Durum odaklı bir film ana fikri güzel olmasına rağmen havada kalan yerler vardı sonda ailesiyle konuşması dans gösterisinden önce çiçeği kendime aldım demesi Hint sektörünün nadide kör göze parmak kamu spotu cümlelerinden olmuş
Kitabı yarıladığımda yorumlara bakmak aklıma geldi. Yabancı forumlarda, psikiyatristin derin ve kapsamlı konuşmalarda eksik kaldığı söylenmiş. Okuduklarımdan yola çıkarak ben de bu görüşlere katıldım gerçekten bazı noktalarda eksiklikler var gibi. Keşke yazarın etrafında ona rehberlik edebilecek, daha derin kişiler olsaymış diye düşündüm. Kitapta adı geçen yakalayabildiğim kitapları da iliştiriyorum: Roxane Gay-Hunger Lee heejoo-phantom pain Viktor Frankl-İnsanın Anlam Arayışı Darlene Lancer-Conquering Shame And Codependency İlk kitabın sonunu çok sevmiştim: "Bu yüzden bu kitap cevaplarla değil, bir dilekle bitiyor. Sevmek ve sevilmek istiyorum. Kendi canımı yakmayacağım bir yol bulmak istiyorum. İşlerin kötüden çok daha iyi olduğunu söyleyebileceğim bir hayat istiyorum. Başarısız olmaya devam etmek ve yeni, daha iyi yollar keşfetmek istiyorum. İçimdeki duygu gelgitini, hayatın ritmi olarak görüp onun keyfini çıkarmak istiyorum. Devasa karanlığın içinde yürüyüp uzun süre altında durabileceğim bir parça gün ışığını bulabilen türden biri olmak istiyorum. Bir gün olacağım da."