Bazı hikâyeler vardır, sadece izlenmez… insanın içine işler. Naim Süleymanoğlu’nun hayatını anlatan bu film de tam olarak böyleydi benim için… İzlerken sadece bir sporcunun başarılarını görmedim, küçücük bir bedenin içine sığdırılmış dev bir iradeye tanık oldum. Her kaldırdığı ağırlık aslında sadece demir değildi… memleket hasretiydi, özgürlük mücadelesiydi, “ben buradayım” diye haykırışıydı. Bazen insanın gücü kaslarında değil, vazgeçmemesinde saklı oluyor. Naim bunu iliklerime kadar hissettirdi.. En çok da yalnızlığı dokundu bana… Zirveye çıkan insanların çoğu zaman en yalnız insanlar olduğunu bir kez daha anladım. Alkışlar var, başarılar var ama bir yanda da kimsenin tam olarak göremediği bir yük var. İşte Naimin asıl gücü de belki buradaydı,o yükün altında ezilmemek. Film boyunca kendime şunu sordum: “Ben olsaydım, bu kadarına dayanabilir miydim?” Cevabını bilmiyorum… ama şunu biliyorum ki bazı insanlar sadece kendi hayatını değil, başkalarının bakış açısını da değiştirir. Naim Süleymanoğlu da tam olarak böyle biriymiş. Bir kez daha öyrendim ki, Bazen imkansız gibi görünen şeyler, inanan bir kalp ve vazgeçmeyen bir ruhla mümkün olabilir. Ve insan gerçekten isterse, kendi sınırlarını bile aşabilir…









