

Ratings
Cast












Categories
Country
More
- Director:
- Chloé Zhao
- Duration:
- 2 Hour 5 Minute
- IMDb
- tt14905854
Description
The powerful story of love and loss that inspired the creation of Shakespeare's timeless masterpiece, Hamlet.
Comments
- tugce.
Hamnet … ve içinde Paul Mescal olması zaten baştan “kalbimizi parçalayacak” alarmı veriyor. Bir de yönetmenin Chloé Zhao olması… yani duyguları sessizlikle anlatan insanlar birleşmiş resmen. Film aslında yasın “tek bir duygu” olmadığını anlatıyor. Yas burada ağlamak değil sadece; bedenin, evin, evliliğin, zaman algısının bile değişmesi. Hamnet’i izledikten sonra içimde en çok kalan şey ölümün kendisi değil, bir çocuğun taşıdığı o saf ve eksilmemiş dünyanın bir anda yok oluşuydu. Hamnet’in ölümü bana sadece “bir kayıp” gibi gelmedi. Sanki henüz kirlenmemiş, tam anlamıyla hisseden, seven ve bağ kuran bir ruhun bu dünyadan çekilip alınmasıydı. O yüzden acı sadece geride kalanlara ait değilmiş gibi hissettim; sanki onunla birlikte evin içindeki bir sıcaklık, bir ritim, bir masumiyet de söndü. Çocukların duyguları böyledir ya… ya tamdır ya hiçtir. Hamnet de her şeyi tam yaşayan bir çocuk gibi hissettirdi bana: sevgiyi, korkuyu, bağlılığı… Bu yüzden onun yokluğu daha “sessiz” değil, daha “derin” oldu. Çünkü bazı yokluklar gürültü yapmaz; insanın içini boşaltır. Filmde en sarsıcı olan şeylerden biri de şuydu: Hayatın bizim kurduğumuz ihtimalleri dinlememesi. En çok koruyacağımızı düşündüğümüz yerden kırılabiliyoruz. En çok dikkat ettiğimizi sandığımız şey, elimizden kayıp gidebiliyor. Ve Hamnet’in ölümü tam da bunu hissettirdi: Kontrol sandığımız şeyin ne kadar kırılgan olduğunu.
- amira
"Olmak yada olmamak işte bütün mesele bu " Bir annenin oğluna iki kez veda etmesi bu kadar güzel sahnelenebilr, duyguları kalbimin derinliklerinde hissettirdi, onlarla bende vardim bende ağladım, belki kendimi ağladım... Kitabını okuyalı çok oldu tekrar elime alıp farklı bir bakış açısıyla okusam eminim çok daha yeni anlamlar yüklerim hikayeye. Kendini kaybetmek ve bulamamak, hayaller düşleyip planlar kurmak, şu veya bu olursa işte o zaman kendimi bulacağım demek, sonra istediğin her şey olur, büyük bir ev, eş, çocuk, sevdiğin bir iş, tamam dersin artık buldum kendimi mutluyum dersin, sonra bir gün uyanırsın ve aynaya bakarsın gülümsersin, sonra gülümsemen silinir yavaş yavaş, gözlerin dolar, gözyaşın akmaya başlar, bir çığlık yükselir boğazından, nerden geldiğini bilmediğin anlam veremediğin bir memnuniyetsizlik, bir yetersizlik, bir mutsuzluk, aynayı parçalamak istersin, oysa asıl istediğin kendini parçalamak, bir türlü bulamadığın o kendini... Ben artık kendimi aramıyorum, hayalim pek yok, olursa güzel olur dediğim şeyler var ama akışına bıraktım artık. Kendime küçük hedefler koyuyorum ve hayat artık daha güzel. Bazen insan kendini yanlış yerlerde arar ve o yolda kendini yıpratır ve asla bulamaz. Bazen sadece olmak gerekir, var olmak...
- rukiyemakes
Geç kalınmış gönderiler serisi 4.Bölüm... Çok ağır geldi dostlar ne diyeceğim hiç bilmiyorum... Beklentim oldukça yüksekti ve oldukça karşıladı. Agnes karakterini inanılmaz sevdim ve elbet yaşadığı şeylerden dolayı değil de doğa ile olan bağı ve onun bir parçası olması olayı beni öyle bir çekti ki o olmak istiyorum... Daha fazla birşey söylemek istemiyorum spoiler olmasın diye ama müziğinden zaten bahsetmiyorum,oyunculuklardan da aynı şekilde... İnanılmaz bir atmosferi var ,görsel şölen izledim. Filmi zaten kesinlikle tavsiye ediyorum ayriyeten izledikten sonra Barış Özcan'ın bu film hakkındaki videosunu da mutlaka izleyin dostlarım. Bambaşka bir perspektiften olaya bakılmış ve filme olan sevgimi daha da yükseltti... İyi ki izlemişim...
