A.C.A (@filmrehberi)

ATV'de Kim Milyoneri izliyordum. John Steinbeck'in klasik eseri olan Fareler ve İnsanlar ile ilgili soru sonrası filmi takibe aldım, iki gün sonra da izledim. "Being John Malkovich" filmi ile ünlenen "John Malkovich" ve Yeşil Yol -The Green Mile- filminden anımsayacağınız…devamı

filmrehberi 11 hours ago

The Night Agent

Imogen Browder

48 Gönderi

Bodyguard, The Americans, Homeland, Designated Survivor gibi siyasi gerilim dizilerini sevdiyseniz The Night Agent tam o damardan ilerliyor. Dizi, Beyaz Saray’ın en alt katında, normalde hiç çalmayan bir telefonu beklemekle görevli düşük profilli FBI ajanı Peter Sutherland’a odaklanıyor. Ama o…devamıBodyguard, The Americans, Homeland, Designated Survivor gibi siyasi gerilim dizilerini sevdiyseniz The Night Agent tam o damardan ilerliyor. Dizi, Beyaz Saray’ın en alt katında, normalde hiç çalmayan bir telefonu beklemekle görevli düşük profilli FBI ajanı Peter Sutherland’a odaklanıyor. Ama o telefon bir gece çalınca, kendini Oval Ofis’e kadar uzanan ölümcül bir komplonun ortasında buluyor. Peter ve Rose ikilisi dizinin en güçlü taraflarından biri. Aralarındaki uyum hikâyeyi diri tutuyor, tempo da neredeyse hiç düşmüyor. Evet, içinde klişeler var. Evet, yer yer “bunu da mı yaptınız” dedirten kolaycı hamleler var. Ama dürüst olayım: dizi öyle akıyor ki bir başladı mı bırakmak zorlaşıyor. Bazı yapımlar kusurlarına rağmen seni ekrana kilitler; The Night Agent tam olarak öyle bir iş. İlk sezonda başrolde Peter Sutherland rolünde (Gabriel Basso) gayet sağlam bir performans veriyor. Rose Larkin rolünde (Luciane Buchanan) hem kırılgan hem de enerjik duruyor. (Hong Chau)’nun oynadığı Diane Farr ise dizinin en dikkat çekici karakterlerinden biri. Soğukkanlı tetikçiler Dale ve Ellen ikilisi, yani (Eve Harlow) ile (Phoenix Raei) hikâyeye ciddi bir tehdit hissi katıyor. Sarah Desjardins ve Fola Evans-Akingbola da yan rollerde oldukça iyi oturmuş. Kısacası casting tarafında dizi gerçekten işini iyi yapmış. Bundan sonrası Spoiler içerir, izlemeyenler burada bırakabilir... . . . . . . . Dizinin asıl gücü, komplonun tepeden gelmesi. Başkan Yardımcısı Redfield, Omar Zadar’ı ortadan kaldırmak için metro saldırısını “terör saldırısı” gibi göstermeye çalışıyor. Omar Zadar; Balkanlar’da demokrasi yanlısı bir siyasi figür olarak konumlanıyor. Plan sadece Zadar’ı öldürmek değil; saldırıyı onun üzerine yıkıp siyasi tabloyu kendi istediği gibi şekillendirmek. Üstelik bombanın doğalgaz hattına denk getirilmesiyle çok daha büyük bir yıkım hedefleniyor. Yani mesele tek bir suikast değil, yüzlerce insanın ölebileceği devasa bir katliam planı. Peter’ın bunu son anda fark edip engellemesi, hikâyeyi basit bir ajan kovalamacasından çıkarıp doğrudan devletin içindeki çürümeye bağlıyor. Redfield’ın “ülke çıkarı” kisvesi altında tamamen kendi politik hesabını yapması da dizinin en rahatsız edici tarafı.

