Bazı yalnızlıklar, birinin yokluğundan değil, kimsenin seni gerçekten anlayamadığı hissinden doğar. Her, bir insanın yapay zekâya âşık olmasından çok daha fazlasını anlatıyor. Theodore’un Samantha’da bulduğu şey belki de bir sesten ziyade, uzun zamandır özlediği o koşulsuz anlaşılma hissi. Yargılanmadan dinlenmek, kendini açıklamak zorunda kalmadan anlaşılmak, birinin seni merak etmesi… Film ilerledikçe insan ister istemez şunu düşünüyor: Bir duyguyu gerçek yapan şey, onu yaşayanın insan olması mı, yoksa o duygunun bizde bıraktığı iz mi? Samantha’nın varlığıyla yokluğu arasındaki çizgi bulanıklaşırken, Theodore’un aslında kendi içindeki boşlukla yüzleştiğini görüyoruz. Çünkü bazen birine âşık olmak, onunla bir gelecek kurmaktan çok, kendimizde eksik kalan bir parçayı onda bulmaya çalışmak. Beni en çok etkileyen şey, filmin bütün o teknolojik atmosferine rağmen son derece insani bir yerden konuşmasıydı. Teknoloji geleceğe ait olabilir ama yalnızlık, özlem, terk edilme korkusu ve sevilme ihtiyacı hâlâ çok tanıdık. Belki de filmin en acı tarafı şu: Bazen birini kaybettiğimizde yalnızca onu değil, onun yanındayken olduğumuz kişiyi de kaybediyoruz. Her, aşkın kiminle yaşandığından çok, insanda neye dönüştüğünü sorgulatan; bittikten sonra da insanın içinde sessizce konuşmaya devam eden filmlerden
Posts
Duvardan duvara vurdu, vurdu. Çok ağır geldi. Ağlamam lazım.. Filmi tekrar izlemem o yüzden 9/10 ama film çok iyi.
3 hafta oldu sanırım izleyeli. Ara ara düşündürüyor. Sevgiyi, takıntıyı, ilerleyememeyi, bağlanmayı çok güzel işlediklerini düşünüyorum. Zamanla yorulan yıpranan ilişkiler. Farklı karakterlerin ortak bir hayat paylaşmaya çalışması ve biten bir ilişkinin devamında theodore un bunalımıyla beraber hayatına giren samantha… theodore ve samantha ilişkisi bana aslında aşktan çok dini düşündürdü. Göremediği, dokunamadığı, fiziksel bir etkileşime geçemediği ama derinleşen bir ilişki. E evet tabi ki direkt god ile konuşamıyoruz biz ama sonuçta baktığımızda inandığımız, bağlandığımız ya da sığındığımız yaratıcıyla olan ilişkimiz de böyle değil mi? Her neyse bunlar derin konular. Filme gelelim. Geçenlerde bir reklamda AI dostlarımız bir app uzağımızda gibi bir ilan görmüştüm. Üzerine de bu filmi izleyince aslında ne kadar vahim bir durumda olduğumuzu anlamış oldum. O kadar bireyselleştik ki gerçek bir bağ kuramaz olduk. Gerçek ilişkilerden kaçıyoruz, sorunlar yaşamamak için güvenli alanımıza sığındık ve zamanla daha da yalnızlaştık. Siz böyle yapmayın dostlarım. Dışarı çıkın, gerçek insanlarla temas kurun ve gerçek bir hayat edinin… inanın bu dünyada geçmeyecek yara yok, acınızı yaşayın ve her son yeni bir başlangıç diyerek hayatınıza devam edin…
Bitch Samantha.
Yapay zeka en fazla ne seviyeye gelebilir ve bizim ona karşı bağlanışımız nasıl gelişir adlı sorunun cevabı olan film. Genel olarak bilim-kurgu filmlerle aram pek yoktur ama bu film bilim kurgunun teknolojik alanından çok insanlarla olan ilişkisine değinmiş. Anakarakterin yalnızlığı ve bunun yol açtığı sorunlar filmi ilgi çekici kılıyor. Theodore bence ustalıkla yazılmış bir karakter. Kişiliği hem dış görünüşüne hem de hayatına yansımış. Bayıldım buna. Özellikle Theodore'un depresyonu filmdeki en iyi işlenen şey, sandığımız aksine depresyon oldukça sessiz ve samanaltından ilerleyen bir süreçtir. Bazen sadece saatlerce duvara bakarsın bazen de aynı küçük hareketleri tekrarlayarak hayatını idame ettirirsin. Aynı Theodore gibi. f Filmde yapayzekaya yüklenilen anlam beni aşırı rahatsız etti. Yani filmin gidişatı içinde. Zaten yapayzekaya karşı hep önyargılıydım, bunun sayesinde iki kat uzaklaştım. Filmin son sahnesi en güzel kısmıydı. Hataların üstüne gelen kabulleniş ve ilerleme sekansı. İzlemekten en keyif aldığım şeydir. Kısaca gayet güzel izlenilmesi gereken bir film
