Fena değil. Tarihi yapımları, özellikle festival filmleri seviyor ve merak ediyorsanız izleyin. Onun dışında öyle aman aman keyif alarak izlediğim bir yapım olmadı.
Posts
“Corsage” Avusturya İmparatoriçesi Elizabeth’in hayatına bakıyoruz bu filmde. Belinin 45 cm olmasıyla biliniyor, yıllar geçse de bu ölçüleri koruması gereken, kendisini bedeninin tanımladığı imparatorun ben “bu ülkeyi yönetiyorum ama sen temsil ediyorsun” diyerek Elizabeth’in bedeni üzerinde bile hak sahibi olmadığı, sıkışmışlık hissiyle başa çıkma yolları aradığı, bunu da bedenine zararlar ya da zevkler yaşatarak kendini bedeninin sahibinin kendisi olduğuna kanıtlamaya çalışarak, özgürleşmeye çalışarak geçen bir ömür.. “Kimse kimseyi sevmiyor. Herkesin gözü, karşısındakinden ne alacağında. Bizi değil, olmak istediğimiz kişiyi seviyorlar, bizse onları sırf bizi sevdikleri için seviyoruz. “
"gönlüm uçmak dilerken semavi ülkelere ayağım takılıyor yerdeki gölgelere."
Benim için bir kitaptır o .Her sayfası ayrı bir bilmece . Ruhu kaos müzesi.Hazinelerle dolu ama ulaşılamaz.Bütün bunlarla ne yapacağını bilmiyor.Başka bir dünyada yaşıyor ,o kadar ince bir yolda yürümekte ki ancak tek kişi sığabilir.
Sıkışmak; çift kişilik yataklara, kocaman saraylara, şehirlere, ilgiye, beklentiye, mezara. Elisabeth hep sıkışmış genellikle de sıkılmış. İmparatoriçe olmak bunu gerektirir ne de olsa. Beklenilen gibi yaşamayı, davetlere katılmayı, masalara oturmayı, iltifatları kabul etmeyi, kırk santimetreyi geçmeyen beli. Tüm bunlara ne kadar katlanır bir insan diye düşünürken Elisabeth 40 yaşında dayanmaya devam etmekten vazgeçiyor. Vazgeçişler arasında kraliçelerinki epey yankı uyandırır, skandal bir bakıma. Filmde de bu skandalın insansılığını izliyoruz. Elisabeth ile sıkışıyor sonunda besteye dönüşüyoruz. Marie Kreutzer sıkılmışlığı daha önceki filmlerindeki gibi çok güzel yaşamış, kırk santimlik korseye sıkışmış. Dönem filmi inceliğindeki bunalım, izleyiciyi de kendisiyle yüzleştiriyor.
Corsage, 19. yüzyıla damgasını vurmuş Avusturya-Macaristan İmparatoriçesi Elisabeth nam-ı diğer Sissi'nin çağın melankolisini çok iyi yakalamış farklı bir portresini çiziyor. Kiimse kimseyi sevmez. Herkes başkalarında ne istiyorsa onu sever. Bir de olmak istediğimiz hali seven herkesi severiz. Bu sözler Avusturya – Macaristan imparatoriçesi Elisabeth’in ağzından dökülüyor. Hani şu Viyana’da hediyelik eşyalara basılı portresinden aşina olduğumuz tarihi şahsiyetten söz ediyorum. Biz onu ‘Sissi’ olarak biliriz diyenleriniz çıkacaktır. Hâttâ yaşı tutanlar onu sinema tarihinin trajik bir son ile erken yaşta aramızdan ayrılmış divası Romy Schneider’in sinemaya adım attığı üç filmlik pembe ‘Sissi’ maceralarından anımsayabilir. Sinemalarımızda halen gösterimi süren Belçikalı Marie Kreutzer imzalı Korsaj / Corsage, 19. Yüzyıla damgasını vurmuş bu efsanevi imparatoriçeyi çevresinde örülmüş pembe romans halesi ve hatıralıkların klişe izleniminden sıyırıyor, sağlam bir literatür çalışması ve yaratıcı doğaçlamalar üzerinden tüm yalınlığı ile bir insan, bir kadın olarak sunmayı deniyor. 40. yaş günü arifesinde bir kadının öyküsünü anlatmak üzere yola çıkmış Kreutzer. Her açıdan yalnız bir kadındır Sissi. Çevresindeki lüks ve şatafata karşın katı kuralları olan aristokratik düzen içinde kendi yaşamını yaratma uğraşı içinde geçmiştir ömrü. Filme adını veren daracık korsajı onun tutsaklığını simgeler. Genç kızlığından bu yana hiç değişmemiş ince bel ölçüsü ile bedenini kontrol altında tutmuş, toplum tarafından beğenilmiştir gerçi ama 19. yüzyılın moda ikonu olmak onun kendi hayatının efendisi olabilmesine yetmemiştir. Karşılıksız sevmez kimse onu. O da kimselere güvenmez. Doğurmakla yükümlü olduğu ancak yetişmelerinde geri planda kaldığı çocukları ile olan ilişkisi de çelişkili ve kararsızdır. O dönemde kadınlar için sonun başlangıcı olduğu kabul edilen ve kişinin bulut gibi dağılmaya ve kararmaya başladığı düşünülen kırklı yaşlarına inat bedeni üzerindeki kontrolüne sıkı sıkıya sarılır. Diyet yapar, spor yapar ancak nereye kadar. Kreutzer’in, bir kitap gibi her sayfası bir bilmece, ruhu kullanılmayan hazinelerle dolu, kaotik bir müze gibidir o, bunlarla ne yapacağını bilmiyor’ ifadeleri ile tanımladığı Elise ‘sadece bir kişinin yürüyebileceği kadar dar bir yolda yürürken, farklı bir dünyanın