filmrehberi 1 week ago

Duyguların Rengi

Tate Taylor

97 Gönderi

1960’lı yılların Mississippi’sinde geçen The Help (Türkçe adıyla Duyguların Rengi), siyah hizmetçilerin beyaz ailelerin evlerinde çalıştığı ama aynı toplum tarafından aşağılandığı bir dönemi anlatır. Film, beyaz bir aile yanında hizmetçi olarak çalışan Aibileen ve Minny gibi kadınların hayatına odaklanırken, genç…devamı1960’lı yılların Mississippi’sinde geçen The Help (Türkçe adıyla Duyguların Rengi), siyah hizmetçilerin beyaz ailelerin evlerinde çalıştığı ama aynı toplum tarafından aşağılandığı bir dönemi anlatır. Film, beyaz bir aile yanında hizmetçi olarak çalışan Aibileen ve Minny gibi kadınların hayatına odaklanırken, genç gazeteci Skeeter’ın bu kadınların yaşadıkları ayrımcılığı kitap haline getirme fikriyle gelişir. Başlangıçta kimse konuşmaya cesaret edemez; çünkü o dönemin Güney Amerika’sında bir siyah kadının beyazlar hakkında konuşması ciddi sonuçlar doğurabilecek bir risktir. Ancak zamanla birkaç kadın yaşadıklarını anlatmaya başlar ve bu anlatılar bir araya gelerek toplumun görmezden geldiği büyük bir gerçeği ortaya koyar. Film ilerledikçe sadece bireysel hikâyeler değil, dönemin sosyal düzeni de görünür hale gelir. Siyah hizmetçiler, beyaz ailelerin çocuklarını büyütürken aynı evde tuvaleti kullanmalarına bile izin verilmemesi gibi trajikomik ama acı gerçeklerle karşı karşıya kalırlar. Bu çelişki filmin temel gerilimini oluşturur. Hikâyenin ilerleyişi dramatik olduğu kadar yer yer mizahi anlar da barındırır; özellikle Minny karakteri filmdeki sert gerçekleri zaman zaman ironik bir dille kırar. Skeeter’ın hazırladığı kitap yayımlandığında ise küçük bir kasabanın sessiz düzeni sarsılır ve herkes birbirinden şüphe etmeye başlar. Genel olarak film, ırkçılığı büyük siyasi olaylar üzerinden değil, günlük hayatın içindeki küçük ama derin aşağılamalar üzerinden anlatmayı tercih eder. Bu yönüyle izleyiciyi sloganlarla değil, karakterlerin yaşadıklarıyla yüzleştirir. Oyunculuk performansları, özellikle Aibileen ve Minny karakterlerini canlandıran oyuncuların güçlü yorumları sayesinde film oldukça etkileyici bir duygu yoğunluğu yakalar. Duyguların Rengi, sadece geçmişteki bir dönemi anlatan bir dram değil; aynı zamanda görünmeyen emeğin, sessiz kalmanın ve konuşma cesaretinin ne anlama geldiğini sorgulatan, izleyicide uzun süre kalıcı bir etki bırakan bir film olarak öne çıkar.

filmrehberi 2 weeks ago

Taşıyıcı

Louis Leterrier

13 Gönderi

24 yıl sonra yeniden izledim The Transporter’ı. Bazı aksiyon filmleri zamanla eskir; tempo düşer, sahneler yapay görünmeye başlar. Ama bu film hâlâ ilk günkü gibi akıyor. Bunun sebebi dev bir hikâye anlatması değil; aksiyonu temiz, ritmi doğru ve karakteri net…devamı

