sürü psikolojisini artık insanların hep birbirine benzediğini anlatmaya çalışmış bende bu pencereye giriyorum maalesef...
Posts
Hepimiz renkli kişiliklere sahip olmaktan korkuyoruz çünkü etrafımızdaki herkes aynı gri renklere sahip olduğundan bir sürü psikolojisine tabir tutuluyoruz ama bu sistemin bizden çalamıcağı tek şey var oda içimizde olan ve sakladığımız renkler
“cσpч, чσğun вír hαчαtın gσ̈вєğíndє, σğlu pαstє’є dσğru чσlu gσ̈stєrmєчє çαlışαn вír вαвαdır. pєkí… dσğru чσl nєdír?” Felsefe dersine girdiğim her sınıfta yaptığım ilk işlerden biri, öğrencilerime bu kısa filmi izletmek olur. “Yedi dakikada ne anlatılabilir ki?” demeyin. Bazen yedi dakika, insanın bütün hayatına ayna tutmaya yeter. Alike, bir baba-oğul ilişkisinden yola çıkarak modern hayatın insanı olduğu yere mıhlayan görünmez tuzaklarını anlatıyor. Babanın adının Copy, çocuğun adının Paste olması bile filmin derdini sessizce ele veriyor. Hayatın renkleri soldukça insanın da fark etmeden nasıl köreldiğini; coşkunun, merakın ve mutluluğun nasıl yeniden bulunabileceğini anlatan bu diyalogsuz kısa filmde renkler adeta kelimelerin yerini alıyor. 64 ödüllü Alike, rutin hayatımızı yalnızca yedi dakikada önümüze seriyor. Keyifli seyirler! 💫
8 dakikaya kocaman duygular sığdırmışlar. Puanım 8/10. Yalnız bir çocuk. Meşgul bir baba. Herkesin gri olduğu dünyada ikisi renkli bir de Keman çalan karakterimiz. Sevdiği şeylerle meşgul olanlar rengarenk. Diğer herkes birbirinin aynısı olmuş. Bilgisayar başında çalışından birbirinden farkı olmayan robotlar gibiler. Çocuğumuz okula gidip kağıtta istediklerini yapınca mutlu oluyor. Kemancıyı dinlerken zevk alıyor ve iş yerine girince grileşen babasına sarılarak renklerini aktarıyor. Sonuca bakarsak herkesin birbirine benzemeye çalıştığı su dünyada farklılık hayatımıza renk katıyor. 🦋
Hayırlı akşamlar sevgili raflı dostlarımm! İzlediğim kısa bir filmin yorumu üzerine buraya tekrar damlamış bulunuyorum. ✨ Öncelikle bu minnoş ders verir nitelikte olan kısa film bana çocukken izlediğim bir çizgi diziyi hatırlattı ama dizinin adını bir türlü hatırlayamadım 🥺 (Böyle oyun hamurları şeklinde bir aile vardı diye hatırlıyorum. Bölümlerin girişinde hepsi tek tek görünüp vücut haline geliyorlardı falan sonra 5 veya 10 dakikalık bir süreçten sonra çizgi dizi sona eriyordu. Eğer hatırlayan varsa yorumlara yazarsa çok sevinirim.) Kısa filme gelecek olursak gözlerimizin parlamasına vesile olan işlerin peşinden koşmalıyız bu film bana bunu anlattı. Sevdiğimiz işleri yapmalı ve ruhumuzun kararmasına izin vermemeliyiz. Filmdeki gibi bariz bir renk kaybı yaşamasak bile gerçek hayatta sevmediğimiz işlerin peşinden gitmek zorunda kaldığımızda bu kesinlikle suratımıza yansıyor. Ortalıklarda ölü gibi dolaşıyoruz.. İşte o anlarda filmde görmüş olduğumuz gibi gözlerimizi parlatan bir kişiye sırtımızı dayamalıyız. Ruhum karamsarlaştığında ben genelde sevdiğim insanlara doya doya sarılırım. Ve bu bana cidden çok iyi gelir. Sarıldığınız şey bazen bir insan olmak zorunda değil ayrıca. Bu bir evcil hayvan olabilir, sabahları kalktığınızda sulayacağınız bitkileriniz olabilir (bitkilerimin her geçen gün büyümelerini görmek gözlerimi parlatan etkenlerden) size iyi gelen hobilerinize günde ayıracağınız yarım saat olabilir, müzik dinleyerek yürüyeceğiniz yollar olabilir (en sevdiğim aktivitelerimdendir, şiddetle tavsiyedir) Yani size ve ruhunuza iyi gelen her neyse peşinden koşmaktan vazgeçmeyin sevgili raf ailem. Film zaten çok kısacık dakikalardan oluşuyor izlemenizi tavsiye ederim. Tekrar görüşmek üzere sevgi ve saygıyla kalınız. ✨
İzlerken aklıma İlber Ortaylı'nın bir sözü geldi. "Gençlere önerimdir; gittiğiniz okullar size yetmeyecek, sizi yetiştirmeyecek. Öyle kurgulandılar. Deliler gibi kitap okuyun! Okuyun, güçlenin" Belki ne alaka diyeceksiniz ama kısa filmimiztde çocuğa okulda yaptıkları şeyi ben bizzat yaşadım. Monotonlaşmak, herkesin aynı düşündüğü, aynı baktığı bir dünyada işten bile değil emin olun. Ayrıca farklı düşünmek de böyle bir ortamda suçtur. Neyse ben daha fazla konuşmayayım, siz izleyin. Filme puanım 8/10 👌 . . . . UFAK SPOİLER İÇEREN KISIM Filmde babanın iş çıkışında oğluna sarıldığında rengini tekrar kazanması çok hoşuma gitti.
🎵Animasyon,gündelik işlerden kendi ruhumuzu unuttuğumuzu anlatıyor.Evet ödev yapmak,işe gitmek,ve hatta yemek yapmak önemli şeyler.Fakat bu rutin bir hale gelince ruhumuz kendi kendine yok oluyor.Özellikle "bu" zamanda ruhumuzu neşeli tutalım.Kendimize 10 dakika da olsa zaman ayıralım,kitap okuyalım.Emin olun ki bu zor bir şey değil.İçimizdeki çocuğun hep kalması dileğiyle ~02:57 🎵Animasyon 7 dakikadır. 🎵Gününüzün sadece 7 dakikasını bu animasyona harcayın.Sağlıklı mutlu neşeli pötübörlü günler efenim.
Yine rol çalmayacağım.. Zaten tüm çıplaklığıyla anlatılmış.. 8 dakika izleyin 8 gün düşünün.. Not.: youtube da bulabilirdiniz.. Filmde replik yoktur..






