lesyevilzan (@lesyevilzan)

Bunaltıcı... Dağılma, adı sanı belli olmayan ana karakterin monoton ve bayağı hayatını gözler önüne seriyor ve bunu, yine baş karakterin yaşamı gibi sıradan ve sıkıcı bir şekilde yaparak okurun da canını fena halde sıkıyor. Başlarken son derece etkili ve çarpıcı…devamıBunaltıcı... Dağılma, adı sanı belli olmayan ana karakterin monoton ve bayağı hayatını gözler önüne seriyor ve bunu, yine baş karakterin yaşamı gibi sıradan ve sıkıcı bir şekilde yaparak okurun da canını fena halde sıkıyor. Başlarken son derece etkili ve çarpıcı bir ön söz karşılar bizi. Bu hem bir ön söz hem de sert bir uyarıdır bir nevi. Yaşanacakların sinyalini verir ve "yol yakınken geri dönün" mesajını verir adeta. "Zaman zaman -çoğu zaman- dağıldım, daha da dağıttım ve toparlayamadım. Dolayısıyla sizlere keyifli bir okuma dileyemeyeceğim, bunu başından bilmenizi isterim." Şu ufak girizgah bile içimizi karartmaya yetiyor, karanlığın yüreğine doğru bir yolculuğa çıkacağımızı öğreniyoruz. Ama yazar bu yolculuğa herkesi davet etmiyor, bu iç karartıcı yaşamı, karanlık düşünceleri herkesin kaldırabileceğinden emin değil zira. Belli belirsiz bir haykırış seziliyor sanki: "Bu noktadan sonra geri dönüş yok, kitabı bırakacaksanız bunu hemen şimdi yapın!" dercesine bir haykırış... Ve devam ediyor: "O kadar dağıldım ki; her bir parçam bir yere sıçradı ve bu parçalar da kendi içlerinde bir daha dağıldılar. Ama bazen dağılma çok daha kuvvetli bir birleşmenin habercisi olabilir, -ne zaman olacak kim bilir- ama bugün, ama yarın bu birleşme gerçekleşir. Şunu da unutmayın; bazen dağılmak iyidir, bazı şeylerin dağılması gerektir. " Bu basit ama çarpıcı kelime çok daha çarpıcı bir hâle geliyor ve son derece merak uyandırmaya başlıyor ve devam ediyor; "Çoğu zaman dağıldığım oldu. Ama bu başka… Bu başka bir şey, farklı bir dağılma bu. Ya dağılıp yok olacağım, ya da hiç olmadığım kadar var olacağım, bunu bilemiyorum. Bilmemize lüzum da yok Hep birlikte dağılalım, Bırakın kimimiz yok olsun, Kimimiz hiç olmadığı kadar var, Gelin dağılma'nın keyfini çıkaralım!" Ve Dağılma, bir kelime olmaktan çıkıyor ve canlanıyor karşımızda. Ve ön söz biterken kafamızda şu düşünce beliriyor "Dağılma'nın keyfini çıkaralım derken ne demek istiyor?" Bu karanlık dünyanın neresi keyif verebilir? Canımızın sıkılacağı kesinken, nasıl bir keyif alabiliriz ki? Ama insan acıyı da arzular ve bundan keyif almaz mı? Kafamız iyice karışıyor ve başlamadan dağılıyoruz... Bakalım kimimiz yok olacak, kimimiz hiç olmadığı kadar var, diyerek dağılmanın keyfini çıkarmak üzere ilk adımı atıyoruz ürkekçe. Kitabın kapağını kapatırken yarı düşünceli, yarı üzgün, yarı ürkek ve sinirli bir hâl alıyor, ruh karmaşası yaşıyoruz. Baş karakterin yalnızlığına ortak oluyor ve sanki hiç kimseye anlatamadıklarını biz dinliyoruz. Onunla birlikte aç kalıyor, onunla birlikte sıkılıyor, onunla birlikte sinirleniyor ve insanlara onunla birlikte sayıp sövüyoruz. Karanlık onu ele geçirirken bizi de ele geçiriyor, tırnaklarını onun boğazına geçirirken bizim boğazımızı da es geçmiyor ve bizim de kulağımıza fısıldıyor. Karakter bu perişan halini, hayatının birkaç günü ile bizlere anlatıyor. Yaşamının monotonluğunu, açlığını, pesimistliğini, yaşadığı ruh karmaşasını, ani duygu değişimlerini, karanlık düşüncelerle, bilhassa karanlığın kendisi ile verdiği savaşı, gururu, öfkesi ve kendisiyle olan o mücadelesini bütün çıplaklığı ile anlatıyor. O kadar çekilmez bir hayat yaşıyor ki, çoğu zaman kitabı bırakıp kaçmak istiyoruz, karakterin birkaç gününe dahi tahammül edemiyoruz; o, tüm bunları yaşarken ve acılar çekerken biz okumaya dahi tahammül edemiyoruz. Karakter bizim kadar şanslı değil; biz bu katlanılmaz yaşama daha fazla katlanmak istemeyip kitabı yarıda kesebiliyorken o, tüm bunları yaşamak zorunda, biz onun birkaç gününe şahit olurken onun bütün yaşamı bu şekilde geçiyor, zira onun kitabı ve yolu epey uzun ve yarıda bırakılmayacak cinsten. Belki de birkaç gününü anlatırken bizden yardım istiyor, bir yardım eli uzatmamızı istiyor ama biz bu aşağılık yaratıktan ve onun yaşadığı hayattan sıkılıyor, bunalıyor ve hatta bazen iğreniyoruz ve uzattığı o eli tüm kuvvetimiz ile itiyoruz. Bütün dürüstlüğü ile bize yaşamış olduğu hayatın ne kadar zor ve katlanılamaz olduğunu anlatmaya çalışırken ona hak veriyor ama beri yandan kendimizle çelişerek bu hayatı daha fazla görmek istemiyor, okumak istemiyoruz. İyi de, onun da anlatmaya çalıştığı şey bu değil mi, belki birazcık anlayış? O, tüm bu monotonluğa yaşamı boyunca tahammül etmek zorunda iken, biz sayfalara tahammül edemiyor hâle geliyoruz. Kitabı bitirip önce ismine ve sonra kapağın ön yüzüne bakıyor ve hikayeyle inanılmaz bir uyum içinde olduğunu fark ediyoruz. Gerek ismiyle, gerek kapağıyla ve içeriğiyle tam anlamıyla bir bütün oluşturduğunu görüyoruz ve sonra... Sonra, karakterin şu anda ne yaptığını düşünmeye başlıyoruz ve onun için her şeyin en iyisini diliyoruz...

