@hcrnmert

Bütün film boyunca karakterimiz tam zekice bir hamle yaptı diye düşünüp rahatladığınız anda az önce düşünebilen kendisi değilmiş gibi hareketler yaparak yerinde sayıyor. Keyifli seyirler.
Nedendir bilinmez böyle filmler beni hep kalbimden vurur. Hayatını adamak ve yaşlılık her insanı etkileyen konulardır ama bende etkisi daha fazla oluyor. Dünyanın en iyi filmi desen değil, izlerken verdiğim tepkiye bakılırsa öyle... Ne izleyeceğinizin önemli olmadığı, sadece dinlenmek istediğiniz bir anda açın ve akışına bırakın derim.
"Bir keresinde dinleyicilerimden birinin başka bir dinleyiciye sorduğu daha münasip bir soru kulağıma çalınmıştı: 'Bu adam ne hakkında konuşuyor?' " Eğer kitapta böyle bir anı geçmiyor olsaydı kendimi çok daha tuhaf hissederek kapatacaktım kapağını. Kısacık bir kitap olmasına rağmen konudan konuya hızlıca geçmesinden midir yoksa farklı gelen betimleme ve benzetmelerinden mi bilmem beni çok yordu. Yazarın beğendiğim diğer kitabında da dili sarsıcıydı ama burada konuya sempatim olmaması sabrımı azalttı zannediyorum. Yaşadıkları ve içinde bulunduğu dönem dolayısıyla biraz hararetli bir tarzda, her insanın belki de defalarca sorguladığı konulardan bahsediyor. Değindiği önemli noktaların ve beklenmedik ironilerinin hatrına okunmalı diye düşünüyorum.
Işığın savaşçılarına... Birlikte okumaya başladığım tüm kitapları bitirip uzunca bir süre elimde olan bir kitaptı. İsmiyle müsemma olduğundan ara ara engellere takılsam da akıp gitti. Bir süredir her yerine bu kadar çok etiket yapıştırdığım kitap olmamıştı; okumanın zaman alması da düşündüren, hayal kurduran, hatırlatan cümleleri yüzündendi. Okuyalım.
"Erkekler çok sebepsiz yere ölmüyor mu?" "Bu soruyu soran kişi bir erkekti; o an orada oturanların ezici çoğunluğu ise kadındı. Onun ortaya attığı bu tek cümleyle tetiklenen pek çok tartışma, romandan bağımsız olarak alıp başını gitti. Bir süre hararetli bir atışma sürdü ama ne konuşulduğunu şimdi pek hatırlamıyorum. O soruyu duyduğumda şimdiye dek okuduğum tüm ana akım öykülerde, nedeni dahi açıklanmadan ölüp ortadan kaybolan sayısız kadını hatırlamaya çalıştım. Ama başaramadım. Bu çok doğaldı, çünkü onların bir adı yoktu. Vurgulanan tek şey, 'ölme' eylemiydi." Çiçekçi Kadın/ Minyoung Kang
"İnsan sevdiği birine böyle davranmaz, ilgi duyduğu birine karşı böyle bir tavır takınmazdı. Şimdiye dek hiç hissetmediği türden bir duygu, içinden azar azar sızıyordu." Yhui hem böyle hissetmiş hem de rahatsızlığını dile getirdiği kimse tarafından anlaşılmayıp yalnız kalmış bir kız çocuğu... Sonrasında dönüştüğü karanlık bu kısmı okuduğumda anlam buldu sanki. Akıcı, şans verilebilecek bir kitap. Okuyalım ve lütfen ufacık rahatsızlık hissettiğimiz yerden bile fiziken değilse de kalben uzaklaşabilmeyi öğrenelim.
"...kadınlar âdeta birer vaşak gibi izliyordu onu. (Vaşaklar fare peşinde koşan kedilerden daha mı dikkatli izler acaba, merak ettim!)" Gözümüzün içine bakan oyuncu, iç sesini susturmayan yazar.. <3








