Orhan Veli, şaşırtmıyor. Her öyküde kayboldum diyebilirim. Tum Öyküler kendine has bir dünyaya sahip değil ve bence bu mükemmel bir şey. Sanki tüm Öyküler aynı çatı altında geçiyor gibi.
Öncelikle kitap çok güzel. Ama tek günde bitecek bir kitap değil. Ağırlıktan değil, Öyküler birbirine çok benzediği için karışıyor. Eğer okuyacaksanız okuduğunuz başka bir kitabın yanında yancı olarak günde 2-3 öykü okuyabilirsiniz. Ful fokus kwaidan okumak çok kolay bir şey değilmiş çünkü. Ben birkaç güne yaydım, ama fokusum bundaydı. Kitabı ilk elime aldığımda Kitabın sonundaki böcek incelemeleri ne kadar freak diyordum da, kitaptaki çoğu öyküden daha normalmiş. Ben kitabı sevdim. Öneririm. Ama arka arkaya 5-6 öykü okuyana Allah sabır versin.
"İnsan her şeye alışıyor." Gogol’ün Paltosundan çıkan en acı gerçeklerden biri bu bence. Ne kadar kötü olursa olsun, insan zamanla durumu kanıksıyor, hatta belki de kabulleniyor. Hikâyenin merkezinde, sıradan bir devlet memuru olan Akakiy Akakiyeviç var. Hayatı boyunca sessiz, silik ve ezik kalmış bir adam. Onun dünyası sadece yaptığı işten ibaret. Ama hayatındaki tek anlamlı şey, eskiyen paltosunu değiştirme hayaliyle başlıyor. Yeni bir palto yaptırmak için para biriktirmesi, onun için neredeyse bir varoluş sebebine dönüşüyor. Ancak paltoyu aldıktan sonra yaşananlar, onun için trajik bir kırılma noktası oluyor. Hikâyenin belki de en vurucu tarafı, "İnsan her şeye alışıyor." gerçeği. Akakiy yıllarca hor görülmeye alışmış, yoksulluğa alışmış, yalnızlığa alışmış. Sonunda başına gelen en kötü şeylere bile direnemeden boyun eğiyor. Gogol burada, insanın hayatta kalabilmek için kabullenmeye ne kadar yatkın olduğunu gösteriyor. "Hepimiz Gogol’ün Palto’sundan çıktık." Gerçekten de öyle. Bugün bile, sistemin içinde ezilen, yok sayılan, sesi çıkmayan insanlar var. Belki de hepimiz bir noktada Akakiy’iz.
Gazete için yazdığım kısa bir yazı var, sinemaya alakalı. Size de atayım yabancı değilsiniz. https://www.sabirgazetesi.com/2025-yilinda-sinemada-cikacak-ve-merak-ettigim-filmler