitirdiğimde devamı olmasını çok istedim çünkü omuzlarım düşük, kalbimde bir boşlukla bitirmiştim kitabı. fazlasıyla güzeldi. eğer hâlâ okumadıysanız, bence bir şans vermekten kaçınmayın derim.
ilk izlediğim ve sevdiğim yabancı dizilerden bir tanesidir, ki hâlâ öyle diyebilirim. yanlış hatırlamıyorsam 2012 yılında e2 kanalında ingilizce altyazılı bir şekilde yayınlanırdı. düzensiz bir şekilde her televizyona çıktığında izlerdim, küçükken bile oyunculuklarına bayılıyordum. yakın zamanda yeniden izlemeye başladığım için hakkında kısaca yazmak istedim, zaten çoğunuz efsaneyi ve konuyu biliyorsunuzdur diye düşünüyorum. dizinin efektleri, tonlamaları ve çekimleri günümüzdeki dizilerden biraz farklı olsa, (aslında sade demek daha uygun olur) ben bu tür dizileri izlemekten daha çok keyif alıyorum. eh, dizide ufak tefek göze çarpan hatalar var evet, fakat bence merlin güzel oyunculuklarıyla ve olay örgüsüyle bu kusuru örtüyor. dizide en çok sevdiğim şeylerden birkaçıysa olayların geçtiği mekanlar, kostümler ve müzikler. eğer eski dönemlerden ve küçük mucizelerden hoşlanıyorsanız, diziyi izlemenizi öneririm. izlerken keyif alacağınıza eminim. :)
konusu ilgimi çektiğinden izlemek istedim ama umduğumu bulamadım. kurgu aslında çok güzel fakat neden bu kadar kötü işlenmiş anlayamadım. her aksiyon ve bilim-kurgu filminde, şu kaçırılma olayını zorunlu mu tutuyorlar acaba? yani ortada insan genetiğini beş dakikada değiştirebilen özel bir hap var ama biz adamın kızının kaçırılma öyküsünü izliyoruz. sürekli tahmin edilebilir olaylar oldu ve hiç akıcı değildi. eğer o hapa odaklanılsaydı daha sürükleyici geçerdi diye düşünüyorum. bence bu filmi izlemek yerine, film listenizdeki diğer filmlere göz atabilirisiniz.
“sana kötülük edene saf sevgi ve huzur dile ve sadece yolunda ilerle” rupi kaur'ın kalemi yaralı olduğu kadar naif, duygulu. böylesine sert bir dünyada hassas bir kalbe sahip olmanın verdiği zorlukları anlatmanın yanı sıra, yara aldığımızda bunun asla kötü; yanlış olmadığını öyle güzel anlatıyor ki kitaplarında insanın üstünde hoş bir hayranlık bırakıyor. üstelik bunu yalnızca kısa cümlelerle yapıyor. kalbe işleyen bir güzelliği var. kelimelerin gücü olduğuna bir defa daha inanıyorum onun eserlerini tekrar okudukça. umutsuzluk hissetseniz de içinizi umutla doldurmayı başarıyor her seferinde. ayrıca kitabın her sayfasına çizdiği resimler de sözlerinin birer yansıması olmuş.canım sıkıldıkça ve kaybolmak istedikçe kütüphanemden güneş ve onun çiçeklerini, süt ve bal'ı okurum. tavsiye ederim kesinlikle.
kiraz çiçeklerine olan büyük sevgimden dolayı adına kapılıp aldığım, ama beni hayal kırıklığına uğratan manga hakkında birkaç şey söylemek istiyorum. :( çizimlerini sevdim, karakterleri de. hatta kitabın ilk sayfalarında karakterlerin birbirlerine alışıp sevmesi o kadar hoşuma gitmişti ki, daha sonrasında uzaklaşıp birbirlerinden ayrılmaları sinirlerimi bozdu gerçekten. hikayaye takaki'nin bakış açısından bakmak sıkıcıydı, keşke biraz akari'ye de ağırlık verselerdi. sonuçta bu onların hikayesiydi, onların kavuşma hikayesi. ikisinin de hayatına başka kişiler dahil olunca, birbirlerine olan bağlarının koptuğunu hissetmekten hiç mi hiç hoşlanmadım. sonunu da sevmedim, resmen küstüm mangaya. minik de olsa adının anlamını son sayfalarda kazanacağını umut etmiştim olmadı, ve belki bu manga bana mesafelerin önemsiz olduğunu öğretirdi diye düşünmüştüm ama yine öyle olmadı ve sanırım en çok da buna üzüldüm. önerdiğim söylenemez. :/ ühü.