filmrehberi 2 weeks ago

Gerçek Sahtekâr

Stefano Lodovichi

2 Gönderi

Bir insan özgür olmak için ne kadar ileri gidebilir? Ve özgürlük uğruna neleri feda edebilir? Il Falsario (Gerçek Sahtekar) tam da bu soruların etrafında dönen bir hikâye anlatıyor. Film, yetenekli bir ressam olan Toni Chichiarelli’nin hayatından esinleniyor ve adını aldığı…devamıBir insan özgür olmak için ne kadar ileri gidebilir? Ve özgürlük uğruna neleri feda edebilir? Il Falsario (Gerçek Sahtekar) tam da bu soruların etrafında dönen bir hikâye anlatıyor. Film, yetenekli bir ressam olan Toni Chichiarelli’nin hayatından esinleniyor ve adını aldığı “Il Falsario di Stato” adlı kitaptan yola çıkıyor. Bu eser, 20. yüzyıl İtalya’sında resmi kurumlara kadar uzanan sahtekârlık ağlarını, belgeler ve anlatılar üzerinden ele alan oldukça çarpıcı bir çalışmadır. Film bizi doğrudan İtalya’nın en karanlık dönemlerinden birine götürüyor: “Kurşun Yılları”. 1970’ler ve 80’ler boyunca ülke, neo-faşist gruplar ile aşırı sol örgütlerin yarattığı siyasi şiddetin içinde savrulmuştu. Sokaklar bombalamalar, suikastlar ve kaçırma olaylarıyla doluydu. Böyle bir atmosferde geçen hikâye, Roma sokaklarında portre çizerek hayatını kazanan genç bir sanatçıyla başlar. Toni Chichiarelli olağanüstü bir yeteneğe sahiptir. Ancak sanatın getirdiği özgürlük ona yetmez; para, güç ve daha büyük bir hayat arzusu giderek ağır basar. Önce ünlü ressamların tablolarını kusursuz biçimde taklit etmeye başlar. Zamanla bu yeteneği, galeri sahibi sevgilisi Donata için değerli sanat eserlerinin kopyalarını üretmeye kadar gider. Fakat Toni’nin dünyası burada da durmaz. Roma’nın en güçlü suç örgütlerinden biri olan Banda della Magliana ile kurduğu ilişki, onu sanat sahtekârlığından çok daha karanlık işlerin içine çeker. Filmde Donata karakterine Giulia Michelini, mafya figürü Balbo’ya ise Edoardo Pesce hayat veriyor. Fakat hikâyenin gerçek gücü, Toni’nin ahlaki sınırlarının giderek silinmesinde yatıyor. Çünkü bu film yalnızca bir sahtekârlık hikâyesi değil. Aynı zamanda gerçek bir hayatın dramatik portresi. Antonio “Toni” Chichiarelli 1950 doğumludur. 1976’da Roma’ya geldiğinde sanat sahtekârlığıyla para kazanmaya başlamış, kısa süre içinde Roma yeraltı dünyasının en güçlü yapılarından biri olan Banda della Magliana ile bağlantı kurmuştur. 1978’de İtalya’yı sarsan Aldo Moro kaçırılması sırasında Kızıl Tugaylar adına hazırlanan sahte bildirilerle ilişkilendirildiği de iddia edilir. Büyük banka soygunları ve organize suçlarla adı sık sık anılmıştır. Hayatı ise tıpkı yaşadığı dönem gibi karanlık bir biçimde sona erir: Chichiarelli 1984 yılında gizemli bir cinayete kurban gider. Filmi tam anlamıyla kavrayabilmek için biraz da dönemin İtalya’sını bilmek gerekir. Özellikle Kızıl Tugaylar (Brigate Rosse), o yılların en sert ve en radikal örgütlerinden biridir. Leninist çizgideki bu silahlı örgüt, dönemin başbakanlarından ve Hristiyan Demokrat Partisi liderlerinden Aldo Moro’yu kaçırıp öldürerek dünya gündemine oturmuştur. Roma yeraltı dünyasının diğer önemli aktörü ise Banda della Magliana mafyasıdır. 1970’lerde Franco Giuseppucci, Nicolino Selis, Maurizio Abbatino ve Enrico De Pedis gibi isimler tarafından kurulan bu örgüt, Roma’daki suç faaliyetlerini tek elde toplamak amacıyla ortaya çıkmıştır. İsmini üyelerinin çoğunun yaşadığı Magliana semtinden alır. Başlangıçta uyuşturucu kaçakçılığı ve fidye amaçlı kaçırma gibi suçlarla uğraşırken kısa sürede siyaset, mafya ve organize suç ağlarının merkezine yerleşmişlerdir. Hatta bazı iddialar örgütün Papa’ya yönelik suikast girişimiyle bile bağlantılı olduğunu öne sürer. Böyle bir ortamda yetişen Toni Chichiarelli’nin hikâyesi, sanat ile suç arasındaki o ince çizginin nasıl silinebileceğini gösteriyor. Yetenek, doğru ellerde bir sanat eserine dönüşebilir; ama yanlış yolda ilerlediğinde tarihin en karmaşık suç hikâyelerinden birinin parçası da olabilir. Il Falsario tam da bunu anlatıyor: Bazen bir insanın en büyük yeteneği, onun en büyük felaketine dönüşebilir. Not: Kısa geçişli de olsa +18 müstehcen sahneler var. Ailece izlemeye uygun değil. Filmi Netflix'den izleyebilirsiniz...

