Gürültüsüz ama ağır; gösterişsiz ama yakıcı. Ben bu filmi izlerken, bir çocuğun gözünden dünyanın nasıl yıkıldığını değil, dünyanın nasıl küçücük bir odaya sıkıştığını hissettim. Farha’nın elindeki anahtar, filmin en güçlü metaforu. Çünkü anahtar yalnızca bir kapıyı açmaz; “ev” denen şeyi, köklerini, kimliğini, özgürlüğünü saklayan bir semboldür. Film boyunca o anahtar, bir dönemin değil, bütün bir halkın “geri dönme hakkı” gibi taşınır. Farha onu avucunda sıktıkça, biz de içimizde geleceğe tutunmanın nasıl bir yük olduğunu anlıyoruz. Filmin en sarsıcı unsurlarından biri kapalı odadır. Basit bir mekân gibi görünür ama aslında bütün bir felaketin ruh hâlidir. O oda, dışarıdaki şiddetin içeriye giremeyecek kadar büyük olduğunu; fakat korkunun içerden çıkamayacak kadar yoğunlaştığını anlatır. Farha o odada büyümez, o odada sıkışır. Dünya küçülür, nefes daralır. Dışarıdaki gerçeklik kapının aralığından içeri sızdıkça seyirci, insanın sesinin değil, çaresizliğinin yankısını duyar.Su kabı, filmde sürekli vurgulanan bir başka semboldür. Hem yaşamın hem de tükenişin metaforu. Gözden saklanan bir can gibi korunur. Azaldıkça insanlığın da azaldığını hissederiz. Çünkü film bize, bazen suyun değil, adaletin daha çok susuz bıraktığını gösterir. Farha’nın gözleri ise filmdeki en güçlü anlatı aracıdır. Kamera ne kadar dar bir kadrajda kalırsa kalsın, Farha’nın bakışları her zaman dışarıdaki gerçeğe açılan bir pencere gibi durur. O bakışlar, bir çocuğun masumiyetinden çok, bir halkın yüzyıllık yükünü taşır.Film boyunca kullanılan ışık da bir metafora dönüşür. Işık hep bir yerlerden sızar; tıpkı umut gibi. Tam yok olmaz ama hiçbir zaman tam olarak da aydınlatmaz. Farha’nın bulunduğu karanlık, sadece mekânın değil, dünyanın karanlığıdır. Sızan ışık ise insanın hâlâ hayatta olduğuna dair en ince, en kırılgan işaret. Farha izlerken şunu düşündüm: Bazen tarih kitapları sayfalar dolusu anlatır ama gerçeği tek bir çocuğun nefesi kadar derin anlatamaz. Bu film, büyük sözler söylemeden büyük bir acıyı gösteriyor. Ve ben bu sade anlatımın içinde en çok şu hisse tutundum:Bir çocuğun sakladığı anahtar, bazen bir ülkenin hafızasından daha güçlü olabilir.
Posts
güzeldi. acının kendisini gösterip acı mastürbasyonu yaptırmanın ötesinde acının kişideki aksini göstermişlerdi ve bilmiyorum, saf acı işte. başrolün oyunculuğu çok iyiydi. sessizlik ve o sessizliğin sonucunda küçük seslere odaklanmanın insana hissettirdiği duygular ve çaresizlik iyi yansıtılmıştı. ama filmin muhtevasından ötürü bu detaylara pek giresim yok gibi ya
Filistin halkının dramını anlatan güzel bir film.Nakba (Nekbe Günü) olarak adlandırılan 1948 olaylarına vurgu yaptığını, o dönemi resmettiğini söyleyelim. İngilizlerin çekilmesi ve İsrail’in bağımsızlık ilanı ile birlikte İsrail güçleri Filistin yerleşim bölgelerine saldırmış ve yüzbinlerce kişiyi evlerinden çıkmaya zorlamıştır. Farha karakteri özelinde 1948 yılında Filistin’deki tipik bir köy hayatını resmediyor yönetmen bize. Farha köydeki kızların ve teamüllerin aksine şehirde eğitim almayı hayal etmektedir. İnatçı karakteri sayesinde babasını okul işine ikna eder fakat müjdeli haberi almasıyla İsrail güçlerinin köylerini kuşatması bir olur. Farha babasını yalnız bırakmamak adına köyden kaçmaz. Babası zarar görmemesi için kızını evin kilerine kilitler ve kendisi dönene kadar kilerde kalmasını, sessiz olmasını öğütler. Fakat baba dönemez. Kapıyı açamayan Farha kilerde mahsur kalır. Kilerin kapı aralığından gördükleri hayatını sonsuza kadar değiştirecektir…
Keşke çocuklar ölmese, aileler parçalanmasa..😔 Ama olacak sonuçta burası dünya(!)😶🌫️ Farha'nın yaşadığını yaşayan pek çok genç kız var.. Üstelik sadece Orta Doğu'da değil,tarihte bir çok örneği mevcut. Filmin ilk başlarında okumak için yanıp tutuşan bir genç.. Keşke ilk başta arkadaşı Feride ile gidebilseydi ,sonunda yalnız kalacağını o da bilmiyordu.. Film güzel, fakat takıldığım bir kaç kısım var. Örneğin Farha silah buluyor, o bölümde tüm mermileri sıkmasa iyi gibiydi, kendini korumak için bir şans geçmişti eline amaa neyse ki film olduğu için(!) takılmıyorumm. Velhasıl bu konular dikkatinizi çekiyor ise izleyebilirsiniz.. Çocuklar, kadınlar, insanlar ölmesin..🕊️