- morpheus2314
Zamanında olan yası və onun duyğularını keçirməmiş kimi gözüküb, halbuki bu hissi yaşayıb, sözlə izah edə bilməyib sənətlə göstərilməsi... İnsanın gözlərindəki axıtdığı hər yaşa deyəcək bir filmdi.
- theteacha
Kitabını okuduktan sonra hemen filmini izlemeye koyuldum. Kitapta çocuğun ölüm sahnesi ve sonrasınca gelen birkaç sayfa boyunca ağladım. Filmde de aynı yerlerde ve hatta sonunda ağladım. Kitaba bayağı sadık kalmışlar. Çekimler çok güzeldi, kadının yeşille ve ormanla olan bağını, o farklı karakterini, doğaüstü hissiyatlarını o kadar güzel işlemiş ve yansıtmışlar ki hayran olunası. Tarihi bir kurgu olduğunu bilmeden izlememek lazım. Shakespeare’in hayatına dair kurgulanmış bir kayıp ve onda bıraktığı etki ile yazdığı bir oyun aslında bu. Oyunculuklar da gayet güzeldi, duygu dolu sahnelerden tut eğlendikleri yerlere kadar… Çocuklar -özellikle de Hamnet, çok iyi oynamış. Kardeşiyle ölüm döşeğindeki konuşmaları o kadar iç sızlatıcıydı ki… Bence hakkında biraz bilgi edinilip izlenmeli.
- nuroz
Agnes in sahneleri muhteşemdi mimiklerini takip ederken bile bir duyguya giriyor insan atmosfer ve müzik de işin içine girince çok temiz bir hikayenin içinde buluyorsunuz kendinizi çok sevdim yas halini ve insanların farklı şekillerde yasını yaşadığını da görüyoruz çok anlamlıydı 🫶🏻
- Wolvi
"Bazen insanlarla konuşmakta zorlanırım." Shakespeare denilen şu adam, hangi esere konu olmadı acaba? Öyle büyük bir şair ki oğlunun kaybından dolayı duyduğu acının trajedik bir tarifi olan Hamlet beyaz perdeye bile yansıyor. Ancak bu yansımalarda, yazılan kitaplardan yola çıkarak William Shakespeare'ın özel yaşamı hakkında net bir kanıya veya düşünceye varılamaz. Her şeyden öte Hamnet, Maggie O Farrel'ın kitabından uyarlanmış ve büyük oranda bu hanımefendinin romantikleştirmesini içeriyor. Tabii yönetmen Chloé Zhao'da özü koruyarak bunu farklı bir şekilde iletiyor seyircilere. W. Shakespeare'ın eşi Agnes'in, gelip de oğulları için yazılmış "Hamnet" piyesini izlediği gerçek değildir kısacası. Aynı zamanda tarihçiler ve edebiyatçılar arasında şairin eşi Agnes'i aldatmış olabileceği de düşünülmekteymiş. Çünkü adam tiyatrosu için sürekli eşi ve çocuklarını bırakarak Londra'ya gidiyor. (Bunda gerçekten Agnes'in payı var mı bilmiyorum. Yani filmde Londra'ya gitmesi gerektiğini söyleyen eşiydi sonuçta.) Dolayısıyla uzun yıllar görüşememeleri ve Shakespeare'ın piyeslerindeki göndermelerden eşini aldatmış olabileceği düşüncesi doğmuştur... Ama tabii kesinlik yine yok. Öyle ki filmde büyük bir aşktan ziyade evlat acısı hâkimdi. İlk yarısındaki tanışma oldukça pasifti. Birkaç öpüşme ve sevişme ile birbirlerine tutuldular resmen. İkinci yarısındaysa ağır bir yas dönemi bekliyor bizleri. Jesse Buckley'in performansı çok iyiydi. Dillere destanlık bir canlandırma izlediğimizi düşünmüyorum ama hakikaten Hamnet'in ölümünde verdiği tepkiler seyirciyi gayet esir alıyor, içine çekiyor. Agnes'in sahnelerinin ardından, Shakespeare'ın duyduğu acıyı bir trajediye çevirmesi, bunu bir oyunda kullanması, onun duygularını ifade etme biçimimin sanat yoluyla olması dikkat çekiyordu. Sanat acıdan doğar cümlesinin kanlı canlı örneğidir, Hamlet bence. William'ın doğum ardından ormandaki o karanlık kuytuya dikkatlice bakması, ileride yaşayacaklarının habercisiydi. Nitekim oğlunun ölümünün sonrasında yazdığı oyunda, yine karanlık bir eşik vardı. Bu filmin sosyal medyada paylaşımlarının abartılı olduğunu da izleyince anladım. Evet güzel bir filmdi, ham ve kaliteli perfomanslar vardı ancak göklere çıkarmanın anlamsız olduğunu düşünüyorum. Daha önce hiç dram filmi çekilmemiş gibi davranılıyor. Veya bu film olmayanı başarmış sanki... Sosyal medya etkisiyle hiçbir zaman film izlemedim ve sosyal medya paylaşımları, reklamları da hiç ilgimi çekmiyor.