lesyevilzan 2 years ago

Çile

Necip Fazıl Kısakürek

22 Gönderi

Çile... Dile kolay iki hece, ama Necip'e gelince anlam bulan bir kelime. Sadece bir kelime değil, bir yaşayış, bir dönüm noktası, bir lütuf ve bir işkence... Üstadın bu büyük eserinde, Çile'sine yakından tanıklık ediyoruz; hayatındaki radikal değişikliklerin şiirlerine nasıl yansıdığına,…devamıÇile... Dile kolay iki hece, ama Necip'e gelince anlam bulan bir kelime. Sadece bir kelime değil, bir yaşayış, bir dönüm noktası, bir lütuf ve bir işkence... Üstadın bu büyük eserinde, Çile'sine yakından tanıklık ediyoruz; hayatındaki radikal değişikliklerin şiirlerine nasıl yansıdığına, çektiği acılara, yaşadığı büyük ruhsal buhranına, bu meşakkatli yolculuğuna dahil oluyor ve ona bir yoldaş oluyoruz. Zamanında pek yanlış yaptığını ama bunlardan döndüğünü ve bundan dolayı çektiği acıları, bitmek tükenmek bilmeyen Çile'sini ustaca resmeder Necip Fazıl. Üstadın yaşamını temelde ikiye ayırabiliriz. Yolu, 1934 senesinde Abdülhakim Arvasi Hazretleri'ne çıkar ve hayatı tamamen değişir ve hatta öyle ki önceden yazmış olduğu kimi şiirleri reddeder ve kendine yakıştırmaz. Eserin son kısmında ise Poetika kısmı bulunur (İdeolocya Örgüsü'nün Şiir ve Sanat Bölümü) ve bu bölümde Necip Fazıl, Şair, Şiir, Şiirde Usul, Şiirde Gaye, Şiirde Kütük ve Nakış, Şiirde Şekil ve Kalıp, Şiirde İç Şekil, Şiir ve Cemiyet, Şiir ve Hayat, Şiir ve Din , Şiir ve Müsbet İlimler ve Şiir ve Devlet gibi konularda pek kıymetli görüşler bildirir. Bu bölümde şairin kim olduğunu, neler yapması gerektiğini, neye inanması gerektiğini, şiiri , şiirin nasıl olması gerektiğini, şiirde temel maksadın ne olduğunu, şiirde temelin(kütük) ve estetiğin (nakış) önemini ustaca anlatır, üstad. (Detaylı olarak yorumlara yazacağız) Özetle, Üstadın çektiği Çile'ye, yaşadığı buhranlara tanıklık etmek adına, şiirin ve şairin nasıl olması gerektiğini kavramak adına bu büyük eseri hepimizin okuması lazımdır. Hepimizin hayatı da bir çileden ibaret değil midir zaten? Naçizane incelemem bu kadardı, aşağıya eserden birkaç şiir bırakacağım, görüşmek üzere! "Zıpkın düşüncelerden kalbim iğne yastığı, Çökecekmiş gibi yer, ayağımın bastığı."

