@demadirireskan

seçim sonucundan ve hasta olmamdan dolayı günlerdir çok hüzünlüydüm. mubi'ye gelmiş, neşelenmek için açtım kahvaltıda. hem ağladım hem güldüm. düğün sahnesini gelin melek gibi elim çenemin altında sırıtarak izledim. bir de yeni bir guilty pleasuer sahibi oldum, o da özcan deniz-beni affet. neşedir, izleyin.
bir birey üzerinden böylesine çarpıcı sosyopolitik ürünler ortaya koyması beni her defasında acayip sarsıyor. okulda başarılı olmasının getirdiği farklı sınıfsal ortamlar, kendi ailesi içinde onu sürekli sorgulamalara itiyor. annie ernaux yapıtları için bir şeyler yazmak beni aşıyor sanırım. içinde kendimi bulup bulup kayboluyorum. 8/10
"Oysa burjuvaların dramı yoktur." ahan da tüm kitabın özeti budur benim için
öncelikle film anne ve kızın barışma sahnesinde gözlerimi doldurmasa yorum bile yazmayacaktım, orda ruhumda bir kıpırtı oluşturdu. onun dışında vermek istediği her mesaj çok değerli olmasına rağmen çok parça parça ve çiğdi. bak işte bu yaşlılık, bu aşırı kilo, bu uyuşturucu kullanma, bu evlilikte tecavüz der gibi. hepsi sanki birbirinden bağımsızdı. ama yine de derdi olan bir film olduğu için bence çok değerli. bunların dışında bazı oyunculuklar iyiydi fakat genel itibariyle oyunculuk çok kötüydü, baydı beni. sinematografi ehh işte. müziklerin seçimi iyi olmasına rağmen kullanımda bir sıkıntı vardı, bir oturmazlık vardı. dipnot: sana bunlar hiç yakışmadı erdal bakkal
"yaşamak çukur yerlere doluyor diyorlar bu yüzden yıkıntıya dönüşse de yaşıyormuş insan ama hep yıkıldığımız yeter sevgilim, biraz da kekik toplayalım" barıç bıçakçı'nın bu dizeleri hatrına tekrar tekrar izleyebileceğim bir film. farklı sebeplerle yolları aynı trende kesişen iki kadın. biri şair, o yüzden çok hisli sanırım. hatta sanki fazla hisli, bazen çok gerdi beni bu. trenden geçen her insana mânâ yüklemesi gibi. yine de çok sevdim, dupduru bir güzelliği vardı. canan ise daha farklı. hem "işe yarar bir şey" yaptığı inancıyla hem de hayallerini gerçekleştirmek için alacağı parayla kendinden ağır bir yüke girişmiş. yavuz'u tam çözemedim. senaryonun anlatmak istediği yavuz bu değildi sanki. ölmeyi bu kadar çok arzulayan birinin bu kadar "hayat dolu" görünmesi ve heyecanlı bir şekilde muhabbet etmek istemesi beni şaşırttı. sevdiği bir şairi gördüğünden kaynaklı belki, bilemiyorum. film çok yakınımdaydı, sanki ben de o trenin içinde onlarlaydım. filmde yalnızca çözemediğim şey ise karga metaforuydu. onu da hala öğrenmek istemiyorum
her bölüm baya kısa olmasına rağmen uzun sürdü tüm sezonları bitirmem. birkaç bölüm inanılmaz etkiledi, birkaç bölüm "bu neydi ya" dedirtti, birkaç bölüm "dünya yeteri kadar korkunç değilmişçesine bu kadar distopik şeyleri niye üretiyorsunuz" diye düşündürttü vs vs. fakat genel olarak güzeldi. animasyon açısından çok başarılı bölümler vardı. beni özellikle etkileyen hakikat savaşçısı zima blue'yu ise hiç unutmayacağım.
Çok uzun yazmayacağım. Konu güzel, sinematografi iyi, oyunculuklar(özellikle çocuk oyuncular) çok iyi olmasına rağmen film beni bir türlü içine çekemedi. Odağım hep başka yerlere kaydı filmi izlerken. Çok hüzünlü, hisli bir hikaye olmasına rağmen his dünyamda pek de bir kıpırtı oluşturmadı. Bir şey eksikti ama ne bilmiyorum.
Kahvaltıda ne izlesek diye düşünürken ev arkadaşımın, benim çok beğeneceğimi düşünerek açtığı dizi. Her sabah ağır ağır kahvaltı yaparken beraber izledik. Ramy'in şapşal aynı zamanda hüzünlü halleri, o güzelim arabic kadınların hot'lığı beni benden aldı. İki dünya arasında sıkışmış, sürekli benliğini, kültürünü ve dinini sorgulayan Ramy'i bize yani Kürt gençlerine çok benzettim. Hem içinde olduğu sisteme dönüşme hem de kimlik arayışının yaşattığı çatışmayı güzel işlemiş.






