tugce.
Hamnet … ve içinde Paul Mescal olması zaten baştan “kalbimizi parçalayacak” alarmı veriyor. Bir de yönetmenin Chloé Zhao olması… yani duyguları sessizlikle anlatan insanlar birleşmiş resmen. Film aslında yasın “tek bir duygu” olmadığını anlatıyor. Yas burada ağlamak değil sadece; bedenin, evin, evliliğin, zaman algısının bile değişmesi. Hamnet’i izledikten sonra içimde en çok kalan şey ölümün kendisi değil, bir çocuğun taşıdığı o saf ve eksilmemiş dünyanın bir anda yok oluşuydu. Hamnet’in ölümü bana sadece “bir kayıp” gibi gelmedi. Sanki henüz kirlenmemiş, tam anlamıyla hisseden, seven ve bağ kuran bir ruhun bu dünyadan çekilip alınmasıydı. O yüzden acı sadece geride kalanlara ait değilmiş gibi hissettim; sanki onunla birlikte evin içindeki bir sıcaklık, bir ritim, bir masumiyet de söndü. Çocukların duyguları böyledir ya… ya tamdır ya hiçtir. Hamnet de her şeyi tam yaşayan bir çocuk gibi hissettirdi bana: sevgiyi, korkuyu, bağlılığı… Bu yüzden onun yokluğu daha “sessiz” değil, daha “derin” oldu. Çünkü bazı yokluklar gürültü yapmaz; insanın içini boşaltır. Filmde en sarsıcı olan şeylerden biri de şuydu: Hayatın bizim kurduğumuz ihtimalleri dinlememesi. En çok koruyacağımızı düşündüğümüz yerden kırılabiliyoruz. En çok dikkat ettiğimizi sandığımız şey, elimizden kayıp gidebiliyor. Ve Hamnet’in ölümü tam da bunu hissettirdi: Kontrol sandığımız şeyin ne kadar kırılgan olduğunu.
Hamnet