lesyevilzan 2 years ago

Posta Kutusundaki Mızıka adlı kitabı benim gibi beğenmeyen var mı aranızda? Büyük bir çoğunluk beğenmiş fakat herkese hitap etmeyebilir.

lesyevilzan 2 years ago

Posta Kutusundaki Mızıka

A. Ali Ural

36 Gönderi

Sevgili d... Sevgili... Sevgili dost... Dilim varmaz sana dost demeye, zira değildir dost bu kadar basit bir kelime... Bu sana ilk ve son kez "dost" deyişim. Yolladığın onca mektubun kefareti niyetine. Ne yapayım, değil elimde. Dost demeye çalıştıkça titredi sesim,…devamı

lesyevilzan 2 years ago

Kelile ve Dimne

Beydeba

1 Gönderi

Fabl Türünün İlk Örneği... Adını defaatle duyduğum o eseri nihayetinde okudum... Bu eseri okumadan evvel fabl türünün ilk örneklerinden olduğunu biliyordum, çeşitli öğütler ve nasihatler içerdiğini de. Fakat bu denli etkili bir eser olduğunu bilmiyordum doğrusu. Okurken, bu eseri okumakta…devamıFabl Türünün İlk Örneği... Adını defaatle duyduğum o eseri nihayetinde okudum... Bu eseri okumadan evvel fabl türünün ilk örneklerinden olduğunu biliyordum, çeşitli öğütler ve nasihatler içerdiğini de. Fakat bu denli etkili bir eser olduğunu bilmiyordum doğrusu. Okurken, bu eseri okumakta neden bu denli geç kaldığımı, neden bu vakte bıraktığımı düşünerek derin bir pişmanlık da duymadım değil. Her kitabın veyahut yazılan her şeyin okunması gerektiğini düşünmüyorum elbet, fakat okumadığımız her gün, her dakika ziyandır, bunun farkına varmak lazımdır. Zamanımız da, tabii ki kıymetlidir, bu vakti kıymetli ve nitelikli eserler okumaya ve incelemeye harcamak lazım gelir. Şimdi eserimize dönelim: O kadar etkileyici kıssalar, misaller ve meseller var ki eserde; bir çırpıda okuyup sayısız ders çıkarabilirsiniz. Bu eseri okumadan evvel, biraz hafife almış, yalnızca çeşitli hikayelerden oluşan ve bu hikayelerle de birkaç öğüt veren, okurken de eğleneceğim bir eser olduğunu düşünmüştüm fakat okuyunca bunun ne denli yanlış olduğuna şahit oldum. Hayvanlar üzerinden o kadar çarpıcı, o kadar etkileyici misaller verilmiş ki; bu, hem eseri oldukça akıcı bir hale getirmiş ve aynı zamanda, bu hikayelerin her birinden altın değerinde öğütler verilerek de eserin sadece eğlence amacı ile yazılmadığı belirtilmiş. Zaten eserde de bu durumdan bahsedilmektedir; eseri sadece bir eğlence maksadı ile okuyan kimseler bu eserden hiçbir şekilde istifade edemeyecektir. İçerisinde insana ve hayata dair birçok öğüt bulunduğundan, bu misallerin her birinden bir ders çıkarabilirsiniz. Kitabın giriş kısmında ise yazılma hikayesi de uzun uzun anlatılmış. Bu kısım da oldukça akıcı ve ilgi çekici idi. Hulâsa, yazıldığı zamanı da düşününce, oldukça başarılı bir eser olduğunu anlayabiliriz. Hikayeleri, diyalogları ve her duruma uygun verilen misalleri ve bu misallerin içindeki ibretlik öyküleri, altın değerinde nasihatleri ile okunmayı hak eden benzersiz bir eserdir Kelile ve Dimne ve hepinize de tavsiyemdir!