filmrehberi 3 weeks ago

Masumiyet Müzesi

Zeynep Gunay Tan

147 Gönderi

Orhan Pamuk’un ünlü romanından uyarlanan diziyi sonunda ben de izledim. Romanını okumamıştım ama 9 bölümlük, her biri yaklaşık 50 dakikalık olan dizi bir şekilde kendini izletmeyi başarıyor. Hikâye ilerledikçe merak duygusu da canlı kalıyor; karakterlerin iç dünyası, dönemin atmosferi ve…devamıOrhan Pamuk’un ünlü romanından uyarlanan diziyi sonunda ben de izledim. Romanını okumamıştım ama 9 bölümlük, her biri yaklaşık 50 dakikalık olan dizi bir şekilde kendini izletmeyi başarıyor. Hikâye ilerledikçe merak duygusu da canlı kalıyor; karakterlerin iç dünyası, dönemin atmosferi ve İstanbul’un arka planı izleyiciyi içine çekiyor. Anlaşılacağı üzere bu bir aşk hikâyesi; fakat bildiğimiz türden bir aşk hikâyesi değil. Masumiyet Müzesi, aşkı romantize ederken aynı zamanda tarafların kusurlarını da gözler önüne seren bir anlatı kuruyor. Özellikle aşkta erkeğin bencilliğine vurgu yapan, zengin erkeklerin klasik eğilimi olan nişanlılığını ya da evliliğini sürdürürken metresini hayatında tutarak iki kadını birden idare etme halini oldukça açık bir şekilde ortaya koyuyor. Hikâye İstanbul sosyetesinden Basmacı ailesiyle başlıyor. Ünlü bir restoranda toplanan aile, Kemal’in nişanı üzerine konuşuyor. Kemal Basmacı, kendi çevresinden Sibel ile Hilton’da nişanlanacaktır. Hilton burada sadece bir mekân değil; o dönemin Türk sosyetesinin sınıfsal dünyasını gösteren güçlü bir sembol gibi duruyor. Nişanlılar dışarı çıktıklarında ise 1970’lerin İstanbul’u karşımıza çıkıyor: bahar akşamı, şehir ışıkları, dönemin otomobilleri ve sokaklarıyla oldukça büyülü bir atmosfer. Sibel’in bir mağaza vitrininde gördüğü çantayı beğenmesi üzerine Kemal ertesi gün o çantayı almak için mağazaya girer ve orada tezgahtar olarak çalışan uzaktan akrabası Füsun ile karşılaşır. Füsun’un güzelliği Kemal’i anında etkiler. Aslında oldukça sıradan görünen bu alışveriş, bütün hikâyenin başlangıcı olur. Çanta bu aşkın ilk vesilesidir; ilerleyen bölümlerde de nesnelerin bu ilişkinin hafızasını taşıyan sembollere dönüştüğünü görüyoruz. Dizi aynı zamanda Füsun’un iç dünyasını da oldukça iyi açıyor. İstediği hiçbir şeyi tam anlamıyla elde edemeyen bir genç kadının hayal kırıklıkları izleyiciye geçiyor. Film yıldızı olmak istiyor ama olamıyor, resim yapmayı deniyor fakat kopyanın ötesine geçemiyor, modern kadınlar gibi araba kullanmak istiyor fakat onun da sonu pek iyi bitmiyor. Füsun’un hayatı, sürekli ertelenen ya da yarım kalan arzuların hikâyesi gibi. Kemal ise başlangıçta bu ilişkiyi geçici bir heves olarak görüyor. Erkek rahatlığıyla iki kadını birden idare edebileceğini sanıyor. Fakat zamanla durum tersine dönüyor; Kemal giderek bu ilişkinin içine çekiliyor ve neredeyse takıntılı bir aşka sürükleniyor. Kendi sınıfından soğuyor, o dünyaya ait olmadığını hissetmeye başlıyor. Nişantaşı ve Beyoğlu’nun alıştığı hayatından çıkıp Füsun’un dünyasının sokaklarında dolaşan bir adama dönüşüyor. Özetle dizi, bireysel bir aşk hikâyesi üzerinden Türkiye’nin 1970–80’li yıllarındaki toplumsal dönüşümünü de gösteriyor. Sınıf farkları, modernleşme sancıları, Batılılaşma arzusu ve geleneksel değerler arasındaki gerilim hikâyenin arka planında sürekli hissediliyor. Bu yüzden anlatılan şey yalnızca bir aşk değil; aynı zamanda bir dönemin ruhu ve hafızası gibi. Orhan Pamuk’un kurduğu bu hikâye, kişisel bir aşkın nasıl toplumsal bir aynaya dönüşebildiğini gösteriyor. İzlediğim 182.Dizi Tamamlama Tarihim: 04 Mart 2026

filmrehberi 4 weeks ago

Tuzak

Jonathan Mostow

16 Gönderi

1997 yapımı Breakdown (bizde bilinen adıyla Tuzak), aradan neredeyse 30 yıl geçmiş olmasına rağmen temposundan hiçbir şey kaybetmemiş bir gerilim filmi. Issız otoyolda başlayan o basit arıza anı, birkaç dakika içinde kabusa dönüşüyor ve film bir daha frene basmıyor. Özellikle…devamı

