Gerçekten şahane bir dizi. Şöyle ki başlarda yine bildiğim klişelerden sandığım fakat izledikçe farklı olduğunu gördüğüm gerek müzikleriyle gerek verdiği mesajlarla gerçekten özlenilen bir dizi. Özellikle her bölümde başka birinin hikayesinin anlatılması gerçekten güzel. Umarım çizgisini bozmadan ilerler. O zaman bende güzel bir replik bırakayım ; "İnsan bazen kendine merhamet edemez hale geliyor. Kendini bile cezalandırıyor. Ağıt yakmak, dövülmekte buradan geliyor aslında. İnsan dizlerine niye vurur? Dizlerine vura vura niye gırtlağını patlatır? Bir acıyı başka bir acıyla bastırmak için. Bir çeşit tesellidir. Farkında olmadan teselli eder insanı. Ama insan en kolay kendini kandırır. Unuttum der unutamaz. Düşünmüyorum der düşünür. Acımıyor zanneder acır, acıtır. Ben Ağıtçı Hüseyin. Bana deseniz ki ne öğrendin bu hayatta? Pişmanlıkların bastırılmaz olduğunu öğrendim."
Bence gerçekten abartıldığını düşündüğüm bir film. Evet filmin temposu bayaa iyi, akan bir film, çekimler falan da güzel fakat tabakalaşmayı anlatan daha iyi filmler olduğu kanaatindeyim. Bir tarafta doyumsuz fakir aile diğer tarafta zenginlikten kafalar güzel şımarık bir aile. Filmde en sevilen replik "planın yoksa, hiçbir şey ters gitmez". Ama bence onun bizim toplumdaki karşılığı daha güzel. "Biz plan yaparken felek bize gülermiş". Yani başyapıt falan mı? Değil. Ayrıca filmi beklenti altında bulanlara neden yüklenildiğini anlamış değilim.
Filmin ilk yarısında sıcaktan bunaldım. İkinci yarısında dondum. Çok gerçekçi ve doğal bir film. İsa rolüne sinir oldum, ikizler burcu mübarek. Film biraz yavaş aksada gayet güzel filmdi. İklimler üzerinden insani yönleri bağdaştırmak cuk oturmuş.
Oyunculuklar efsaneydi. Bir şüphe, insanın içi içini kemirmesi, kabullenememe, vicdan ve suçluluk arasında muhakeme yapma gibi durumlar çok iyi yansıtılmış.
Güzel bir filmdi. Oyunculuklar bi hayli iyiydi. Ama diğer filmler kadar yüksek dozda değil bana göre. Meryem karakterinin o özgüvenli haline hayran olmamak elde değil. İsa, fazla güvenmenin ve inanmanın kurbanı oldun.
Yalnızlık bir insanı daha ne kadar derinden etkileyebilir, insan, yalnızlıkta daha ne kadar savrulabilir? Film güzel ve fazla anlamlı.Sadece sona doğru fazla ağırlaşıyor bu durum kimileri için sıkıcı olsada kasvetli havasına yakışmış. En çok Öykü Karayel'in yemek masasındaki performansını beğendim(şu an kapakta gördüğünüz sahne). Ahmet, ne zaman patlayacak diye diye filmin sonuna kadar bekledim ve sonu güzel bitti. (Valla sonunda ben bile rahatladım)
Bu filmi çok beğeniyorum. Gerçekten toplumdaki dışlanma olayını şahane dramatizm ile ortaya koymaktadır. Yine de her şeye rağmen çocukların hayata her türlü umutla bakması insanı mutlu ediyor. Özellikle son sahnelerde Kıraç'ın beddua müziği ile canladırılan sahneye kalbimi bırakıyorum.
Şöyle güzel bir repliği ile başlayayım: +Bedeninin bu kadar ucuz muydu? Bilemedim. - Asıl ucuz olan ne, biliyor musun? Beş kuruş vermeden savurduğunuz yargılarınız. Bu yapımı ayrı bir severim. Aşk ah ne güzel bu filmde özellikle radyoda ilk çalan parça (psikopat) ile de birleşince tadından yenmiyor. Etiketlenme, toplum baskısı, dışlanma gibi durumlar hakkında yine bu filmde de yerinde ince mesajlar ön planda. Ama en sevdiğim bölüm kahvaltı sahnelerindeki muhabbetleri olmuştu.
Güzel bir filmdi. Doğallık ve samimiyet barındıran bir filmdi. Büyük şehirde görünmeyen insanlar taşrada parıldar mantığı ve oyunculuklar güzeldi. Özellikle filmdeki o melankoli hava daha da güzeldi. Modernleşme ve kent ikilemi nokta atışıyla anlatılmış.