Freud’un Oidipus Kompleksi kavramından dolayı merak edip okudum. Tragedya türündeydi. Oidipus, babasını öldürüp annesiyle evleneceği kehanetinden kaçmak için uzak diyarlara gidiyor ama kaderden kaçılamayacağını anlıyor. Oidipus’a üzüldüm ama, çünkü içine düştüğü tüm bu durumu bilerek yapmıyor ve öğrendiğinde de böyle bir hayatı görmektense kendisini kör ediyor. Hazin sonluydu.
Çok güzel ve akıcı bir kitaptı. Düşük IQ’lu Charlie’nin bir ameliyatla zekasının artması ve sonra aynı hızda geri düşmesini kendi dilinden tuttuğu notlar ile anlatıyor. Başlarında aşırı derecede şefkat merhamet üzüntü duyguları uyandırıyordu, yaşadığı şeyleri normal seviyeden algıladığında hissettikleri çok gerçek ve üzücüydü. Sonunu gördüğündeki hayal kırıklığını yine aynı şekilde okuyucu hissediyor. Ama ben ileri zekalı olduğu dönemdeki kibirli ve anlayışsız halini garipsedim. Kendisi yıllarca dalga geçilerek yaşamış biri nasıl dahi oldu diye diğer tüm insanları boş görür insani yönünün gerilemesi tuhaftı.
Polisiye tarafı ortalamaydı ama İstanbul ve Beyoğlu ile ilgili değindiği noktalar sayesinde beni İstanbul tarihini araştırmaya yönlendirdi. Rant mevzuları, Ermeniler, Gezi parkı olayları derken gerçek ve yakın tarihe minik minik dokundurması güzeldi thankss
Maalesef dili wattpad hikayesi gibi geldi, dinlediğim bazı podcastlerden psikolojiyle ilgili daha çok şey öğrendiğimi söylemeliyim. Seans bitişinin yaklaşması ve seansın gelinen yerine kadar ne hissettirdiği sorularının yoğunluğu beni rahatsız etti. Hikayeler de çok farklı gelmedi ülkede yaşanan olaylar eşiğimi yükselttiğinden mi bilmiyorum ama tavsiye edeceğim bi kitap değil
Mitolojik bir roman, akıcıydı ve severek okudum. Helios’un kızı Kirke’nin yüzyıllar boyunca herkes tarafından küçümsenmesi, bir hiç olduğuna inandırılması ve onun da bu silik rolü kabullenerek kendini yetersiz ve farklı görmesi, potansiyelinden bihaber olarak yaşamasına sebep oluyor. Aşk ve kıskançlıkla ortaya çıkan yeteneğini kendisinin bile kabul etmekte zorlanması başka bir boyut. Tanrı olmayı sevmeyen, aykırı ve cesur bir karakter olmasına rağmen halâ o silikliği her zaman olduğu gibi kabullenmesini desteklemiyorum
“Sigara, paket bile taşımadan, güzel bir manzara karşısında ya da iyi bir yemekten sonra kahvelerini içerken coşup “Ver bana bir sigara” diyenler için bir keyiftir ancak. Tıpkı ara sıra akşamları bir iki kadeh içen adama alkolün bir keyif olduğu gibi. Ama, o adam sabahın köründe içki içmeye başlar ve bütün gün boyunca içerse, alkol bir keyif olmaktan çıkar, insanı mahveden bir bağımlılığa dönüşür.”
“Son zamanlarda eylemlerimi ve düşüncelerimi herhangi bir ahlaki ölçüyle değerlendirmekten neredeyse tiksinir oldum. Başka bir şey yönlendiriyor beni...”
“Biliyorum, çok iyi biliyorum, karşıma çıkan ilk kişiye yönelmem çok saçma, ama...ben...ruhsal olarak korkunç bir durumdayım...mutlaka biriyle konuşmak zorunda olduğum bir noktadayım...yoksa mahvolacağım...eminim bunu anlayacaksınız, eğer ben...evet, eğer ben anlatırsam...Bana yardım edemeyeceğinizi biliyorum...ama bu suskunluk beni bir tür hasta etti...”
“Zamanla derin, durgun bir uykuya daldı. Bu uyku ancak çekilen acıların dinmesiyle mümkündür. O durgun, derin uyku ki bundan sonra uyanmak insana acı verir. Bu uyku ölüm bile olsa kim uyanıp da gene yaşamanın bütün çile ve yüklerine; bugünün dertleriyle yarının kaygılarına ve hele üzücü anılarına yeniden dalmak ister?”