filmrehberi 4 weeks ago

Av

Craig Zobel

47 Gönderi

The Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt…devamıThe Hunt, politik gerilim ile kara mizah arasında gidip gelen, seyirciyi bilinçli olarak rahatsız etmeyi hedefleyen bir yapım. Film, bir grup insanın ıssız bir arazide uyanması ve kısa süre içinde “av” olduklarını fark etmeleriyle başlıyor. Ancak hikâye ilerledikçe mesele salt bir hayatta kalma mücadelesi olmaktan çıkıp, modern dünyanın kültürel ve ideolojik çatışmalarına dair sert bir hicve dönüşüyor. Şiddet sahneleri oldukça çarpıcı ve yer yer aşırı kanlı. Bu tercih, gerçekçilikten çok stilize bir etki yaratıyor; grotesk bir ton hâkim. Film, seyirciyi konfor alanında tutmak gibi bir niyet taşımıyor. Ani ölümler, beklenmedik karakter vedaları ve absürt diyaloglar, klasik gerilim formülünü bilerek bozuyor. Anlatının merkezinde yer alan Crystal karakteri ise soğukkanlılığı ve pratik zekâsıyla öne çıkıyor. Film boyunca ideolojik tartışmalar arka planda kalırken, bireysel refleksler ve hayatta kalma içgüdüsü ön plana çıkıyor. Bu yönüyle yapım, politik taraf tutmaktan çok kutuplaşmanın kendisini alaya alıyor. “The Hunt”, net bir tez ortaya koymaktan ziyade provokatif bir atmosfer yaratmayı tercih eden, yer yer eğlenceli ama aynı zamanda rahatsız edici bir deneyim sunuyor. Mesajı açık ve didaktik değil; daha çok abartı ve ironi üzerinden ilerleyen bir anlatı kuruyor. Politik taşlama ile vahşi aksiyonu harmanlayan film, seyircinin beklentilerini sarsmayı başarıyor. Filmde her şey, zengin ve politik olarak “woke” bir grubun kendi aralarında şaka yollu yaptığı bir yazışmayla başlıyor. Mesajlarda “deplorables” (aşağılanmışlar) ifadesi geçiyor ve bir av organizasyonundan söz ediliyor; ancak bu konuşma bağlamından koparılarak sızdırılıyor ve sosyal medyada gerçek bir komplo gibi yayılıyor. Aslında espri olarak başlayan şey, iki tarafın da birbirine zaten inanmak istemesi nedeniyle gerçeğe dönüşüyor. Film burada dijital linç kültürünü, bağlamından koparılan ifadelerin nasıl büyüdüğünü ve komplo üretme mekanizmasını hicvediyor. Hikâye Amerikan iç siyasetini hedef almasına rağmen olayların Hırvatistan’da geçmesi tesadüf değil. ABD dışında, hukuki ve denetim mekanizmalarının daha muğlak olduğu bir coğrafya seçilerek kaçırma ve toplu infaz gibi uç bir senaryonun inandırıcılığı artırılıyor. Ayrıca Balkanlar’ın yakın geçmişindeki savaş atmosferi, medeniyet kabuğunun altındaki şiddet temasını güçlendiriyor. Böylece mesaj Amerika’ya yönelirken kan Amerikan topraklarında dökülmüyor. Av olarak seçilen kişiler belirli bir profile sahip: kırsal kökenli ya da işçi sınıfına mensup, silah yanlısı, komplo teorilerine yatkın ve sosyal medyada elit karşıtı söylemler üretmiş insanlar. “Deplorables” ifadesi, 2016 seçim sürecinde Hillary Clinton’ın tartışmalı sözlerine açık bir gönderme niteliği taşıyor. Ancak film bu karakterleri idealize etmiyor; birçoğu öfkeli, saldırgan ya da radikal çiziliyor. Yani kurban konumunda olmaları onları otomatik olarak haklı ya da masum yapmıyor. Avcılar ise kendilerini ahlaki olarak üstün gören, aşırı politik doğrucu ve entelektüel kibir taşıyan kişiler olarak resmediliyor. Başlangıçta av fikri yalnızca alaycı bir şaka gibi dururken, aşağılanma ve ifşa edilme duygusuyla bu düşünce gerçeğe dönüşüyor. Motivasyon ideolojik saflıktan çok ego ve intikam ekseninde şekilleniyor. Film böylece hem komplo üreten öfkeli kitleyi hem de cezalandırıcı elit kibri hedef alıyor. Ortaya çıkan tablo, ahlaki üstünlük iddiasıyla hareket eden her iki tarafın da kolaylıkla vahşileşebileceğini gösteren, kanlı ve absürt bir kara mizah portresi sunuyor.