1948 en-Nakba (büyük felaket) olayını İngilizlerin Filistin'den ayrılıp İsrail'in işgalini 15 yaşında ki bir kızın gözünden anlatan bir film Çoğunlukla tek bir mekanda geçiyor ve gerçek bir yaşam hikayesinin sahnelere yansımasıdır Bir çift göz ne kadar acıya şahit olabilecekse çaresizce oluyor öylece ne söylenebilir bilemiyorum hâlâ süregelen bir mücadele var orada ne kadar yok sayılmaya çalışılsa da bu filmde gördüklerimizin çok üstünde şeylere şahit olduklarına eminim Rabbim yardımcıları olsun
Ah koca bir ah! 1948’den 2023’e değişen bir şeyler olmalıydı. Ama maalesef her gün vahşetin daha farklı bir boyutunu görüyoruz. Senaryo gerçek bir hikayeden alınmış. Bu alanda çekilen nadir filmlerden biri. Mehmet Akif Ersoy “Tünel” isimli kitabında şöyle yazmıştı: “Gazze defalarca vuruldu… Hatırlıyorsunuz değil mi? Ne çok çocuk öldü! Ne çok anne acıya gömüldü çığlık çığlığa… Hep hayıflanırım, biz o filmlerden bir tane bile yapamadık. Tek bir filistinli çocuğun hikayesini dünyaya anlatamadık.” Yaşanan bu gerçekliğin hala devam ediyor olması insanın içini acıtıyor. İsrail’in yaptığı bunca zulme rağmen hala taraftar bulması canımı yakıyor. Umarım insanlığımızı hatırlar ve tarihin doğru tarafında yer alırız. Rabbim 75 yıldır direnen bu halka zafer nasip eylesin, Aksa’mızı özgür kılsın🤲🏼
İnanabiliyor musunuz bu konuda çekilen tek film. TEK! Araştırdım başka yok. Ama Yahudi katliamı öle değil. Onun hakkında bir sürü yapıt var. Neyse buraya sinirlenmeyi bırakıp Filme geçelim. Geçen sene izlediğim için çok kapsamlı bir yazı olamayacak. İsrail 'in zulmünü anlatan bir filmdi ve olaylar tam da 1948' de geçiyordu. Yani Filistin 'in siyasi boşluk yaşadığı bir zamanda. Kızımız Farha' yı babası işgalcilerin zulmünden korumak için mahzene kapatıyor ve orada tanık olduğu zulmü izliyoruz. Hazır çok güncel bir olay varken bu Filme de değinmek istedim. Çok bir şey yazamayacağım çünkü izlememin üstünden bir sene geçti. Ama siz fikir sahibi olmak için "Fidiro Kahvesi" podcastinin Farha bölümünü dinleyebilirsiniz.(Spotify 'da.) Bugünlük bu kadar. Diğer gönderiye kadar görüşmek üzere.
Film yavaş ilerliyor. Yaş sınırı +13 denilebilir. Aksiyon gerilim filmi değil zaten. Dram filmidir. Bunun bilincinde izlemenizi öneririm. 7/10 Kapı deliğinden görülmemesi gereken olaylara tanık olan bir genç kızın çaresizliğini, en sonunda yapayalnız kalışını izleyeceksiniz. Bu genç kızın adı Farha..
İngilizlerin Filistin'den ayrıldığı, onların yerine İsrail'in geldiği 1948 yılında geçiyor Farha filmi. On beşinde bir kızın okuma arzusuyla karşılaşıyoruz başlangıçta. Sorunlu bir bölge olduğu için babası kızını evlendirerek kendi fikrince emniyetini sağlamak istiyor. Kızın azmi karşısında ve ayrı bir vesileyle ikna oluyor. Ancak bu sırada patlamalar, saldırılar başlıyor. Babası mecburen Farha'yı evlerinin kilerine kitlemek durumunda kalıyor. Filmin buradan sonraki kısmında İsrail zulmünü küçücük bir alanda, oranın minik delik şeklindeki penceresinden izliyoruz. Yaşanan gerçekleri ayan beyan yansıtması bakımından takdirle izlediğim bir film oldu. Farha'nın hayatta kalma gayreti, evin avlusuna gelenlerin yaşadıkları, Farha'nın bu şartlar altında genç kız olması olayların dramatikten ziyade travmatik olduğunu gözler önüne seriyor, yalan katılmadan sunulan gerçeklerin de birilerinin hoşuna gitmediğini de... 10/10
Yahudilerin 1948'de köylerine düzenledikleri baskına ve köylüleri katletmelerine tanık olan 14 yaşındaki Filistinli bir kız çocuğunun hikayesi anlatılıyor. Belki de nice benzer hikayeden sadece bir tanesi...








