Skip to content
Raf
AydedeMovie · 2018

Posts

Aydede, yas sürecini ve hayatta kalma mücadelesini bir çocuğun masum dünyası ile yetişkinlerin karmaşık gerçekliği arasında kurduğu ince bir köprüyle anlatan çok özel bir bağımsız film. Filmin duygusal merkezinde, dedesini kaybeden ve onun "Aydede'ye gittiğine" inandırılan küçük Bekir'in naif dünyası yatıyor. Ölüm gibi soyut, soğuk ve kabullenilmesi zor bir kavramın, bir çocuğun zihninde nasıl umut dolu ve somut bir hedefe dönüştüğünü izlemek seyircide derin bir etki bırakıyor. Bekir'in Aydede'ye ulaşmak için bisikletiyle verdiği o masum uğraş, aslında insan doğasının kayıplarla başa çıkma ve bir çıkış yolu arama refleksinin en saf halini temsil ediyor. Hikayenin diğer ve belki de daha çarpıcı yüzünde ise Ezgi Mola'nın hayat verdiği Rabia karakteri bulunuyor. Mola'yı görmeye alıştığımız enerjik komedi rollerinden sıyrılıp, Antalya'nın küçük bir kasabasında hem maddi imkansızlıklarla hem de kendi bastırılmış duygularıyla boğuşan, yalnız bir anne olarak izlemek oldukça etkileyici. Rabia'nın kutsallaştırılmış, kusursuz bir anne figürü olmak yerine; zaafları, hataları, bencillikleri ve tükenmişlikleri olan çok boyutlu, gerçek bir insan olarak resmedilmesi filmin en büyük artılarından biri. Onun hayal kırıklıkları ve kasabanın boğucu, yargılayıcı atmosferi içindeki sıkışmışlığı oldukça doğal bir sinematografiyle ekrana yansıyor. Film, taşra hayatının o durağan ve zaman zaman acımasız dokusunu başarıyla verirken, duygu sömürüsüne kaçmayan mesafeli dilini sonuna kadar koruyor. Ancak yer yer temposunun düştüğü ve Bekir'in hayal dünyası ile Rabia'nın gerçekliği arasındaki geçişlerin bazı anlarda ritim kaybı yarattığı söylenebilir. Yine de, sırtını abartılı dramlara değil, gündelik hayatın içindeki o sessiz, sıradan trajedilere dayaması onu çok değerli kılıyor.

Suyla oynamayı çok sevdiği için büyüyünce itfaiyeci olmak isteyen Bekir kötü koktuğundan arkadaşları tarafından dışlanıyor

Babanı da okusana evladım. - öğretmenim babamı yazmadım. - niye yazmadın? - babası ölenler ne yazcak bilemedim öğretmenim. Çocuğun çocuk olması gerektiği sorumluluk almadan çocukluğunu yaşaması mutlu olması lazım.Maalesef filmde bunu görmüyoruz.Bekir küçük yaşta hem babasını hem dedesini kaybediyor annesiyle yaşantısına devam ediyor,küçük yaşta istediklerine sahip olmak için arkadaşıyla hurda satmaya başlıyor.Bu filmde sevgisizlik çocuğun sevgisizlik güvensizlik yüzünden hırçın bir yapıda olduğunu görüyoruz.Film'in bazı sahneleri çok duygusaldı.Sonlarına doğru film kopuyor ve bitiyor bu yüzden sonu pek beni bağlıyamadı,fakat hayat mücadelesi ve gerçek hayattan birçok örnek gördüğüm için beni çok etkiledi .

Filmde, Bekir'in taşıdığı duygusal yük, hikâyeyi bir büyüme anlatısından ziyade erken olgunlaşmanın ağır bir travması olarak sunuyor. Film, izleyiciyi başkasının hikâyesine bakmaya değil, kendi çocukluğuna ve eksik kalan duygularına dönmeye davet ediyor. Bu nedenle Aydede, etkisini dramatik anlardan değil, izleyenin içinde sessizce yankı bulan boşluklardan alır.

2026 (1.film) Aydede ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ Doğal ortamı insanı sessizce geçmişe götürüyor. Her sahnede içe çöken o burukluk, karakterlerin davranışlarına yansıyor. Zaman durmuş gibi, hisler konuşuyor. Dram söz konusu olduğunda Türk yapımlarının yeri ayrı. Belki her alanda güçlü değiliz ama acı, özlem ve insan hikayesi anlatmaya gelince gerçekten çok iyiyiz.

Bugün YouTube’da dolaşırken Aydede filmine rastladım. Bir anda çocukken izlediğim Beşik Kertmesi dizisi geldi aklıma; orada da Ferdi ve Aydede vardı. Bir hışımla kumandayı aldım ve izlemeye başladım. Filmin ilerleyen sahnelerinde Beşik Kertmesi ile doğrudan bir bağlantısı olmadığını fark etsem de kendimi izlemekten alıkoyamadım. Çünkü bu film, bir hikâyeden daha fazlasıydı. Birçoğumuzun çocukluğu, evlerdeki bitmeyen kavgalar, mahallelerin kendi içindeki sorunları ve Türk aile yapısının çıplak hâli sanki perdeye yansıtılmıştı. Öyle ahım şahım bir film miydi? Hayır. Finali çok mu iyiydi? O da değil. Aksine, ardında birçok cevapsız soru bıraktı. Ama izleyen herkes kendinden bir parça bulacaktır diye düşünüyorum; en azından insanı durup düşünmeye sevk eden bir tarafı var. Velhâsıl, anlatılan hikâye perdede kalsa da, seyr edenin gönlünde yankı bulur; zira bazı filmler seyredilmez, insanın çocukluğuna dokunur. Herkesin evinde başka bir perde asılıdır ama acılar ekseriyetle aynı yerden sarkar.

Yine bir Türk filmi yine acılı Türk kadını; koca ölmüş bir erkek çocuğu ile Antalya’nın köyünde babasının yanında yaşarken babasının da ölmesiyle kendi başına kalan kadın, babasının mallarına çökmeye çalışan ablasının kocası kadının elindeki evi ve dükkanı almak için katakulli yaparlar ve kadının elinden alırlar, mahalle kadınlarının aklıyla kendine koca bulmaya çalışan Rabia’da oğlunu önemsemeyip, oğluna bir şey yapmayıp koca bulma hayalleri ile elin adamına yaparken yoksulluk, fakirlik ve ailesizlik içinde yaşayan Bekir ise mahallede piçlik yapmakta bisiklet için arkadaşı ile birlikte para biriktirmeye çalışmak için inşaatlarden, sanayiden bakır teller çalıp satmakta ancak en son Rabia’nın ilgisizliği yüzünden başına sıkıntı gelir Bekir’in. Güzel filmdi oyuncular gerçekten hakkını vermiş güzel oynamışlar, maalesef o çok sevimli bulduğumuz küçük anadolu köylerinin gerçek hikayesini anlatmış film o yüzden 8/10 veririm.

Fena film değildi. Bende imam olmayı isteseydim keşke :( o enişteye sinir oldum ümüğünü sıkmak geldi içimden. Bekir ve diğer çocuğun arkadaşlığı iyidi demek isterdim ama arkadaşı tam kalleş...Eda ya güzel bir tokat oh rahatladım... 10/8

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email