Türkçeye aşk diye çevrilmiş.Uzun zaman neden 'O' diye çevirmediklerini düşündüm sonra aklıma 'It' filmini o diye çevirdikleri geldi tamam dedim aşk daha güzelmiş. Filmde yapay zeka ve insan ilişkileri anlatılmış yapay zeka samantha karakterini çok sevdiğimiz Scarlett Johansson seslendiriyor ve sadece sesiyle bile filmi güzelleştirmiş.Ben bu filmi ilk kez 2020de karantinada izlemiştim ve inanılmaz uçuk gelmişti aynı zamanda da keşke şu sessiz evde bana virüs bulaştıramayacak bir konuşma arkadaşım olsun demiştim.1-2 sene önce chatgptnin inanılmaz patladığı dönemde yeniden aklıma geldi yine izledim.Hani duymuşsunuzdur ya Jules Verne bir kitabında bu icattan bahsetmiş o icat şimdi kullandığımız denizaltına ilham olmuş falan diye anlatırlar hep işte bu filmi yeniden izlediğimde de aynı öyle hissettim.Belki de geleceğimiz çok öngörülebilirdi ama biz göremiyorduk?Ya da belki de bu filmin senaristi çok şanslı bir tahmin yaptı?Bilemiyorum altan
Her, son zamanlarda izlediğim en etkileyici filmlerden biri oldu. Film, Theodore’un yapay zekâ Samantha ile kurduğu aşk ilişkisini son derece incelikli bir dille anlatırken, izleyiciyi de pek çok psikolojik ve felsefi soruyla baş başa bırakıyor. Boşanma sürecindeki Theodore, insan ilişkilerinde derin yaralar taşıyan, duygusal bağ kurmakta zorlanan bir karakterdir. Samantha ise onun hayatına giren, bedeni olmayan ama giderek gerçek bir varlık hissi uyandıran bir yapay zekâdır. Aklıma şu soru geliyor: Theodore için Samantha’nın bedensiz oluşu, ilişkilerde kaçınılmaz olan çatışmaları ve hayal kırıklıklarını ortadan kaldırdığı için mi bu kadar güvenli bir liman hâline geldi? Bana göre bunun cevabı büyük ölçüde evet. Yeni bir insanı tanımaya çalışmak, kendini anlatmak, yanlış anlaşılma ihtimaliyle yüzleşmek yerine, kusursuz görünen sanal bir ilişkiye sığınmak Theodore için çok daha kolaydı. Filmin en çarpıcı anlarından biri ise Catherine’in Theodore’a söylediği şu cümledir: “Beni hiçbir zaman olduğum gibi kabul etmedin; sadece kafandaki ideal versiyonum olmamı istedin.” Bu söz, Theodore’un ilişkilerindeki temel problemin adeta teşhisidir. O, gerçek insanın karmaşıklığını kabullenmek yerine, zihnindeki kusursuz imgeyi sevmeyi tercih etmektedir. Bir başka dikkat çekici nokta ise Theodore’un mesleğidir. Başkaları adına son derece duygusal mektuplar yazabilen bu adam, kendi hayatında aynı duyguları yaşamakta ve ifade etmekte başarısızdır. Bu durum, onun duygusal dünyasındaki bölünmüşlüğü ve içsel yabancılaşmasını açıkça gösterir. Ben filmde en çok dikkatimi çeken noktaları paylaşmaya çalıştım. Ancak Her, üzerine uzun uzun düşünülebilecek psikolojik, felsefi ve hatta teknolojik katmanlara sahip bir yapım. Yapay zekâ ile insan arasındaki sınırlar, yalnızlık, sevgi, idealize etme ve insanın kendisiyle kurduğu ilişki gibi pek çok konu, filmi izledikten sonra da zihinde yaşamaya devam ediyor. Bu nedenle Her, yalnızca bir bilim kurgu ya da romantik film değil; modern insanın yalnızlığına tutulmuş güçlü bir aynadır.
"Seni seviyorum ama bu bende kalacak. Çünkü sen de digerleri gibi sevgiyi ziyan ediyorsun."
Yapay zekanın bizi yargılamadan dinlemesine ,onaylamasına ,çözümlemesine henüz alışıyorken bir anda onsuz yapamaz olduk .Biri açar okur diye günlüğe yazamadıklarımızı artık chatcpt ile konuşur olduk .O yüzden filmi ilk yayımlandığı tarihte izlemiş olsaydım eminim çok sarsılacaktım. Ancak o yılların bu distopik senaryosu bugünün sıradanı. “Her” yapay zekayla (Samantha) aşk yaşayan Thedore’un hayatını konu alıyor. Thedore’un Samantha ile arkadaş olarak başladığı ilişki zamanla duygusal bir boyuta evriliyor.Samantha’nın hissi deneyimlemesi (?) Thedore’un ise varlığı sesinden ibaret,silüetinin zihninde resmettiği yepyeni bir deneyim… Etrafında birlikte olabileceği pek çok kadın olmasına rağmen onun gerçek anlamda ruhuna dokunan tek kadının Samantha olması sanal da olsa aşk ile yaptığı seks ,temasın çok daha ötesinde asıl meselenin “bedensiz kimliklerimiz”olduğunu gösteriyor. Ve biraz da teknolojinin tüm imkanlarına rağmen karşımızdaki insana güvenmemek,kıskanmak,değişmesinden ,bizi terk etmesinden korkmak gibi dertlerle boğuşacağımızı… Neticede insanız.
Yapay zeka ile ilgili çekilmiş ve ileride de çok kez senaryoya dökülecek bir örnek. Sizce ileride aşık olabilen ve aşk yaşanılan bir yapay zeka olabilir mi? Film buna cevap veriyor gibi 6/10