- ♡★°White_Swan°★♡🦢
"Akıp gider zaman sayarken ben saatleri. Aydın gün batar nahoş karanlığa. Menekşe solmuş en güzel çağı kalmış mazide. Kara lülelerin etrafı sarılmış gümüş saç telleriyle. Yaprakları dökülmüş ulu ağaçların, çıkplaklar artık. Güneş'ten korurlardı sürüleri vaktiyle, yazın yeşil başakları demet demet bağlanmış şimdi. Darmadağın ak sakal gibi gidiyorlar cenaze teskeresinde. İşte bunları görünce gözüm, sorgularım güzelliğini. Gün gelecek zaman seni de harcayacak. Zira tatlılık, güzellik elbet terk edecek seni. Koşarlar ecellerine yeni filizler yeşerince. Hengâm'ın tırpanına karşı gelmez kimse. Zaman canını alırken geriye çocukların kalır sadece" _________________________________________________________________________________________ Çok güzel bir dram filmiydi Hamnet'e çok üzüldüm özellikle Susanna'a canını verdiği sahne beni çok üzdü birde son sahne acayip derece de içime işledi bir annenin çocuğunu kaybetmesi ne kadar da acı ve yıpratıcı. Film beni bu kadar üzmesine rağmen ağlatmadı evet, gözlerim doldu ama nedense ağlayamadım belki sinemada izleseydim üzerimde daha büyük bir etkisi olurdu onun dışında filmin ambiansı çok güzeldi ve huzurluydu sinematografik açıdan güçlü bir filmdi beni rahatsız eden iki şey oldu ilki başrollerin nerdeyse filmin başından sonuna kadar aynı kıyafetleri giymeleri oldu ikincisi de filmin giriş kısmının çok hızlı ilerlemesi oldu yani ne ara tanıştınız da öpüştünüz ne ara evlendiniz arada zaman farkı olsa bile bu bence seyirciye çok iyi yansıtılmamıştı örneğin little woman filminde geçmiş ve geleceği ayırt etmek çok basitti zaman farkı hissediliyordu ama bu film bu konuda biraz eksik kalmış en azından benim gözlemlerim doğrultusunda böyle belki ben bir şeyleri kaçırmışımdır onun dışında süper bir filmdi.🦢
- Rosetta Nebula
Bir şairi şair yapan, şiiri şiir yapan nedir? Bir insan yarısı ve hatta tamamı gittiğinde kendisinden, nasıl yaşar? Varoluşun o kesin, keder dolu hükmü çoktan asılmışken boynuna, unutarak nasıl ve ama nasıl yürür yine de o malum sona...? Dayanmak ve unutmak için tutunduğu tüm o dalların kuruyacağını bile bile, mühürlenip de canının özünden, en büyük bedeli ödemek için gözyaşlarını nasıl saklar...? İnsan bu bilinmez, yitik ve meczup alemde hiçbir şey bilmeden her şeye nasıl göğüs gerer...? Bir film izleyeceğim sandım ama yaralarımın hepsi kanadı..... Varolmanın o muazzam, kadim kederi üzerime kar taneleri gibi usul usul yağdı. Kırk derece sıcakta, içimde alevler çatırdarken ruhumu sarsılmaz bir üşüme aldı...... "Ağlama gözlerim mevlam kerimdir" diye diye bitirdim bu ağıdı.
- f
çok anlayamadım ama güzeldi herhalde tekrar bi izlemek lazım