özlemini çeker. Herkes ona aval aval bakarken kafasında bir kilo teneke ile durmak istemediği için açılış törenlerinde baygınlık numarasına başvurur, büyük davetlerde ortadan kaybolmanın yollarını arar. Uzun seyahatlere çıkarken, hayatı nasıl gerçekleştireceğini bilemediği bir kendini oluşturma sürecinin dalgaları içinde oradan oraya savrulur. Bu bitmez tükenmez arayış Prenses Diana’nın bir asır sonraki yazgısını anımsatır bizlere. Dünya prömiyerini 75. Cannes Film Festivali’nde yapan ‘Corsage’ çağın melankolisini çok iyi yakalamış bir film. Sabahattin Ali’nin 1932 yılında kaleme aldığı ünlü dizelerinde dile getirdiği gibi ‘ne bir dostu ne bir sevgilisi’ var genç kadının. Dünyadan uzak’ akıl hastalarının koğuşunu sık sık ziyaret edişi, bu şekilde yaşadığı düzenin prangasından kaçış yolu araması ile açıklanabilir. Akıl hastanesinin koğuşlarını saray odalarının antitezi olarak düşünebiliriz diyor Kreutzer bir söyleşisinde. Monarşi düzeninin sonun başlangıcında olduğunun çok iyi farkındadır. İmparatorluğun kaderini kontrol etmenin kendi görevi olduğunu ve karısını yalnızca temsil görevi için seçtiğini dile getiren Franz Joseph’e bıyık altından gülüşü bundandır. Hastaneyi, yaralı askerleri ziyaret edişi, bacağı kesilmiş erin yanına uzanarak birlikte sigara tüttürmeleri ya da finaldeki kurgusal atlayış hep çökmekte olan bir düzene karşı küçük isyanların dışa vurumudur. ‘Gönlü dağlarda bunalan’ Elizabeth, hayatının bu değişim dönemecinde yeniliklere hep açık olacaktır. Hareketli bir dizi ardışık resmi Lumière kardeşlerden 7 yıl önce kaydederek sinemanın ilk atası olmuş Louis Le Prince’in icadını çok sevecek, onun ‘sizi kayda almak istiyorum’ teklifini hemen kabul ederek, birikmiş isyanını duyamadığımız cümleler ile dile getirecektir. İkilinin kurgusal buluşması onun arayışlarının iz düşümü olarak perdeye yansırken, Kreutzer bu anlamlı sekans ile sinemaya derin saygısını sunacaktır. Kendinden başka tutunacak dalı olmadığını dile getiren Elise yorumu ile Cannes’da en iyi performans ödülüne layık görülen ve projeye yönetmeni ile birlikte baş koymuş Alman asıllı Vicky Krieps’in Sissi yorumu tek kelimeyle olağanüstüdür. Kapanmakta olan bir dönemi ifade etmek üzere yönetmenin isteği doğrultusunda alabildiğine sade ve gösterişsiz tutulmuş mekân ve kostüm tasarımı ve de Krieps’in melankolik bakışını, şansonları ile bilinen Fransız şarkıcı ve aktris Camille’in hüzün yüklü ‘Go go away’ şarkısı ile çağımıza bağlayan Marie Kreutzer’in kaygan zeminde emin adımlarla yol alan kadın öykülerinin devamını merakla bekliyoruz.
Corsage - Korsaj Avusturya İmparatoriçesi ve Macaristan Kraliçesi Amalie Eugenie, namıdiğer “Sisi”nin kırkıncı yaş gününden itibaren, bunalımını sosyal statü üstünlüğünü ve yaşlandıkça oluşan korkularına ek “kocası” ve “çocuklarının” yaşlısın sen demesine karşılık verilmiş bir psikolojik kargaşasını izlediğimiz filmi ben çok beğendim. Film 2 saate yakın çekilmiş bir sahne durumu var, bu durumu en öz nasıl kullanırız fikrine ve senaryosunu nasıl akıllarda bırakırız diyerekten çok narin ve sıkmayan film yapam yönetmen, sinematografisine ve karkaterlerin tüm benliklerine çok hassas davrandığını hissetmek beni bir hali sevindirdi. Filmin yönetmeni olan Marie Kreutzer gerçekten Cannes adaylı ve ödüllü film yapması bu yıl bitiminde beni mutlu etti. Müzik bestesini yapan ve filmin her karesine duygumuzu destekleyen Camille gerçekten zevklerini çok ince seçmişti. Film aslında bir İmparatorluk içerisinde hapis hayatı yaşayan kırk yaşında olan bir kadının nasıl yaşına meydan okuyor oluşunu ve kocasına vermiş olduğu üstünlük duygusunu izlemek beni bir hali duygusal ve ona karşı destekçi yaptı. İmparatoriçe’yi oynayan Vicky Krieps bence bu yıl konuşulacak bir oyunculuk performansı yapmış hatta karkaterinin dönemine en uygun şekilde oynamıştı. Tarihin tozlu ve bir o kadar nasıl olduğunu bilmediğimiz film onunu ve beni bir hali sevindirdi ama bir o kadar da soru işareti bırakması ile bitmesi üzdü beni. Yan karakterlerden tutunda tüm oyuncuların giydiği, yediği ve hissettiği her duygu beni gerçekten çok tatmin etti. Filmin sonu kadar ilk dakikası da heyecanlı başlamıştı benim için. Belli en ince olan kadın olarak o döneme damga vuran Amalie Eugenie tanımak güzeldi. Daha tutmadan ve spoiler vermeden ben kaçar. Keyifli izlemeler.