filmrehberi 1 month ago

Man vs Baby

David Kerr

11 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson…devamıUzun zamandır bu kadar saf, fiziksel komediye yaslanan bir iş izlememiştim. Tüm bölümleri arka arkaya koysan bir uzun metraj bile etmiyor ama zaten derdi de o değil: kısa, tempolu ve tamamen görsel mizah üzerinden ilerleyen bir eğlence sunmak. Rowan Atkinson yıllar geçse de mimikleriyle, beden diliyle ve o meşhur çaresiz bakışıyla hâlâ aynı etkiyi yaratabiliyor. Diyalogdan çok sakarlıkla güldüren bir komedi özlemişim. Yılbaşı döneminde yayınlanması da bilinçli bir tercih gibi; tam ailece açıp arka arkaya tüketmelik, kafa yormayan ama yüz güldüren bir seri. Çocukluğumda izlediğim Bebek Firarda filmini hatırlattı bana; belki konu birebir benzemiyor ama “yetişkinin çaresizliği – bebeğin masum kaosu” dinamiği aynı tatlı absürtlüğü taşıyor. Elbette büyük bir senaryo derinliği ya da sürprizli bir kurgu beklememek lazım. Bu iş tamamen Atkinson’ın fiziksel komedi ustalığı üzerine kurulu. Bölümler kısa olduğu için tempo düşmüyor, sıkılmaya fırsat kalmadan bir sonraki talihsizliğe geçiliyor. Kısacası; ağır dram, zekâ oyunları ya da alt metin arayanlar için değil ama saf, temiz ve nostaljik bir kahkaha isteyenler için birebir. Ailece izlenebilecek, yüzünüzü yumuşak bir tebessümle bırakacak tatlı bir kaçamak. Dizinin Konusu Şöyle, Noel döneminde, kırsaldaki küçük bir kasabaya geri dönen Trevor Bingley (Rowan Atkinson), ilkokuldaki hademelik işinden ayrılmıştır ve geçimini sağlamak için yeni fırsatlar aramaktadır. Noel gösterisine yardım etmeye çalışırken kapının önünde terk edilmiş bir bebek bulur. Başta bunun, gösteride İsa’yı canlandıracak çocuk olduğunu düşünür; ancak kısa sürede durumun sandığı gibi olmadığını anlar. Bebeği önce polise, ardından sosyal hizmetlere teslim etmeye çalışsa da bürokrasi ve ilgisizlik yüzünden sonuç alamaz. Sosyal hizmetler, yaşanan karışıklık sonrası çocuğun varlığını bile ciddiye almaz. Çaresiz kalan Bingley, Londra’da bulduğu son dakika ve oldukça kazançlı bir ev bakıcılığı işiyle aynı döneme denk gelen bu sorumluluğu gizlice üstlenmek zorunda kalır. Yılbaşı tatili boyunca bakmakla yükümlü olduğu lüks çatı katı dairesine bebeği kaçak şekilde götürür ve yetkililerin bir an önce gelip durumu devralmasını umut eder. Beklenmedik şekilde, Bingley’in geçmişte iyi bir baba olmuş olması işine yarar. Her ne kadar emzik yerine mantar tıpa kullanmak gibi tuhaf çözümler üretse de, bebeğin bakımını sandığından daha iyi yönetir. Hatta tüm karmaşaya rağmen özenli bir Noel yemeği hazırlayacak kadar kontrolü elinde tutmayı başarır. Bölüm, absürtlükle Noel sıcaklığını birleştirirken, Bingley’in sakarlıklarının ötesinde şaşırtıcı bir “becerikli baba” portresi de çizer.

filmrehberi 1 month ago

Kaldı 30 Gün

Tarek Boudali

1 Gönderi

Serinin ikinci filmi Kaldı 3 Gün’ü izledikten sonra bu filmden haberdar oldum. Açıkçası iyi ki de öyle olmuş. Eğer önce bunu izleseydim, devam filmine şans vermeyebilirdim. Çünkü ikinci film uzun zamandır izlediğim en eğlenceli, en tempolu komedilerden biriyken; bu yapım…devamı