dizi olsaymis hocam. neyse, bitmesin diye uc gune boldum. bir neslin idealizmden hayal kirikligina, devrimci tutkudan sistemsel yorgunluga nasil savruldugunu incelikle detay detay sunmuslar. sahsen filmin asil gucu, buyuk tarihi olaylari (kizil tugaylar, sel felaketleri) arka fonda ilerlerken, on planda ruhun gercegini yani duygulari, hisleri asla kaybetmemesi carpici hale getirmis
sinema araciligiyla gercegi ararken, gercegin kendisinin ne kadar igrenc rahatsiz edici olabilecegini gostermis, gosterebilmis fazlasiyla. ve bir seyleri cozme cabasi beni kendi pasifligimle de yuzlestirdi. ters kose sonlu olmasi da ekstra zevkli sahsen. izleyin
ote dunya degil; karakterlerin kendi bastirilmis sucluluk duygularinin geri donup onlari tuketmesi kismini muthis yansitmislar. caginin cok ilerisinde olsa da, finaldeki 'pismanliklarini telafi et' mesaji her donemden farkindalik getiriyor