İzlemenizi şiddetle tavsiye edeceğim bir film. Bu filmde doğru - yanlış, haklı - haksız, iyi - kötü kavramları ve aile ilişkileri inanılmaz bir ustalıkla, nakış gibi işlenmiş.
Ey, benim iyimser hâllerim, Çabuk aldanışlarım, Hep inanışlarım, Alttan alışlarım, Hatayı hep kendimde buluşlarım, Değmeyecekleri kafama takışlarım, Yoktan yere, akıp giden gözyaşlarım, Herkesi, insan yerine koyuşlarım, Hepinize elveda… Artık ben kimsenin, Hiçkimsesi olmayacağım…
+Mutlu olmaktan bile korkuyorum.Buna inanmayabilirsin ama güzel şeylerin olmasından bile korkuyorum.Her şey yolunda giderken, kötü bir şey olacak diye korkuyorum
“Duygularımı anlayıp paylaşabilirsiniz, bana merhamet gösterebilirsiniz ama acımı hissedebilir misiniz? Hayır. Acı çekersiniz ve ben de çekerim. Sizi anlarım. Acımı anlayabilirsiniz ama onu hissedemezsiniz.”
-Sabir? -Janım -Dústat dâram . Sabir sevdiği kıza çiçek veremedi.Onun yerine sevdiği kızın avucuna bir çiçek çizdi.Bu gece bütün çiçekler yarım kalanlara (Dústat dâram=seni seviyorum)
Sevgi ile merhametin iyileştirici gücü ile , merhametsizlik ve sevgisizliğin zehrini gösteren bir konu. Filmde, aile bağları ve kardeşlik duygusu, kıskançlık gibi hassas konuları çok iyi işlemişler.. Genel çerçeveden bakıldığında bu hikayede ruh sağlığı iyi olmayan esas karakter abi Naser'dir. Anlayışsız, megaloman, sevgisiz, kıskanç ve empati fukarası. Kendi gibi kardeşini de karanlık dünyasına itip sonunda onu sessizliğe mahkum etti.
Müthiş bir kurgu her sayfada biraz daha merak ediyorsun.Hikaye içinde hikaye var her sayfada okuyucunun zekası ölçülüyor sanki. Kesinlikle okunması gereken kitaplar arasında ilk sıralarda yer almalı. Kitabı bitirdikten sonra on dakika hayatı sorguladım, ağzımdan kocaman bir yok artık çıktı. Okuyun okutun kesinlikle pişman olmayacaksınız. Tekrar tekrar okuma perileri geliyor...